Historia rasy: od Napoleona do współczesności
Istnienie współczesnego owczarka egipskiego nie byłoby możliwe bez „francuskiej” krwi i historycznych zawirowań. To jedna z tych ras, której narodziny są udokumentowane nie tyle w księgach hodowlanych, co na kartach historii wojskowości. Lokalne afrykańskie psy pasterskie były znane już w XV wieku, ale miały zupełnie inny wygląd i temperament. Dopiero po skrzyżowaniu z psami europejskimi zyskały wygląd dzisiejszego armanta.
Kluczowy moment nastąpił na przełomie XVIII i XIX wieku, kiedy to francuskie psy pasterskie przybyły do Afryki wraz z wojskami Napoleona Bonaparte. Armia francuska wykorzystywała czworonogi do pilnowania obozów, przekazywania wiadomości i eskortowania taborów. Wśród tych psów znajdowali się przodkowie współczesnych briardów. Jeśli prześledzimy historię rasy briard, zauważymy, że to właśnie ona przekazała egipskiemu potomkowi swoją kudłatą szatę i oddanie.
Po zakończeniu działań wojennych część psów została w miejscowości Armant w Górnym Egipcie. Tamtejsi mieszkańcy skrzyżowali francuskich „gości” z miejscowymi, wytrzymałymi psami, aby uzyskać idealne zwierzę robocze. Tak powstała rasa nosząca nazwę od tej miejscowości. Kynolodzy dostrzegają w genotypie armanta ślady jeszcze jednego Francuza - potężnego beaucerona. Porównując obie rasy, można zauważyć wspólne cechy w budowie ciała, na co wskazuje opis rasy beauceron.
Dziś psy te hoduje się również we Francji i Holandii, próbując odtworzyć i utrwalić cechy rasy, jednak owczarki egipskie pozostają mało znane na świecie. Rasa jest tylko częściowo uznawana przez związki kynologiczne, co czyni ją prawdziwym unikatem dla miłośników rzadkich psów pracujących.
Jak wygląda Armant: opis wyglądu i eksterier
To kompaktowy pies o nastroszonej sierści i poważnym, czasem nawet surowym spojrzeniu ciemnych oczu. Armanty są idealnie przystosowane do trudnego terenu i długotrwałego biegu po nierównościach. Mają mocną budowę z silnymi kończynami i głęboką klatką piersiową, która mieści pojemne płuca - gwarancję wytrzymałości.
- Głowa: Proporcjonalna do ciała, czaszka szeroka, przejście od czoła do kufy umiarkowane. Oczy zazwyczaj ciemne, nieduże, otoczone gęstymi brwiami, które jednak nie powinny zasłaniać widoku.
- Uszy: To jedna z cech charakterystycznych rasy. Mogą stać lub wisieć, a także być załamane na chrząstkach (półstojące). Wzorzec dopuszcza różnorodność, ponieważ głównym kryterium zawsze były cechy użytkowe.
- Łapy: Palce mają specyficzny, wygięty kształt, co zapewnia amortyzację i lepszą przyczepność podczas poruszania się po kamieniach czy piasku.
- Ogon: Może być długi, zakręcony w pierścień lub kopiowany (w krajach, gdzie jest to dozwolone).
- Sierść: Szorstka, twarda w dotyku, kudłata. Doskonale chroni przed upałem w dzień i chłodem w nocy. Umaszczenie bywa różne: czarne, szare, szaro-żółte. Często sierść ma rude podpalania i/lub białe znaczenia (szczególnie na piersi i łapach).
Owczarki egipskie to dość kudłate psy, a ich wygląd często określa się mianem „wiejskiego” lub „roboczego”, pozbawionego zbędnego blasku, co tylko dodaje im uroku.
