Historia rasy i jej pochodzenie
Historia Drent Partridge Dog jest ściśle związana z prowincją Drenthe w północno-wschodniej Holandii. Jest to jedna z najstarszych holenderskich ras. Uważa się, że jej przodkowie, nazywani „Spioenen” lub „Spanjoelen” (co wskazuje na hiszpańskie korzenie), trafili do Holandii przez Francję jeszcze w XVI wieku.
W przeciwieństwie do wielu innych ras myśliwskich, hodowanych przez szlachtę, Drent był psem zwykłego rolnika. Prowincja Drenthe była stosunkowo izolowana, co pozwoliło zachować czystość rasy przez stulecia. Rolnicy potrzebowali psa uniwersalnego: miał pomagać w polowaniu na kuropatwy i inną drobną zwierzynę, znajdować ją i przynosić, strzec gospodarstwa przed szkodnikami i obcymi, a wieczorem - być łagodnym towarzyszem dla rodziny.
Ta wszechstronność to kluczowa cecha rasy. Psy z Drenthe nie były wąsko wyspecjalizowanymi ekspertami, były „majstrami od wszystkiego”. Miały doskonały węch, instynkt poignterski (zastyganie w stójce, wskazując na zwierzynę) oraz chęć do zadowalania właściciela.
Oficjalne uznanie rasy nadeszło dość późno. Dopiero w 1943 roku Holenderska Rada Kynologiczna (Raad van Beheer) oficjalnie uznała Drentsche Patrijshond. Stało się to w dużej mierze dzięki wysiłkom entuzjastów, którzy obawiali się, że rasa może zniknąć podczas II wojny światowej.
Drent Partridge Dog jest bliskim krewnym innych europejskich psów myśliwskich, w szczególności takich ras jak Stabyhoun (kolejna holenderska rasa) oraz mały münsterländer z Niemiec. Dziś rasa pozostaje rzadka, ale ma oddanych fanów zarówno w ojczyźnie, jak i poza jej granicami.
Jak wygląda Drent Partridge Dog: wzorzec rasy
Drent to pies średniej wielkości, harmonijnie i mocno zbudowany, o eleganckiej, ale potężnej sylwetce. Jego wygląd świadczy o sile i zwinności, niezbędnych do pracy w polu.
Ogólna budowa i wymiary
Tułów jest lekko wydłużony, co oznacza, że długość ciała nieznacznie przekracza wysokość w kłębie. Grzbiet jest mocny i prosty, lędźwie umięśnione. Klatka piersiowa głęboka, sięgająca łokci, z dobrze rozwiniętymi żebrami. Brzuch umiarkowanie podciągnięty. Kończyny umięśnione, o mocnej kości, zapewniające dobry napęd i wytrzymałość.
Głowa, oczy i uszy
Głowa ma kształt klina, patrząc z góry, ale kufa nie jest spiczasta, lecz lekko tępa, jak zaznaczono w oryginalnym opisie. Przejście od czoła do kufy (stop) jest płynne, nie gwałtowne. Oczy - to jedna z najbardziej wyrazistych cech rasy. Są średniej wielkości, owalne i mają charakterystyczny bursztynowy (żółty) kolor. Spojrzenie jest inteligentne, dobre i czujne. Uszy osadzone wysoko, wiszące, przylegają do policzków, nie tworząc fałd. Są pokryte długą, falistą sierścią (piórami), co nadaje im wygląd podobny do spaniela.
Sierść i umaszczenie
Sierść Drenta jest gęsta, średniej długości, nie kędzierzawa, ale może być lekko falista. W dotyku jest dość szorstka, ale z dobrym podszerstkiem, chroniącym przed niepogodą i kolcami. Na głowie sierść jest krótka. Na uszach, tylnej stronie kończyn, szyi i ogonie sierść jest dłuższa, tworząc „pióra” lub „frędzle”.
Podstawowe umaszczenie to białe z brązowymi lub pomarańczowymi łatami (tzw. „płytami”). Wzorzec rasy preferuje duże, wyraźne łaty zamiast drobnego cętkowania (dereszowatości), chociaż cętkowanie jest dopuszczalne. Bardzo niepożądana jest jednolita „koszulka” (gdy łaty zlewają się, pokrywając większość ciała). Czasami spotyka się umaszczenie trójkolorowe - białe z brązowym i podpalaniami (tan markings), zwykle nad oczami i na łapach, ale jest to rzadkość.
Ogon
Ogon jest długi, sięga stawu skokowego. W spoczynku jest opuszczony. Podczas ruchu pies niesie go poziomo lub lekko uniesionego (w kształcie szabli). Ogon jest dobrze owłosiony, z pięknym „piórem”. Na polowaniu ogon jest wskaźnikiem - pies często nim kręci, gdy wyczuje zapach zwierzyny.
