Sealyham Terrier

Historia sealyham terriera jest nierozerwalnie związana z nazwiskiem kapitana Johna Owena Tuckera Edwardesa, emerytowanego wojskowego, który mieszkał w swojej posiadłości „Sealy Ham” w Pembrokeshire w Walii. Po zakończeniu służby w 1848 roku kapitan Edwardes poświęcił się swojej największej pasji — polowaniu. Jego główną zdobyczą były borsuki, wydry i lisy. Aby pomyślnie polować w trudnych warunkach walijskich terenów, potrzebował niewielkiego, ale niezwykle odważnego i wytrwałego psa o białym umaszczeniu. Miało to zapobiec przypadkowemu pomyleniu go z zwierzyną w ferworze pościgu.

Istniejące rasy nie zadowalały kapitana: jedne były zbyt duże do nor, inne — niewystarczająco odważne. Postanowił więc stworzyć własnego, idealnego teriera myśliwskiego. Niestety, Edwardes nie prowadził szczegółowych notatek ze swojej pracy hodowlanej, dlatego dokładna formuła powstania sealyhama pozostaje tajemnicą. Jednak kynolodzy i historycy rasy zgadzają się, że w jej stworzeniu uczestniczyło kilka kluczowych ras:

• Dandie dinmont terrier: Prawdopodobnie od tej rasy sealyham odziedziczył swoją wydłużoną sylwetkę i zwisające uszy. Dandie dinmont terier znany jest ze swojego spokojnego i zdecydowanego charakteru.
• Foksterier szorstkowłosy: Nadał rasie szorstką sierść, myśliwski zapał i upór.
• West highland white terrier: Od tego kuzyna sealyham otrzymał swoje charakterystyczne białe umaszczenie. West highland white terrier to również niestrudzony myśliwy o wesołym usposobieniu.
• Czeski terier: Chociaż rasa ta została wyhodowana później, jej twórca, František Horák, używał sealyham terrierów do stworzenia czeskiego teriera, co świadczy o bliskim pokrewieństwie i podobieństwie cech użytkowych.
• Bulterier angielski: Uważa się, że od bulteriera sealyham odziedziczył mocne szczęki i nieustraszoność.

Kapitan Edwardes był niezwykle surowy w selekcji: cenił wyłącznie cechy użytkowe, a nie wygląd. Każdy pies, który wykazał lęk, był natychmiast eliminowany. Po śmierci kapitana w 1891 roku jego dzieło kontynuowali entuzjaści. W 1908 roku powstał pierwszy klub miłośników rasy, a już w 1911 roku The Kennel Club oficjalnie uznał sealyham terriera. Rasa szybko zyskała popularność nie tylko jako pies myśliwski, ale także jako pies do towarzystwa i pies wystawowy, szczególnie w latach 20. i 30. XX wieku w Wielkiej Brytanii i USA.

Sealyham terrier to pies, który sprawia wrażenie siły i solidności w niewielkim ciele. Jest przysadzisty, wydłużony, ale jednocześnie ruchliwy i zwinny. Jego wygląd łączy w sobie cechy teriera pracującego i eleganckiego psa do towarzystwa.

• Głowa: Długa, mocna, z szeroką, lekko wypukłą czaszką. Kufa kwadratowa, silna. Stop (przejście od czoła do kufy) płynny. Ważną cechą są gęste „brwi”, „broda” i „wąsy”, które nadają głowie charakterystyczny wyraz.
• Oczy: Ciemne, średniej wielkości, okrągłe i głęboko osadzone. Spojrzenie inteligentne, spokojne i przenikliwe.
• Uszy: Średniej wielkości, zwisające, trójkątne z zaokrąglonymi końcami. Przylegają do policzków.
• Szczęki i zęby: Szczęki silne i potężne. Zgryz nożycowy, z dużymi zębami, co jest nietypowe dla psa tej wielkości.
• Tułów: Tułów wydłużony, grzbiet prosty i giętki. Szyja długa, muskularna. Klatka piersiowa szeroka i głęboka, dobrze opuszczona między przednimi kończynami.
• Kończyny: Przednie łapy krótkie, silne i jak najbardziej proste. Tylne kończyny bardzo mocne, z dobrze rozwiniętymi mięśniami, co zapewnia silne odbicie.
• Ogon: Wcześniej tradycyjnie kopiowany. Jeśli ogon pozostaje naturalny, jest średniej długości, gruby u nasady i zwęża się ku końcowi. Pies trzyma go pionowo.
• Sierść: Podwójna. Podszerstek miękki i gęsty, chroni przed złą pogodą. Włos okrywowy — długi, szorstki i sztywny.
• Umaszczenie: Zazwyczaj czysto białe. Dopuszczalne są cytrynowe, brązowe, błękitne lub borsucze plamy na głowie i uszach. Silne cętki na ciele są niepożądane.

Charakter sealyham terriera to jedna z jego najbardziej pociągających cech. W przeciwieństwie do wielu innych terierów, które są znane ze swojej pobudliwości i hałaśliwości, sealyham wyróżnia się spokojem i opanowaniem. To wesołe, łagodne, oddane i kochające psy, które stają się wspaniałymi towarzyszami dla ludzi w każdym wieku.

Są to myśliwi, których stworzono specjalnie do pracy w grupie, dlatego nie trzeba obawiać się nadmiernej agresji w stosunku do innych psów. Przy odpowiedniej socjalizacji nie będą prowokować konfliktów. Jednocześnie to szybkie, zwinne i absolutnie nieustraszone psy, gdy trzeba bronić swojego terytorium lub rodziny. Ich głośny, basowy szczek sprawia, że są świetnymi psami stróżującymi, które zawsze ostrzegą przed zbliżającymi się nieznajomymi.

Sealyhamy kochają wszystkich członków rodziny, chętnie bawią się z dziećmi lub spokojnie leżą obok starszych osób. Są bardzo empatyczne i nigdy nie będą narzucać się z zabawą, jeśli widzą, że właściciel jest zajęty. Wręcz przeciwnie, sealyham najprawdopodobniej ułoży się obok i będzie cierpliwie czekać. Takie połączenie najlepszych cech charakteru i uroczego wyglądu budzi w otoczeniu prawdziwy zachwyt. To naprawdę szlachetne psy z wielkim sercem.

Jak każda rasa, sealyham terrier ma swoje zalety i wady. Potencjalni właściciele powinni rozważyć wszystkie „za” i „przeciw” przed podjęciem decyzji o jego adopcji.

Generalnie sealyham terriery to wytrzymała i zdrowa rasa o dobrej odporności. Jednak, jak w przypadku wielu ras, mają skłonność do pewnych chorób genetycznych. Odpowiedzialni hodowcy badają swoje psy, aby zminimalizować ryzyko, ale potencjalni właściciele powinni być świadomi możliwych problemów:

• Wrodzona głuchota: Podobnie jak u innych ras z dominującym białym umaszczeniem, u sealyhamów może wystąpić głuchota jednostronna lub całkowita. Słuch szczeniaka można sprawdzić za pomocą testu BAER.
• Choroby oczu: Najpoważniejszym problemem jest pierwotne zwichnięcie soczewki (PLL) — dziedziczna choroba, która może prowadzić do jaskry i ślepoty. Spotyka się także postępujący zanik siatkówki (PRA) i zaćmę.
• Alergie: Sealyhamy mogą cierpieć na alergie pokarmowe lub kontaktowe, które objawiają się swędzeniem, podrażnieniem skóry i problemami z uszami.
• Dysplazja stawu biodrowego: Chociaż jest to bardziej typowe dla dużych ras, czasem diagnozuje się ją także u sealyhamów.

Profilaktyka polega na wyborze szczeniaka od sprawdzonych hodowców, którzy udostępniają wyniki badań genetycznych rodziców, regularnych wizytach u weterynarza, właściwym żywieniu i utrzymywaniu optymalnej wagi.

Sealyham terrier doskonale nadaje się do życia w mieszkaniu, nawet niewielkim. Jednak jego gęsta i szorstka sierść wymaga znacznej uwagi i regularnej pielęgnacji.

Pielęgnacja sierści:

• Czesanie: Sierść należy dokładnie czesać metalowym grzebieniem 2-3 razy w tygodniu, aby uniknąć powstawania kołtunów, zwłaszcza na „brodzie”, łapach i brzuchu.
• Trymowanie: To najważniejsza część pielęgnacji. Aby zachować prawidłową, szorstką strukturę sierści i nasycony kolor, sealyhama należy trymować (wyrywać martwy włos) 2-4 razy w roku. Strzyżenie maszynką sprawia, że sierść staje się miękka, matowa i traci swoje właściwości ochronne.

Kąpiel:

Sealyhamy mają bardzo wrażliwą skórę, dlatego nie zaleca się częstego mycia — tylko w miarę zabrudzenia. Do kąpieli należy używać wyłącznie specjalnych szamponów dla psów o szorstkiej sierści lub do skóry wrażliwej.

Inne zabiegi higieniczne:

• Uszy: Regularnie sprawdzaj i czyść uszy, aby zapobiec infekcjom.
• Oczy: Przemywaj oczy naparem z rumianku lub specjalnym płynem, aby uniknąć zabrudzeń.
• Zęby: Co tydzień czyść psu zęby specjalną pastą, ponieważ małe rasy są podatne na powstawanie kamienia nazębnego.
• Pazury: Przycinaj pazury co 3-4 tygodnie.

Szkolenie sealyham terriera może być wyzwaniem. To bardzo inteligentne psy, które szybko rozumieją, czego się od nich oczekuje, ale ich upór i niezależność, typowe dla wielu terierów, wymagają od właściciela cierpliwości i konsekwencji. Jeśli nie masz doświadczenia w wychowywaniu psów, lepiej skonsultować się z profesjonalnym kynologiem. Choć niektóre teriery, jak na przykład japoński terier, mogą być bardziej uległe, to dla większości przedstawicieli tej grupy, w tym dla sealyhama, potrzebne jest specjalne podejście.

Aby sealyham terrier słuchał i wykonywał polecenia, musisz być konsekwentnym liderem o twardym, ale sprawiedliwym charakterze. Najlepiej sprawdza się metoda pozytywnego wzmacniania — używaj smakołyków, pochwał i zabawek. Brutalność i kary fizyczne tylko pogorszą sytuację. Zajęcia powinny być krótkie i ciekawe, aby pies nie tracił zainteresowania. Niektóre teriery, takie jak norfolk terier, mogą być bardziej uległe, ale dla większości przedstawicieli tej grupy wymagane jest specjalne podejście.

Wczesna socjalizacja jest niezwykle ważna. Zapoznawaj szczeniaka z różnymi ludźmi, dźwiękami, miejscami i innymi zwierzętami. To pomoże wychować zrównoważonego i pewnego siebie psa, a także zmniejszyć jego silny instynkt łowiecki w stosunku do kotów i innych małych zwierząt domowych.

Właściwe żywienie to gwarancja zdrowia i długowieczności twojego sealyhama. Przede wszystkim zdecyduj, czy będziesz karmić psa naturalnym jedzeniem, czy gotowymi suchymi karmami. Główna zasada — nigdy nie dawaj psu jedzenia ze swojego stołu.

Ważne wskazówki:

• Kontrola porcji: Sealyhamy są wielkimi smakoszami i mają skłonność do otyłości. Karm dorosłego psa dwa razy dziennie, podając dokładnie odmierzone porcje.
• Alergie: Nowe produkty wprowadzaj do diety ostrożnie, po jednym, i obserwuj reakcję organizmu.
• Dostęp do wody: Czysta woda pitna powinna być dostępna przez całą dobę.

• Elita Hollywoodu: W latach 30. XX wieku sealyham terrier był jedną z najpopularniejszych ras wśród gwiazd Hollywood. Oprócz Hitchcocka i Taylor, trzymali je Cary Grant, Humphrey Bogart i Agatha Christie.
• Królewski pupil: W brytyjskiej rodzinie królewskiej również były sealyhamy. Księżniczka Małgorzata, siostra królowej Elżbiety II, uwielbiała psy tej rasy.
• Znikająca rasa: Pomimo dawnej sławy, dziś sealyham terrier jest uważany za jedną z najrzadszych ras w Wielkiej Brytanii i został wpisany na listę „zagrożonych rodzimych ras”.
• „Wielki pies w małym ciele”: To określenie idealnie opisuje sealyhama. Jego głośny i basowy szczek może wprowadzić w błąd, sugerując, że za drzwiami czeka duży pies.
• Udział w tworzeniu innych ras: Sealyham terriery były wykorzystywane do hodowli innych ras, na przykład teriera japońskiego i wspomnianego już teriera czeskiego.

Czy sealyham terriery mocno linieją?
Nie, to jedna z głównych zalet rasy. Praktycznie nie linieją, ponieważ martwa sierść pozostaje w sierści i jest usuwana podczas trymowania. To czyni je dobrym wyborem dla alergików.

Czy są odpowiednie dla niedoświadczonych właścicieli?
Ze względu na swój upór sealyham może być trudny dla nowicjuszy. Jeśli jesteś gotów dołożyć starań, być konsekwentnym i ewentualnie skorzystać z pomocy kynologa, wszystko się uda. Ale to nie jest rasa, która będzie bezwarunkowo wykonywać wszystkie polecenia.

Ile aktywności fizycznej potrzebują?
Nie wymagają nadmiernych obciążeń. Codzienne spacery trwające 30-45 minut oraz sesje zabaw w domu lub na podwórku będą w zupełności wystarczające, aby utrzymać je w dobrej kondycji fizycznej.

Czy można je strzyc, zamiast trymować?
Technicznie tak, ale jest to wysoce niepożądane. Strzyżenie maszynką psuje szorstką teksturę sierści, sprawiając, że staje się ona miękka, kręcona, traci swoje właściwości wodoodporne i zdolność do samooczyszczania. Ponadto, kolor staje się mniej nasycony.