Charakter rasy Alopekis

Alopekis: szczegółowy przegląd i charakterystyka rasy

Liczby w poniższej tabeli pochodzą z tekstu greckiego wzorca rasy, który opublikowali jej pasjonaci (dogpark.gr, „Πρότυπο Φυλής Αλωπεκίς”), oraz z greckiej literatury kynologicznej. Jedno trzeba rozumieć: wzorzec istnieje jako dokument i można go przeczytać, ale nie jest zatwierdzony przez żaden oficjalny rejestr. Opisuje więc psa pożądanego, a nie wyciąg z księgi hodowlanej.

Warto zwrócić uwagę na sformułowanie dotyczące wzrostu. Wzorzec nie podaje osobnych przedziałów dla psów i suk — wyznacza sufit (30 cm plus tolerancja) i podłogę (20 cm), a osobno wyjaśnia, po co ta podłoga: żeby w rasie nie pojawiały się cechy karłowatości. Tymczasem w opisach popularnych bardzo często krążą przedziały „samcze” i „samicze”, których w samym tekście wzorca w ogóle nie ma. My podajemy to, co jest w dokumencie.

Portret psychologiczny: temperament i zachowanie

Najciekawsze we wzorcu alopekisa jest to, jak zapisano w nim charakter. Sformułowanie jest ostre: wrodzone typowe zachowanie rasy ma najwyższe znaczenie, a psy lękliwe, aspołeczne i agresywne wyklucza się nie tylko z wystaw, ale i z hodowli. Wiele wzorców poprzestaje na dyskwalifikacji na ringu; tutaj psychika trafia do filtra hodowlanego na równi z anatomią.

Pożądany portret opisano szczegółowo: pies domowy, towarzyski, bardzo skłonny do współpracy, wierny i oddany, posłuszny i żwawy, czujny i czynny — ale nie nerwowy. Pewny siebie, otwarty, przyjazny, kontaktowy, wesoły. Opiekuńczy i łagodny wobec innych zwierząt domu, nieprzejednany wróg szkodników, pracowity, wyjątkowo zdolny do nauki, z wyraźnym instynktem łowieckim i chęcią do zabawy.

Praktycznie znaczy to tyle. Instynkt łowiecki nie jest ozdobą: pies, którego przez stulecia trzymano przeciw szczurom, nie przestaje być łowcą dlatego, że przeprowadził się do mieszkania. Z chomikiem, szczurem ozdobnym czy papugą w jednym pokoju współistnienie trzeba budować świadomie, a nie liczyć na dobry charakter psa.

Dalej — głos. Czujność i skłonność do ostrzegania szczekaniem zapisano we wzorcu jako pożądane. Świetnie na podwórze, przeciętnie do bloku: tu komendę „cicho” trzeba stawiać nie „kiedyś potem”, lecz od pierwszych tygodni. Pies dobrze się uczy, więc zadanie jest do rozwiązania — ale istnieje.

Z innymi psami alopekis zwykle dogaduje się bez trudu, także z dużymi. Rzecz jasna, nie jest to alano español, który potrafi zatrzymać byka, ani stróż stada jak akbash, pracujący przy owcach samodzielnie — jego rola jest inna: podnieść alarm i trzymać się blisko człowieka. W greckim gospodarstwie właśnie taka para ułożyła się historycznie: duży pies pasterski na pastwisku i mały alopekis na podwórzu.

I najważniejsze ograniczenie. To nie jest pies do pustego domu. Rasa kształtowała się przy człowieku przez całą dobę — przy kurniku, przy stadzie, przy ognisku; długa samotność jest dla niej wbrew naturze i kończy się szczekaniem, kopaniem i niszczeniem rzeczy. Jeśli w domu przez dziesięć godzin nikogo nie ma, warto uczciwie rozważyć inną rasę.

Szkolenie i socjalizacja

Zdolność do nauki zapisano we wzorcu osobnym określeniem: „wyjątkowo zdolny do nauki”. W praktyce potwierdzają to właściciele: pies szybko łapie komendy i chętnie pracuje, dopóki zajęcia przypominają zabawę. Natomiast monotonne powtarzanie jednego ćwiczenia nudzi tego mądralę niemal natychmiast i zamiast posłuszeństwa dostajesz twórcze improwizacje.

Dlatego lepszy jest tryb krótki i częsty: pięć–siedem minut kilka razy dziennie, z różnymi zadaniami, niż pół godziny tego samego. Metoda: wyłącznie wzmocnienie pozytywne. Twarde metody przy rasie, w której wzorcu lękliwość jest podstawą wykluczenia z hodowli, działają przeciw tobie: przestraszony alopekis nie staje się posłuszniejszy, staje się niepewny.

Trzy rzeczy warto stawiać od pierwszych tygodni:

• Komenda „cicho”. Czujność jest cechą rasową i całkiem jej nie usuniesz — ani nie trzeba. Ale pies musi umieć zamilknąć na słowo.
• Przywołanie wbrew instynktowi łowieckiemu. Ćwicz je tam, gdzie są rozpraszacze, a nie tylko na pustym podwórzu: kot albo wiewiórka sprawdzą twoje przygotowanie wcześniej, niż zakładasz.
• Spokój w samotności. Krótkie wyjścia od pierwszego tygodnia, stopniowo dłuższe — właśnie dlatego, że to pies-„rzep” z konstrukcji.

Z zajęć rasie pasują agility, dog dancing, tresura trikowa i dyscypliny węchowe: wszystko, gdzie trzeba szybko myśleć i szybko się ruszać. Socjalizację warto prowadzić szeroko — miasto, komunikacja, inne psy, dzieci — bo pewność siebie zapisano we wzorcu jako normę, a kształtuje się ona do pół roku.

Zalety i wady rasy