Historia pochodzenia „króla terierów”
Historia airedale teriera zaczyna się w połowie XIX wieku w malowniczej dolinie rzeki Aire, w angielskim hrabstwie Yorkshire. Miejscowi robotnicy i farmerzy pragnęli stworzyć wszechstronnego psa: wystarczająco odważnego, by polować na wydry i szczury wodne, a jednocześnie zdolnego do stróżowania i bycia towarzyszem. Potrzebowali nie tylko teriera, ale psa, który nie bałby się wody i miałby doskonały węch.
Aby osiągnąć ten cel, postanowiono skrzyżować nieistniejącego już czarno-podpalanego szorstkowłosego teriera (będącego przodkiem wielu współczesnych terierów, w tym welsh teriera) z otterhoundem (wyżłem). To właśnie od otterhounda airedale odziedziczyły swój rozmiar, zamiłowanie do wody i doskonały węch. Uważa się, że w kształtowaniu rasy brały udział również inne psy, być może bulteriery i teriery irlandzkie, co dodało im siły i odwagi. Podobną siłę, choć w mniejszym ciele, ma lakeland terier, a cel stworzenia uniwersalnego psa przyświecał także twórcom czarnego teriera rosyjskiego.
Początkowo psy te nazywano „terierami nadbrzeżnymi” lub „terierami wodnymi”. Nazwa „airedale terier” utrwaliła się dopiero w 1878 roku. Oficjalne uznanie przez angielski Kennel Club nastąpiło w 1886 roku, co zapoczątkowało ich triumfalny marsz przez świat.
Światową sławę airedale teriery zdobyły podczas I wojny światowej. Dzięki swojej inteligencji, wytrzymałości i odwadze służyły w armii brytyjskiej jako psy łącznikowe, sanitariusze i psy stróżujące. Legendarna jest historia airedale'a o imieniu Jack. Pomimo ciężkich ran (roztrzaskanej szczęki i łapy), dostarczył do dowództwa niezwykle ważną wiadomość, która uratowała cały batalion, a zaraz po wypełnieniu misji zmarł z powodu ran. Pośmiertnie uhonorowano go Krzyżem Wiktorii. Po wojnie rasa stała się symbolem męstwa i oddania.
Jak wygląda airedale terier: wzorzec rasy
Airedale terier to największy przedstawiciel grupy terierów, który łączy w sobie siłę, elegancję i harmonię. Jego wygląd emanuje pewnością siebie i gotowością do działania.
- Wygląd ogólny: Muskularny, mocny, ale nie ociężały, kompaktowy pies o szorstkiej sierści oraz charakterystycznej „brodzie” i „wąsach”.
- Głowa: Dobrze wyważona, z długą i płaską czaszką. Przejście od czoła do kufy jest ledwo zauważalne. Kufa jest masywna, ale nie gruba.
- Szczęki: Silne, dobrze umięśnione, z idealnym zgryzem nożycowym.
- Oczy: Małe, ciemne, z inteligentnym i odważnym wyrazem. Jasne oczy są uważane za wadę.
- Uszy: W kształcie litery V, małe, zwisające na chrząstce, z końcówkami skierowanymi ku zewnętrznym kącikom oczu.
- Ciało: Szyja muskularna, umiarkowanej długości. Grzbiet krótki, prosty i mocny. Klatka piersiowa głęboka, ale nie szeroka.
- Kończyny: Całkowicie proste, równoległe, o mocnym kośćcu. Łapy są zwarte, zaokrąglone, z grubymi poduszkami.
- Ogon: Osadzony wysoko, mocny, dawniej tradycyjnie kopiowany. Obecnie w wielu krajach kopiowanie jest zabronione. Pies trzyma go pionowo, ale nie zarzuca na grzbiet.
- Sierść: Bardzo szorstka, drutowata i gęsta, z krótkim i miękkim podszerstkiem. Sierść powinna być lekko falista, ale nie kędzierzawa. Taka struktura chroni psa przed niepogodą i drobnymi urazami.
- Umaszczenie: Klasyczne, dwubarwne (płaszczowe). Grzbiet, szyja i górna część ogona są czarne lub siwe („płaszcz”). Wszystkie inne części ciała (głowa, uszy, kończyny) mają nasycony, rudo-brązowy (tan) kolor. Uszy zazwyczaj mają ciemniejszy odcień. Dopuszczalna jest mała biała plama na klatce piersiowej.
