Mops

Historia rasy mopsów jest bardzo długa i owiana legendami, przy czym do dziś nie jest znane dokładne drzewo genealogiczne tych uroczych stworzeń. Większość badaczy skłania się ku tezie, że ojczyzną mopsów są Starożytne Chiny. Pierwsze wzmianki o „niskich, kwadratowych psach z krótką kufą” pochodzą z okresu panowania dynastii Shang (lata 1700 p.n.e.). Nazywano je wtedy „Lo-Chi”.

Psy te żyły w luksusie niedostępnym dla zwykłych śmiertelników. Mopsy cesarskie miały własną służbę, ochronę, a nawet własne komnaty. Fałdy na czole mopsa Chińczycy uważali za znak cesarski, dopatrując się w nich zarysów hieroglifów niosących tajemne, mistyczne znaczenie. Przypuszcza się, że mają one wspólnego przodka z pekińczykami i japońskimi chinami, z czym łatwo się zgodzić, patrząc na wygląd tych trzech maluchów. Rasy te przez wieki kształtowały się jako typowe psy do towarzystwa.

W XVI wieku, wraz z rozwojem szlaków handlowych, mopsy trafiły z Azji do Niderlandów razem z kupcami Kompanii Wschodnioindyjskiej. Tutaj otrzymały europejską nazwę „mastif holenderski” (ze względu na podobieństwo budowy czaszki do dużych mastifów) i stały się symbolem królewskiego domu Orańskiego. Legenda głosi, że mops o imieniu Pompejusz uratował życie księciu Wilhelmowi I, budząc go szczekaniem podczas nocnego ataku najemnych zabójców.

Później, gdy Wilhelm III Orański wstąpił na angielski tron, zabrał swoje ulubieńce do Wielkiej Brytanii. To właśnie angielscy hodowcy nadali rasie wygląd, który znamy dzisiaj, czyniąc je jeszcze bardziej krępymi i płaskimi. Brzmienie nazwy „mops” (od niemieckiego mops – marudzić/zrzędzić, lub od niderlandzkiego moppen) wiąże je z charakterystycznymi dźwiękami, które wydają, lub też z zabawnymi grymasami przypominającymi małpkę.

Mops to niewysoki, mocny pies, którego wygląd odwzorowuje masywne formy w niewielkich rozmiarach. Powinien wyglądać na kwadratowego i krępego, jest to tak zwany typ „coby”. To nie jest „pulchny” piesek, ale umięśniony atleta, po prostu bardzo kompaktowy.

Głowa i kufa

Pierwsze, co rzuca się w oczy, to głębokie fałdy skóry na szerokim czole mopsa, które powinny być wyraźne i głębokie, ale nie nadmierne, aby nie przeszkadzały w widzeniu. Oczy mopsa to osobny wszechświat: ciemne, okrągłe, dość duże, z niewypowiedzianą jasną tęsknotą i wilgotnym blaskiem. Spojrzenie mopsa jest zawsze pełne pytania: „A czy to nie czas na jedzenie?”.

Kufa jest krótka, tępa, kwadratowa, nie zadarta do góry. Charakterystyczną cechą jest niewielki przodozgryz (dolna szczęka nieco wysunięta do przodu), co dodaje wyrazowi pyska pewnej powagi. Jeśli podoba Ci się taki typ urody, ale szukasz psa o nieco innym temperamencie lub rozmiarze, warto zwrócić uwagę na buldoga francuskiego, który ma podobną budowę czaszki, ale stojące uszy.

Tułów i sierść

Szyja mopsa jest gruba, silna, lekko wygięta, przypominająca grzebień, co pozwala im dumnie trzymać ciężką głowę. Gładki ogon psa zakręca się w ciasny pierścień (idealnie – w podwójny pierścień) i ściśle przylega do grzbietu. Tylna część tułowia lekko kołysze się podczas chodu, tworząc firmowy „mopsi krok”.

Krótka, lśniąca sierść pokrywająca atletyczne ciało malucha jest bardzo miękka w dotyku. Wzorzec rasy uznaje kilka umaszczeń:

• Srebrny (Silver);
• Morelowy (Apricot);
• Płowy (Fawn);
• Czarny (Black).

U jasnych psów obowiązkowo musi występować wyraźna „maska” – czarne znaczenia na pysku, uszach, na czole w kształcie „diamentu” (rombu) oraz pieprzyki na policzkach. Pożądana jest również ciemna pręga („pasek”), biegnąca od potylicy do ogona wzdłuż kręgosłupa.

Mopsy mają niezwykle przyjazny i czuły charakter, dzięki któremu dobrze odnajdują się w każdej rodzinie. To nie jest pies, który będzie pilnował podwórka czy polował. Jego misją jest bycie blisko. Mopsy często działają jak „cień” właściciela: gdzie Ty – tam i on. Do kuchni, do łazienki, do łóżka. Jeśli cenisz sobie przestrzeń osobistą, mops nauczy Cię się nią dzielić.

Rozbawiony maluch chętnie spędzi czas z dziećmi, cierpliwie znosząc ich wybryki (oczywiście w rozsądnych granicach). A największym szczęściem dla niego będzie rodzinny wieczór na kanapie obok pana. Jeśli szukasz rasy, która łączy taką samą miłość do komfortu, ale z bardziej wyrafinowanymi manierami spaniela, spójrz na cavalier king charles spaniela lub jego bliskiego krewnego king charles spaniela. W przeciwieństwie do aktywnych terierów, mops ma zrównoważoną psychikę.

Ten bardzo „domowy” ulubieniec wymaga dużo pieszczot i uwagi, więc jeśli przestaniesz głaskać mopsa i poświęcać mu czas, może stać się zazdrosny, a nawet popaść w depresję. Nie lubią zostawać same na długo. Spokojny temperament tych towarzyskich i życzliwych psów czyni je wspaniałymi kompanami nawet dla mało aktywnych właścicieli oraz osób starszych.

Niestety, specyficzny wygląd mopsa ma drugą stronę medalu – zdrowie. Przyszły właściciel musi znać możliwe zagrożenia, aby w porę zapobiec problemom. Nie oznacza to, że każdy pies będzie chory, ale rasa wymaga uważnego traktowania.

Syndrom brachycefaliczny

Z powodu skróconej kufy wszystkie tkanki miękkie nosogardzieli są ściśnięte na małej przestrzeni. Prowadzi to do chrapania, sapania i duszności. Mopsy wyjątkowo ciężko znoszą niesprzyjające warunki pogodowe – zimno, upał i wysoką wilgotność. Latem udar cieplny zagraża im znacznie szybciej niż psom z długim pyskiem. Dlatego lepiej zostawić je w domu pod klimatyzacją w upalne południe czy wietrzny zimowy wieczór.

Problemy oftalmologiczne

Duże oczy mopsów są prawie niechronione przez oczodoły i wystają do przodu. Czyni je to podatnymi na urazy od gałęzi, kurzu lub podczas zabaw z innymi psami (szczególnie z pazurami kotów). Częste problemy:

• Suche zapalenie rogówki i spojówki (zespół suchego oka);
• Entropium (podwinięcie powiek, gdy rzęsy drapią rogówkę);
• Wypadnięcie gałki ocznej (proptosis) – wymaga natychmiastowej interwencji chirurgicznej.

Choroby neurologiczne

Genetyczna skłonność do zapalenia mózgu mopsów (PDE – Pug Dog Encephalitis) może doprowadzić do ciężkiego stanu domowego pupila. To unikalna dla rasy choroba zapalna mózgu, która często kończy się śmiercią. Objawy obejmują drgawki, chodzenie w kółko, ślepotę i śpiączkę. U mopsów zdarzają się również przypadki padaczki idiopatycznej.

Oczywiście, wrażliwy na wahania klimatu mops wymaga trzymania wyłącznie w domu. Nie może mieszkać w budzie czy kojcu. Pielęgnacja mopsa to codzienny rytuał, który zapewnia mu komfortowe życie.

Higiena fałdów

Główny obiekt pielęgnacji to fałdy na pyszczku Twojego ulubieńca. Wewnątrz nich jest ciepło i wilgotno, zbiera się tam kurz, łzy i resztki jedzenia – idealne środowisko dla bakterii. Co tydzień (a w upały – codziennie) ostrożnie oczyszczaj skórę pod zmarszczkami psa wacikiem ze specjalnym płynem lub chlorheksydyną. Po oczyszczeniu koniecznie wytrzyj fałdę do sucha! Tak ochronisz go przed ryzkem zapalenia i grzybów, a także ewentualnym nieprzyjemnym zapachem.

Pielęgnacja sierści i linienie

Niech krótka sierść Cię nie zmyli – mopsy linieją, i robią to intensywnie. Właściciele żartują, że mops ma tylko jeden okres linienia w roku – trwający 365 dni. Co tydzień lub częściej wyczesuj malucha gumową rękawicą lub szczotką z naturalnego włosia (furminatora używaj ostrożnie, by nie uszkodzić delikatnej skóry). Mopsy zazwyczaj uwielbiają ten zabieg, traktując go jak masaż.

Kąpać mopsa należy niezbyt często, mniej więcej raz w miesiącu lub w miarę zabrudzenia, używając szamponów hipoalergicznych. Po kąpieli dokładnie wysusz psa, szczegónie w miejscach, gdzie sierść przylega ściśle, aby uniknąć „efektu cieplarnianego”.

Dwie cechy rasy mopsów – mały żołądek i niepohamowany apetyt – warunkują specyfikę ich karmienia. U psów tych często zdarza się otyłość, co wymaga od właściciela surowej dyscypliny żywieniowej. Nadwaga dla mopsa to nie tylko problem estetyczny, to bezpośrednie zagrożenie życia, ponieważ tłuszcz uciska i tak słaby układ oddechowy oraz serce.

Po pierwsze, psy te należy nastawić na żywienie wysokiej jakości. Może to być karma holistyczna dla ras skłonnych do alergii lub zbilansowana dieta naturalna. Jeśli wybrałeś „naturalne jedzenie”, przeznacz znaczną część diety na surowe chude mięso (wołowina, indyk, królik). Kurczak często wywołuje u mopsów alergie.

Po drugie, nie warto częstować domowego pupila poza harmonogramem karmienia – nie zważając na żadne manipulacje głodnym spojrzeniem i błagalnym wyrazem pyszczka. Nie karm malucha z własnego stołu: po spróbowaniu gotowanego mięsa lub kiełbasy z przyprawami, może odmówić jedzenia zdrowej karmy i dostać rozstroju żołądka.

Słodkie kruszynki mopsy to dość uparte stworzenia, dlatego zadbaj o to, by pies od razu zaakceptował przywództwo pana i jego autorytet. Są mądre, ale często zadają sobie pytanie: „A po co mam to robić, skoro mogę po prostu poleżeć?”. Szkolenie zaleca się rozpoczynać w wieku pół roku lub nawet wcześniej (od pierwszych dni pojawienia się szczeniaka w domu) i prowadzić zajęcia w krótkich sesjach po 5-10 minut dwa razy dziennie – przed jedzeniem.

Mopsy źle reagują na musztrę i krzyk. Mogą się obrazić, zamknąć w sobie i Cię ignorować. Zachęcaj malucha pozytywnym wzmocnieniem i pochwałą słowną, z czasem rezygnując z częstego używania smakołyków, aby nie przekarmić. Bardzo ważne jest socjalizowanie szczeniaka: zapoznawanie z innymi psami, ludźmi, dźwiękami ulicy. Pomoże to wychować pewnego siebie psa.

Kwestia toalety. Nauka załatwiania się na dworze może zająć mopsowi więcej czasu niż innym rasom. Ze względu na cechy anatomiczne ciężko im długo wytrzymać. Bądź cierpliwy i nie karć malucha za „awarie”, jeśli nie zrozumiał, jak poprawnie prosić o wyjście.

Przed wzięciem psa, ważne jest zważenie wszystkich „za” i „przeciw”. Mops to idealny pies nie dla każdego.

• Żona Napoleona i jej mops. Józefina Bonaparte miała ukochanego mopsa o imieniu Fortune. Kiedy Józefina została uwięziona, przekazywała Napoleonowi tajne liściki ukryte pod obrożą swojego psa, którego jako jedynego wpuszczano do niej na widzenia. Mówi się, że w noc poślubną Fortune ugryzł Napoleona w nogę.
• Tajne stowarzyszenie. W XVIII wieku masoni katolicy (którym papież zabronił bycia masonami) stworzyli Zakon Mopsa. Wybrali to zwierzę jako symbol wierności i niezawodności.
• Grupa mopsów. W języku angielskim grupę mopsów nazywa się „a grumble of pugs”, co można przetłumaczyć jako „zrzędzenie mopsów”. Bardzo trafnie opisuje to akompaniament dźwiękowy, gdy zbierze się kilka takich psów.
• Gwiazdy kina. Mopsy często występują w filmach. Najsłynniejszy filmowy mops to Frank z filmu „Faceci w czerni”.

Czy mopsy mocno chrapią?

Tak, większość mopsów chrapie przez sen, a czasem i podczas czuwania (chrząkają). Jest to związane z budową ich nosogardzieli. Jeśli chrapanie staje się zbyt głośne lub pies się dusi – to powód, by udać się do weterynarza.

Czy można trzymać mopsa na dworze?

Kategorycznie nie. Mops to dekoracyjna rasa pokojowa. Zimą zamarznie w kilka minut, a latem się przegrzeje. Ponadto są emocjonalnie zależne od człowieka.

Czy dogadują się z kotami?

Tak, mopsy są zazwyczaj bardzo pokojowe i dobrze współżyją z innymi zwierzętami domowymi, w tym z kotami. Ważne tylko, by pilnować, żeby kot nie uszkodził pazurami dużych oczu mopsa.