Historia rasy drever
Historia drevera nie sięga stuleci, jak w przypadku wielu innych ras myśliwskich, ale jest jaskrawym przykładem celowej selekcji dla konkretnych warunków. Wszystko zaczęło się na przełomie XIX i XX wieku. Szwedzcy myśliwi potrzebowali psa, który byłby wystarczająco niski, aby nie spłoszyć dużej zwierzyny (zwłaszcza sarny), ale jednocześnie miał wytrzymałość, doskonały węch i głośny głos dużego psa gończego. Takim psem okazał się gończy jamnikowaty westfalski, importowany z Niemiec w latach 1910.
Te niemieckie psy stały się podstawą nowej rasy. Zaczęto je aktywnie krzyżować z lokalnymi szwedzkimi gończymi, dążąc do utrwalenia pożądanych cech: niskiego wzrostu, mocnego kośćca i niestrudzoności. Początkowo te psy nazywano po prostu „dachsbracke” (z niemieckiego „gończy jamnikowaty”). Z czasem jednak szwedzka linia tak bardzo odróżniła się od swoich niemieckich przodków, że powstała potrzeba własnej nazwy.
W 1947 roku zaproponowano nazwę „Drever”, która pochodzi od szwedzkiego słowa „driva”, opisującego specyficzną taktykę polowania – powolne wypychanie zwierzyny na myśliwego z ciągłym szczekaniem. Nazwa ta idealnie odzwierciedlała istotę pracy psa. W 1949 roku powstał pierwszy klub rasy w Szwecji, a już w 1953 roku Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) oficjalnie uznała drevera za samodzielną szwedzką rasę. Dziś drever jest jedną z najpopularniejszych ras myśliwskich w Szwecji, Norwegii i Finlandii, ale poza Skandynawią pozostaje dość rzadki.
Jak wygląda drever: wzorzec i wygląd zewnętrzny
Wygląd drevera to ucieleśnienie funkcjonalności. Wygląda jak mocny, wydłużony pies z potężnym ciałem na krótkich nogach. Jego wygląd sprawia wrażenie siły i wytrzymałości, a nie elegancji. Stosunek wysokości w kłębie do długości ciała wynosi około 1 do 1.6.
- Głowa: Dość duża i długa, lekko zwęża się ku nosowi. Czaszka jest nieco wypukła. Przejście od czoła do kufy (stop) jest ledwo zauważalne.
- Kufa: Dobrze rozwinięta, nie szpiczasta. Nos ma dużą czarną truflę z dobrze otwartymi nozdrzami.
- Oczy: Owalne, ciemnobrązowe. Spojrzenie spokojne, wyraziste i inteligentne.
- Uszy: Osadzone stosunkowo nisko, średniej długości, szerokie. Zwieszone, ściśle przylegają do policzków, a ich końcówki są zaokrąglone.
- Tułów: Bardzo wydłużony. Szyja długa, muskularna, bez podgardla. Grzbiet prosty i mocny, lędźwie szerokie. Klatka piersiowa dobrze rozwinięta, owalna, jej dolna część znajduje się znacznie poniżej łokci. Brzuch lekko podciągnięty.
- Ogon: Długi, gruby u nasady. W stanie spoczynku pies trzyma go opuszczonego, a w ruchu – nie podnosi go wyżej linii grzbietu.
- Kończyny: Krótkie, mocne, o potężnym kośćcu. Przednie kończyny są absolutnie proste, gdy patrzy się z przodu. Łapy mocne, zwarte, z grubymi opuszkami.
- Sierść i umaszczenie: Sierść krótka, gęsta, twarda i ściśle przylega do ciała. Na głowie, uszach i dolnej części nóg jest jeszcze krótsza. Podszerstek jest dobrze rozwinięty, co chroni psa w surowych warunkach pogodowych. Umaszczenie może być dowolne, ale zawsze z białymi znaczeniami. Najczęstsze warianty: rudo-biały, czarno-biały i tricolor (czarno-rudo-biały). Białe znaczenia muszą być wyraźnie widoczne ze wszystkich stron (na kufie, szyi, klatce piersiowej, końcu ogona i łapach).
