Nazwa rasy w oryginale: Burmese
Kot burmański – zwięźle nazywany burmą – to niezwykle towarzyska, zorientowana na człowieka rasa, która łączy elegancję z żywiołową energią i głębokim przywiązaniem do swojej rodziny. Te koty słyną z „psiego” charakteru, inteligencji i jedwabistej, krótkiej sierści niewymagającej skomplikowanej pielęgnacji. O tym dalej na Tvaryny – dowiesz się, dlaczego burma to idealny kompan dla aktywnych osób i rodzin, które mają czas na wspólne zabawy. Samotność to dla nich najtrudniejsza próba.
Kot burmański: krótki przegląd rasy
Kot burmański: krótki przegląd rasy · 11
| Cecha | Opis |
|---|---|
| Pochodzenie | Birma (dzisiejsza Mjanma) / USA |
| Rok pierwszej wzmianki / uznania | ~1930 (Wong Mau w USA); 1936 – pierwsze uznanie CFA, tymczasowo cofnięte |
| Długość życia | 12–18 lat (średnio 10–15) |
| Wysokość w kłębie | 25–30 cm |
| Masa ciała | Kotki 3,5–5 kg; kocury 4,5–6,5 kg (są cięższe, niż wyglądają) |
| Temperament | Towarzyski, czuły, figlarny, bystry, ciekawski, energiczny, „rozmowny” |
| Pielęgnacja sierści | Minimalna (wystarczy raz w tygodniu) |
| Aktywność | Wysoka |
| Wokalizacja | Umiarkowana (głos łagodniejszy niż u syjamów) |
| Relacje z dziećmi | Świetne |
| Relacje z innymi zwierzętami | Dobre – przy prawidłowym wprowadzaniu |
Ciekawe fakty o kotach burmańskich
- Matka-założycielka: wszystkie współczesne burmy wywodzą się od Wong Mau.
- „Cegła w jedwabiu”: zawdzięczają przydomek zaskakującej masie przy kompaktowym rozmiarze.
- Złote oczy: kocięta rodzą się z niebieskimi, które zmieniają się na złociste w pierwszych miesiącach.
- Udział w tworzeniu innych ras: burma stała się bazą dla kota bombajskiego i kota tonkijskiego.
- Dwa typy – jedna rasa: większość organizacji felinologicznych uznaje oba standardy za warianty jednej rasy, choć np. CFA nie pozwala ich krzyżować.
- Koty-terapeuci: dzięki łagodnemu usposobieniu burmy uczestniczą w pet-terapii.