Historia pochodzenia rasy
Historia Westfalskiego gończego krótkonożnego jest ściśle związana z tradycjami łowieckimi Niemiec, a zwłaszcza regionu Westfalii. Rasa została wyhodowana pod koniec XIX wieku poprzez celowe krzyżowanie lokalnych wysoko- i średnionogich gończych, znanych jako niemiecki gończy, z jamnikami. Celem hodowców było stworzenie psa, który zachowałby doskonały węch, głos i pasję łowiecką dużych gończych, ale miałby krótsze nogi. Pozwalało mu to na wolniejsze tropienie zwierzyny, nie wypędzając jej daleko poza granice łowiska, a także na skuteczną pracę w gęstych zaroślach i na trudnym terenie.
Pierwszy wzorzec rasy został stworzony w 1886 roku, a oficjalne uznanie przez klub VDH (Niemiecki Klub Kynologiczny) nastąpiło znacznie później. Westfalski gończy krótkonożny stał się niezastąpionym pomocnikiem dla niemieckich leśników, zwłaszcza w polowaniu na zające, lisy i dziki. Co ciekawe, rasa ta stała się podstawą do wyhodowania szwedzkiego gończego — drevera, który dziś jest znacznie popularniejszy w Skandynawii niż jego niemiecki przodek w swojej ojczyźnie. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) oficjalnie uznała rasę w 1953 roku.
Wzorzec i wygląd zewnętrzny Westfalskiego gończego krótkonożnego
Westfalski gończy to mocny, nisko osadzony pies o wydłużonej sylwetce, sprawiający wrażenie siły i wytrzymałości. Jego wygląd harmonijnie łączy cechy gończego i jamnika.
- Głowa: Średniej wielkości, szlachetna, wąska. Czaszka nieco szersza od kufy. Przejście od czoła do kufy jest płynne. Kufa jest spiczasta, ale nie za bardzo. Wargi są suche i ściśle przylegają.
- Oczy: Ciemne, jasne, o przyjaznym i inteligentnym wyrazie.
- Uszy: Wiszące, średniej długości, szerokie, przylegające do głowy. Końcówki uszu są zaokrąglone.
- Tułów: Wydłużony, z mocnym i prostym grzbietem. Kłąb jest wyraźny. Lędźwie są szerokie i silne. Klatka piersiowa jest głęboka i długa, z dobrze rozwiniętymi żebrami, co zapewnia dużą objętość dla płuc.
- Ogon: Osadzony wysoko, mocny u nasady. Pies nosi go szablasto lub lekko uniesionego do góry. Dolna część ogona może mieć niewielką „szczotkę” z twardszej sierści.
- Kończyny: Krótkie, bardzo kościste i muskularne. Przednie łapy są często lekko wygięte, co pomaga psu lepiej utrzymać równowagę. Łapy są zebrane, z mocnymi opuszkami.
- Sierść: Bardzo gęsta, szorstka, ściśle przylegająca do ciała. Na głowie i uszach sierść jest krótsza, na grzbiecie, szyi i dolnej części ogona — dłuższa. Podszerstek jest praktycznie nieobecny.
- Umaszczenie: Główny kolor — od rudego do żółtego, z wyraźnym czarnym czaprakiem lub siodłem. Obowiązkowe są białe znaczenia: pręga na kufie, biała szyja (kołnierz), biała klatka piersiowa, łapy i końcówka ogona.
