Kot brytyjski krótkowłosy — Historia i wzorzec

Szczegółowa historia rasy

Historia kota brytyjskiego krótkowłosego sięga zamierzchłej przeszłości, prawdopodobnie aż do czasów Imperium Rzymskiego. Uważa się, że przodkowie tych kotów przybyli na Wyspy Brytyjskie wraz z rzymskimi legionistami, gdzie krzyżowali się z miejscowymi dzikimi kotami. Przez stulecia te wytrzymałe zwierzęta żyły na farmach i ulicach brytyjskich miast, cenione przede wszystkim za swoje zdolności łowieckie.

Celowa praca hodowlana rozpoczęła się dopiero w XIX wieku. Kluczową postacią w kształtowaniu rasy był Harrison Weir, znany jako „ojciec wystaw kotów”. To on zaczął selekcjonować najlepszych przedstawicieli ulicznych kotów krótkowłosych, standaryzując ich typ i wygląd. Na pierwszej oficjalnej wystawie kotów w Crystal Palace w Londynie w 1871 roku brytyjczyki zrobiły prawdziwą furorę, zwłaszcza te o niebieskim umaszczeniu.

Dwie wojny światowe postawiły rasę na krawędzi wyginięcia. Liczba kotów hodowlanych drastycznie spadła. Aby odbudować populację i poszerzyć pulę genową, entuzjaści zaczęli krzyżować ocalałe brytyjczyki z innymi rasami. Największy wpływ miały:

• Koty perskie: Dodały masywności, poprawiły typ głowy i jakość futra, ale wprowadziły też gen długiego włosa (który okresowo ujawnia się w postaci brytyjskich kotów długowłosych) oraz pewne choroby dziedziczne.
• Rosyjskie niebieskie: Pomogły odzyskać i utrwalić klasyczny niebieski kolor oraz dodały nieco elegancji.
• Koty kartuskie (Chartreux): Podobne w typie i umaszczeniu, również były wykorzystywane do odbudowy liczebności, zwłaszcza odmian niebieskich.
• Domowe koty krótkowłose: Użyte w celu zwiększenia różnorodności genetycznej.

Dzięki tym wysiłkom rasa została uratowana i dziś jest jedną z najpopularniejszych na świecie. Współczesny kot brytyjski to wynik żmudnej pracy wielu hodowców, którzy dążyli do zachowania i udoskonalenia unikalnych cech tych zwierząt.

Jak wygląda kot brytyjski: szczegółowy opis wyglądu

Kot brytyjski krótkowłosy sprawia wrażenie zwierzęcia mocnego, krępego, o harmonijnych proporcjach i charakterystycznych krągłościach. Jego wygląd często porównywany jest do pluszowego misia.

1. Głowa: Duża, okrągła, z szeroką czaszką. Osadzona na krótkiej, grubej szyi. Pyszczek krótki, z dobrze rozwiniętymi, okrągłymi poduszkami wąsów („wibrysami”), co nadaje mu charakterystyczny, „uśmiechnięty” wyraz. Broda silna i dobrze zarysowana.
2. Uszy: Średniej wielkości, szerokie u nasady, lekko zaokrąglone na końcach. Rozstawione szeroko, stanowią przedłużenie owalu głowy.
3. Oczy: Duże, okrągłe, szeroko rozstawione. Kolor oczu jest intensywny i współgra z umaszczeniem. Najczęściej spotykany to miedziany lub pomarańczowy. U szynszyli i odmian srebrzystych oczy mogą być zielone, a u pointów - niebieskie.
4. Ciało: Od średniego do dużego, krępe, umięśnione, z szeroką klatką piersiową (typ „cobby”). Grzbiet prosty i mocny. Samce są znacznie większe i masywniejsze od samic.
5. Łapy: Krótkie, silne, z okrągłymi i mocnymi poduszkami.
6. Ogon: Gruby u nasady, stopniowo zwężający się ku zaokrąglonemu końcowi. Długość ogona jest proporcjonalna do ciała (około 2/3 długości tułowia).
7. Sierść: Najbardziej charakterystyczna cecha rasy. Krótka, bardzo gęsta, zbita, „pluszowa” w dotyku, nie przylega płasko do ciała, lecz stoi „jeżykiem” dzięki gęstemu podszerstkowi. Tekstura jest sprężysta, a nie miękka.

Różnorodność umaszczenia kotów brytyjskich

Chociaż za klasyczny uznaje się kolor niebieski, standard rasy dopuszcza ogromną liczbę barw i wzorów. Najpopularniejsze to: