Kot burmański — Historia i wzorzec

Szczegółowa historia rasy kot burmański

Współczesna burma wywodzi się od jednej kotki – Wong Mau. Ta niewielka, orzechowobrązowa kotka z ciemniejszymi znaczeniami trafiła w 1930 r. z Rangunu (Birma) do San Francisco razem z doktorem Joseph’em C. Thompsonem. Podejrzewał on, że Wong Mau nie jest jedynie ciemną odmianą syjama, lecz reprezentuje coś wyjątkowego.

Aby to sprawdzić, Thompson wraz z genetykami Uniwersytetu Kalifornijskiego i hodowcami (Virginia Cobb, Billy Gerst, Clyde Keeler) rozpoczął program krzyżówek. Ponieważ brakowało kotów podobnych do Wong Mau, skrzyżowano ją z syjamem w umaszczeniu seal point. Z miotu otrzymano trzy typy kociąt: syjamskie, hybrydy podobne do matki oraz jednolicie ciemnobrązowe – i to one stały się pierwszymi prawdziwymi burmami.

Rasę uznała CFA już w 1936 r., ale z powodu częstego krzyżowania z syjamami (niewielka pula genów) standard zaczął się rozmywać i w 1947 r. rejestrację wstrzymano. Przywrócono ją w 1953, gdy hodowcy udowodnili istnienie trzech pokoleń czystych burm bez domieszki syjama.

Do Wielkiej Brytanii pierwsze burmy dotarły w 1949 r., a tam rozwinął się nieco inny typ. Dziś spotykamy dwa główne standardy:

• Typ amerykański (współczesny): bardziej krępy, z okrągłą głową, krótkim pyskiem i szeroko rozstawionymi, okrągłymi oczami.
• Typ brytyjski / europejski (tradycyjny): smuklejszy, z klinom z łagodnymi konturami, migdałową górną linią oka i nieco dłuższym ciałem; popularny w Europie i Australii. Europejski standard dopuszcza więcej umaszczeń (czerwone, kremowe, szylkret).

Warto wiedzieć: burmy odegrały kluczową rolę w powstaniu innych ras, m.in. kota bombajskiego (krzyżówka z czarnym amerykańskim krótkowłosym) oraz kota tonkijskiego (wynik skrzyżowania burmy z syjamem, przypominający pierwotną Wong Mau).

Jak wygląda kot burmański – szczegółowy opis

Burma to kot średniej wielkości, ale z zaskakującą masą – stąd przydomek „cegła owinięta w jedwab”. Łączy mocną muskulaturę z elegancją.

Szczegóły wyglądu różnią się w zależności od standardu, lecz główne cechy są wspólne:

1. Głowa: Typ europejski – krótki, tępy klin z szerokimi kośćmi policzkowymi i wypukłym czołem; pysk dobrze rozwinięty, nie spiczasty. Typ amerykański – wyraźnie okrągła głowa z krótkim pyskiem i mocnym „stopem”.
2. Uszy: Średnie, szerokie u nasady, lekko zaokrąglone na końcach, ustawione szeroko i nieco pochylone do przodu.
3. Oczy: Duże, wyraziste, szeroko rozstawione. W typie europejskim górna linia lekko migdałowa, dolna okrągła; w typie amerykańskim całkowicie okrągłe. Kolor od żółtego do złotego, im intensywniejszy, tym lepiej.
4. Ciało: Średnie, muskularne, zwarte, z mocnym kośćcem i pełną klatką piersiową. Typ amerykański jest bardziej krępy.
5. Łapy: Proporcjonalne, dość smukłe (zwłaszcza w typie europejskim), z owalnymi poduszkami.
6. Ogon: Prost y, średniej długości, zwęża się ku zaokrąglonej końcówce.
7. Sierść: Bardzo krótka, delikatna, ściśle przylegająca, niemal bez podszerstka. W dotyku jedwabista niczym satyna i ma charakterystyczny połysk.

Umaszczenia kotów burmańskich

W standardzie amerykańskim uznaje się cztery bazowe kolory, a w europejskim – szerszą paletę.

Typowe jest subtelne rozjaśnienie spodniej części ciała oraz łap – bez wyraźnych kontrastów i znaczeń (poza szylkretem). Kocięta rodzą się znacznie jaśniejsze; ostateczny kolor pojawia się stopniowo.