Historia pochodzenia rasy Blue Gascony Basset
Historia rasy Blue Gascony Basset jest ściśle związana z historią łowiectwa we Francji i jest bezpośrednim spadkobiercą majestatycznych małych gończych gaskońskich (Petit Bleu de Gascogne). Te psy, znane już od XIV wieku, słynęły z umiejętności polowania w sforze na dużą zwierzynę, taką jak wilki i dziki. Korzystał z nich sam hrabia Gaston Fébus de Foix, autor słynnego „Traktatu o łowiectwie”.
Z czasem, gdy polowanie na dużą zwierzynę stało się mniej powszechne, a polowanie pieszo na drobną zwierzynę, taką jak zające i króliki, zyskało na popularności, pojawiła się potrzeba psa o tych samych wspaniałych cechach łowieckich, ale wolniejszego i niższego. W ten sposób, poprzez selekcję i, być może, krzyżowanie z innymi rasami typu basset, pojawił się basset — krótkonożna wersja dużego gończego.
Niestety, pod koniec XIX wieku, wraz z spadkiem popularności tradycyjnych polowań, rasa znalazła się na skraju całkowitego wyginięcia. Jej odrodzenie zawdzięczamy entuzjazmowi jednej osoby — Alaina Bourbona. Na początku XX wieku włożył on niesamowite wysiłki, aby znaleźć ocalałych przedstawicieli rasy i odbudować jej populację. Dzięki jego pracy w 1911 roku powstał klub rasy, i zaczęła ona swój powolny, ale pewny powrót.
Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) oficjalnie uznała standard rasy 24 stycznia 1996 roku. Dziś Blue Gascony Basset nadal jest rzadką rasą poza granicami Francji, ale jej popularność rośnie wśród koneserów, którzy szukają nie tylko zwinnego myśliwego, ale i wiernego przyjaciela rodziny.
Jak wygląda Blue Gascony Basset: standard rasy
Blue Gascony Basset — pies, w którym harmonijnie łączą się cechy typowego basseta i szlachetność starożytnych francuskich gończych. Sprawia wrażenie psa mocnego, długiego, ale jednocześnie ruchliwego i nie nazbyt ciężkiego.
- Wygląd ogólny: Długie ciało na krótkich, mocnych kończynach. Pies powinien być dobrze zrównoważony, bez oznak ociężałości.
- Głowa: Długa, ale nie za szeroka. Czaszka lekko kopulasta z wyraźną kością potyliczną. Przejście od czoła do kufy jest płynne.
- Oczy: Owalne, brązowe. Spojrzenie jest łagodne, nieco smutne i zamyślone, co jest jedną z wizytówek rasy. Dolna powieka może być lekko obwisła.
- Uszy: Bardzo długie, cienkie, osadzone nisko, poniżej linii oczu. Powinny być zawinięte do wewnątrz i kończyć się ostrym końcem. Zgodnie ze standardem, uszy wyciągnięte do przodu powinny wychodzić poza czubek nosa.
- Tułów: Grzbiet długi i mocny. Klatka piersiowa szeroka i głęboka, dobrze rozwinięta.
- Ogon: Szablasty, dość gruby u nasady, zwężający się ku końcowi. W spoczynku pies nosi go nisko, a w ruchu — dumnie podniesiony.
- Sierść i umaszczenie: Sierść jest krótka, gęsta i szorstka w dotyku. Najbardziej unikalną cechą jest umaszczenie, które nadało rasie nazwę. Składa się ono z czarno-białych cętek, co tworzy efekt szaro-niebieskiego, „błękitnego” odcienia. Na tym tle mogą występować czarne plamy różnej wielkości. Charakterystyczne są również rude (płowe) znaczenia nad oczami, na policzkach, wargach, wewnętrznej stronie uszu i na łapach.
