Historia rasy
Historię tej rasy czyta się jak porywającą powieść historyczną, gdzie główni bohaterowie siedzą na kolanach królów i pozują najlepszym malarzom renesansu. Papillon - to francuskie słowo oznaczające „motyl” - nazwa, którą rasa otrzymała dzięki dużym uszom, przypominającym rozpostarte skrzydła motyla. Stało się to główną różnicą od innej odmiany - spaniel kontynentalny miniaturowy Phalène, którego uszy zwisają w dół („phalène” oznacza „ćmę”, która składa skrzydła).
Te ozdobne maluchy cieszą oczy europejskich właścicieli od ponad tysiąca lat. Można je zobaczyć na płótnach Tycjana, Rubensa czy Rembrandta. Uważa się, że właśnie takie pieski towarzyszyły Madame de Pompadour, a nawet Marii Antoninie. Legenda głosi, że królowa Francji szła na szafot, przyciskając do piersi swojego ukochanego małego spaniela. Historycy skłaniają się jednak ku opinii, że psa zabrano jej jeszcze przed egzekucją, ale oddanie rasy swoim właścicielom stało się legendarne.
W latach 30. ubiegłego wieku wyhodowano ulepszony, bardziej nowoczesny typ tego francuskiego psa dzięki wysiłkom angielskich i skandynawskich specjalistów. Hodowcy pracowali nad poprawą jakości sierści i utrwaleniem charakterystycznego osadzenia uszu. Mimo swojego uroku i bogatej historii, kontynentalny motyl pozostaje stosunkowo rzadką rasą nawet w ojczyźnie, choć jego popularność szybko rośnie dzięki sukcesom w sportach kynologicznych.
Jak wygląda Papillon: opis wyglądu
Wygląd Papillona to balans między finezją a wytrzymałością. Niech nie zwiedzie Was ich „laleczkowaty” wygląd; pod elegancką sierścią kryje się mocny kościec i rozwinięta muskulatura, co pozwala im być niesamowicie zwinnymi.
Głowa i „firmowe” uszy
Czworonożnego „motyla” charakteryzują duże uszy, osadzone wysoko i szeroko. Małżowina uszna jest dobrze otwarta i skierowana na boki. Wewnętrzna krawędź ucha tworzy kąt około 45 stopni względem poziomu. Szczególnego uroku dodają długie pasma sierści - „frędzle”, które zdobią krawędź ucha. Pies ma wyraźne przejście od czoła do zwężonej kufy (stop) i migdałowe oczy z czarną obwódką powiek, które zawsze błyszczą inteligencją. Ściśle przylegające, suche wargi i mały nos również mają czarne ubarwienie.
Tułów i sierść
Ciało Papillona jest nieco dłuższe niż wysokość w kłębie, co nadaje mu prostokątny format. Grzbiet jest mocny, a brzuch lekko podciągnięty. Kończyny proste, cienkie, ale nie kruche, z „zajęczymi” łapami (wydłużonymi palcami), co sprzyja szybkiemu bieganiu. Koniuszek zakręconego ogona z luksusowym, ozdobnym pióropuszem zarzucany jest na grzbiet, przypominając fontannę.
Sierść to duma tej rasy. Jest obfita, lśniąca, falista (ale nie kręcona), nieco twarda w dotyku, z jedwabistym połyskiem. Ważną cechą jest całkowity brak podszerstka. Niepożądany jest nadmiar bieli na głowie Papillona, jednak na reszcie ciała powinna ona przeważać. Jasne tło gęstej okrywy pokrywają kolorowe łaty - rude (sobolowe), czarne, tricolor (czarno-białe z rudym podpalaniem) oraz rzadkie cytrynowe lub czerwonobrązowe.
