Charakter i zachowanie
Wzorzec opisuje bouviera jako psa spokojnego i rozsądnego, o zdecydowanym i nieustraszonym spojrzeniu, i przestrzega przed dwiema skrajnościami: nie ma być ani agresywny, ani lękliwy. To nie jest zdanie ozdobne — właśnie zrównoważenie było tym, dla czego rasę selekcjonowano do pracy obok bydła i ludzi.
W codzienności objawia się to przywiązaniem do całej rodziny, a nie do jednego właściciela, oraz powściągliwością wobec obcych. Bouvier nie jest skłonny do nieustannego szczekania; jest raczej milczącym obserwatorem, który reaguje wtedy, gdy uzna to za potrzebne. Zachowanie stróżujące nie wymaga u niego osobnej zachęty — pojawia się samo, i jest to właśnie ta cecha, której nie należy rozwijać, lecz równoważyć wczesną socjalizacją.
Rasa dojrzewa powoli: z wyglądu dorosły pies jeszcze długo pozostaje w zachowaniu nastolatkiem i sprawdza granice. Wobec dzieci bouvier jest zazwyczaj cierpliwy, ale jego masa i zwyczaj popychania tułowiem sprawiają, że nadzór nad zabawą z maluchami jest kwestią bezpieczeństwa, a nie wychowania.
Szkolenie, praca i sport
Rasa idzie w nomenklaturze FCI z próbami pracy i jest to najkrótszy opis jej potrzeb. Bouviera wyhodowano do codziennej pracy fizycznej, a dzisiejsze zajęcia muszą tę pracę czymś zastąpić.
Dobrze pracuje tam, gdzie potrzebne są wytrwałość i samodzielna decyzja: w posłuszeństwie, tropieniu, wielobojach służbowych, ciągnięciu wózka. Wzorzec osobno wymienia wśród dzisiejszych zastosowań rasy służbę tropiącą, łącznikową i pomoc strażnikom leśnym. Co działa źle — mechaniczne powtarzanie jednej komendy kilkadziesiąt razy: pies z własnym zdaniem szybko traci do tego zainteresowanie.
Metody twarde są u bouviera przeciwskuteczne: albo się zamyka, albo przechodzi do samoobrony. Robocza formuła to konsekwencja i zrozumiałe zasady bez brutalności, z wczesną i szeroką socjalizacją.
