Historia pochodzenia błękitnego gryfona gaskońskiego
Historia błękitnego gryfona gaskońskiego sięga XVIII wieku i jest ściśle związana z tradycjami łowieckimi południowo-zachodniej Francji. Rasa ta została celowo wyhodowana do polowania na drobną zwierzynę, głównie na zające i dzikie króliki, w trudnych warunkach Pirenejów. Aby stworzyć idealnego myśliwego, lokalni entuzjaści skrzyżowali dwie wybitne rasy.
Podstawą dla nowej rasy stał się Mały Błękitny Gończy Gaskoński (Petit Bleu de Gascogne), od którego gryfon odziedziczył swoje unikalne „błękitne” umaszczenie, wytrzymałość i niezwykły węch. Drugim przodkiem był gryfon szorstkowłosy. Historycy rasy przypuszczają, że mógł to być gryfon wandejski średni lub gryfon niwerneński. To właśnie od gryfona rasa zyskała swoją charakterystyczną, szorstką, kudłatą sierść, która stanowi doskonałą ochronę przed kolczastymi krzewami, niepogodą i ukąszeniami owadów.
Pierwszy oficjalny wzorzec rasy został zatwierdzony we Francji w 1920 roku. Pomimo swoich wyjątkowych zdolności użytkowych, błękitny gryfon gaskoński nigdy nie był rasą masową i pozostawał głównie w wąskim kręgu francuskich myśliwych. W latach 70. XX wieku rasa znalazła się na skraju wyginięcia, jej populacja drastycznie spadła. Tylko dzięki wysiłkom oddanych miłośników, na czele z Alainem Fournier-Amas-Bielle, udało się uratować rasę. Dziś błękitny gryfon gaskoński pozostaje rzadki, ale jego populacja jest stabilna, choć niewielka, i utrzymywana głównie we Francji.
Wzorzec rasy i wygląd
Błękitny gryfon gaskoński to pies średniej wielkości, o mocnej, ale nie ciężkiej budowie, sprawiający wrażenie wytrzymałego i zwinnego zwierzęcia. Jego wygląd łączy cechy gończego i gryfona, tworząc harmonijny i funkcjonalny obraz.
- Głowa: Długa, ale nie za szeroka. Czaszka lekko wypukła, stop (przejście od czoła do kufy) słabo zaznaczony. Kufa prosta lub lekko zakrzywiona, mniej więcej równa długości czaszki.
- Nos: Trufla nosowa duża, dobrze rozwinięta, koniecznie czarnego koloru.
- Oczy: Owalne, ciemnokasztanowe. Spojrzenie żywe, czujne i inteligentne. Oczy zakryte gęstymi, kudłatymi brwiami, które jednak nie powinny ich zasłaniać.
- Uszy: Typowe dla gończego – cienkie, elastyczne, zwinięte w rurkę. Osadzone nisko, na wysokości oczu, i zwisają, nie sięgając do końca nosa.
- Ciało: O wyglądzie wiejskim, „rustykalnym”. Szyja długa, z niewielkim podgardlem. Grzbiet mocny i prosty. Lędźwie dobrze rozwinięte, muskularne. Klatka piersiowa długa, średniej szerokości, z umiarkowanie zaokrąglonymi żebrami.
- Ogon: Dość gruby u nasady, zwęża się ku końcowi. Pies nosi go szablasto. Ogon dobrze pokryty sierścią.
- Kończyny: Mocne, z dobrze rozwiniętymi mięśniami. Łapy owalne („zajęcze”), z twardymi czarnymi opuszkami i zwartymi palcami.
- Sierść: Bardzo charakterystyczna cecha. Jest szorstka, kudłata i prosta, o długości około 5 cm. Na głowie sierść krótsza, tworzy wyraziste brwi, wąsy i brodę.
- Umaszczenie: Główna „wizytówka” rasy. Umaszczenie oficjalnie opisuje się jako „całkowicie nakrapiane czarnym na białym tle”, co daje efekt niebieskawo-łupkowego koloru. Możliwe są czarne plamy różnej wielkości. Nad oczami, na policzkach, wargach, wewnętrznej stronie uszu i na kończynach występują płowe lub miedziane podpalenia. Dwie symetryczne podpalenia nad oczami tworzą efekt „czterech oczu”.