Historia powstania rasy Owczarek holenderski
Owczarek holenderski (herder) został wyhodowany w Holandii w XIX wieku, głównie jako pies pasterski. Uważa się, że jego przodkami są te same psy, od których pochodzą owczarki belgijskie, takie jak Malinois, oraz owczarki niemieckie. Początkowo główny nacisk w hodowli kładziono na cechy użytkowe, a nie na wygląd zewnętrzny. Rolnicy potrzebowali wytrzymałego, inteligentnego i niewymagającego pomocnika, zdolnego do pilnowania stad owiec i ochrony mienia. Umaszczenie i rodzaj sierści nie miały dla nich pierwszorzędnego znaczenia, co przyczyniło się do zachowania różnorodności genetycznej rasy. Psy te były powszechne na terenach wiejskich Holandii, zwłaszcza w południowych regionach (Brabancja, Drenthe) oraz na wybrzeżu.
Zmniejszenie zapotrzebowania na psy pasterskie pod koniec XIX i na początku XX wieku, spowodowane kurczeniem się pastwisk i stad, sprawiło, że rasa znalazła się na skraju wyginięcia. Jednak entuzjaści dołożyli wszelkich starań, aby ją ocalić. Pierwszy wzorzec rasy został opracowany w 1898 roku, a w tym samym roku oficjalnie uznano Holenderski Klub Miłośników Rasy (Nederlandse Herdershonden Club - NHC). Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) przyjęła nowoczesny standard owczarka holenderskiego w 1960 roku (standard nr 223). Dziś owczarek holenderski nie jest tak liczny jak na przykład owczarek niemiecki krótkowłosy, ale rasa ma swoich wiernych fanów na całym świecie. Coraz częściej jest wykorzystywany jako pies stróżujący, towarzysz, a także w różnych dyscyplinach sportowych, policji i służbach ratowniczych. Doskonale sprawdza się jako pies przewodnik dla osób niewidomych oraz w tropieniu.
Jak wygląda Owczarek holenderski: szczegółowy opis wyglądu
Zanim zdecydujesz się na jakiekolwiek zwierzę, ważne jest, aby dokładnie przestudiować cechy rasy. W przypadku owczarka holenderskiego, jego wygląd łączy siłę, proporcjonalność i funkcjonalność. Jest to pies średniej wielkości i wagi, muskularny, o mocnej, dobrze zbalansowanej budowie, co świadczy o jego wytrzymałości. Długość tułowia jest nieco większa niż wysokość w kłębie (proporcja około 10:9). Spojrzenie jest inteligentne i czujne.
Głowa jest proporcjonalna do reszty ciała, ma kształt klina, jest sucha i bez zmarszczek. Czaszka jest płaska, a przejście od czoła do kufy (stop) jest łagodne, ale zauważalne. Kufa jest nieco dłuższa niż mózgoczaszka. Wargi są zwarte. Zęby mocne, zgryz nożycowy.
Oczy są średniej wielkości, migdałowate, lekko skośnie osadzone, o ciemnej barwie (preferowane ciemnobrązowe).
Uszy są średniej wielkości, stojące, wysoko osadzone. Gdy pies jest czujny, kierują się do przodu.
Tułów jest mocny. Grzbiet krótki, prosty i silny. Lędźwie są mocne, ani długie, ani wąskie. Zad nie powinien być krótki ani zbyt spadzisty. Klatka piersiowa jest głęboka, ale niezbyt szeroka, z umiarkowanie wysklepionymi żebrami.
Ogon w spoczynku zwisa prosto lub jest lekko zagięty, sięgając stawu skokowego. W ruchu unosi się wyżej, ale nigdy nie zwija się w pierścień ani nie kładzie na grzbiecie.
Kończyny są mocne, o dobrze rozwiniętym kośćcu i silnej muskulaturze. Kończyny przednie są proste, z mocnymi śródręczami. Łopatki są ukośne, a łokcie ściśle przylegają do klatki piersiowej. Kończyny tylne są potężne, z dobrze zaznaczonymi kątami stawów skokowych. Łapy są owalne, zwarte, z mocnymi, ciemnymi opuszkami i pazurami.
Główną cechą charakterystyczną owczarka holenderskiego jest jego sierść, która występuje w trzech typach:
- Krótkowłosa: Sierść jest dość twarda, gęsto przylegająca, z obfitym podszerstkiem.
- Długowłosa: Sierść jest długa, prosta (lub lekko falista), szorstka w dotyku, nie kędzierzawa, z gęstym podszerstkiem. Na głowie, uszach, łapach i tylnej stronie kończyn przednich sierść jest krótsza. Na szyi i piersi tworzy „kryzę”, a na tylnej stronie kończyn tylnych – „portki”. Ogon jest obficie owłosiony.
- Szorstkowłosa: Cała powierzchnia ciała pokryta jest gęstą, twardą, nastroszoną sierścią z obfitym podszerstkiem. Sierść musi być zwarta. Na głowie tworzy charakterystyczne „brwi”, „wąsy” i „brodę”. Ogon jest dobrze owłosiony. Ten typ sierści wymaga specyficznej pielęgnacji, w tym trymowania.
Umaszczenie dla wszystkich trzech typów sierści to pręgowane (brindle). Kolorem podstawowym może być złoty (od jasnopiaskowego do kasztanowoczerwonego) lub srebrzystoszary. Pręgi są wyraźne, ciemne (preferowane czarne), rozmieszczone na całym ciele, włączając w to „kołnierz”, „portki” i ogon. Zbyt dużo czerni (jednolity czarny płaszcz) jest niepożądane. Maska na kufie jest pożądana.
Waga herdera może osiągać 30–32 kg, co w połączeniu ze znacznym wzrostem sprawia, że utrzymanie go w małym mieszkaniu bez odpowiedniej dawki ruchu jest problematyczne. Pies ma potężny kościec, który pozwala mu znosić duże obciążenia fizyczne. Umięśnienie jest dobrze rozwinięte, dlatego zwierzę potrzebuje regularnych treningów. Najsilniejszą częścią ciała można nazwać kończyny – są one dość wysokie i mocne. Ta rasa uwielbia biegać, ponieważ wytrzymałość i chęć bycia użytecznym ma we krwi. Gdy tylko wystawy i zawody psów stały się popularne, owczarek holenderski stał się stałym uczestnikiem takich wydarzeń, często plasując się w czołówce.
