Historia rasy
Pointery angielskie to jedne z najpopularniejszych psów myśliwskich na świecie, a ich historia to kilka stuleci pracy hodowlanej. W tłumaczeniu z angielskiego „pointer” oznacza „wskazówkę” lub „tego, kto wskazuje”. I nie jest to przypadek. Te słynne psy zdobyły uznanie właśnie dzięki swojej charakterystycznej stójce - zamierają w bezruchu niczym posąg, wskazując myśliwemu kierunek, w którym ukrywa się ptactwo.
Celową hodowlą i szlifowaniem cech użytkowych tych psów zajęto się w Anglii już w XVIII wieku. Historycy kynologii przypuszczają jednak, że podobne psy pojawiły się na kontynencie znacznie wcześniej. Prawdopodobnie przodkami współczesnych pointerów były starohiszpańskie wyżły perro de punta („pies w stójce”), które trafiły do Anglii wraz z oficerami wracającymi z wojny o sukcesję hiszpańską (1701–1714). Rozważa się także udział w genotypie wyżłów portugalskich.
Współczesny wygląd pointery zawdzięczają żmudnej pracy angielskich hodowców, którzy dążyli do uzyskania idealnych proporcji, szybkości i wytrzymałości. Aby „odchudzić” kościec i nadać psu bardziej sportową sylwetkę, krzyżowano je z takimi rasami jak:
- Foxhoundy - dla poprawy wytrzymałości i budowy łap;
- Charty (Greyhoundy) - dla nadania szybkości, elegancji i lepszego wzroku;
- Bloodhoundy - dla udoskonalenia węchu;
- Starofrancuskie i włoskie wyżły - dla utrwalenia instynktów myśliwskich.
Psy te są niezwykle popularne także dzisiaj, zwłaszcza wśród profesjonalnych myśliwych. Doskonały węch i fenomenalna szybkość uczyniły z nich niezastąpionych pomocników w polowaniach na ptactwo. Wzorzec pointera został przyjęty w 1897 roku przez Klub Miłośników tej rasy. W 1900 roku rasa została oficjalnie uznana przez Brytyjski Związek Kynologiczny, stając się wzorcem wśród wyżłów gładkowłosych.
Jak wygląda Pointer angielski: opis wyglądu
Wygląd pointera to ucieleśnienie aerodynamiki. Każda linia jego ciała świadczy o gotowości do nagłego zrywu. To pies o szlachetnej budowie, bez najmniejszych oznak ociężałości. Przyjrzyjmy się bliżej eksterierowi zgodnie z międzynarodowymi standardami.
Głowa i pysk
Pointer angielski to pies sporych rozmiarów, o mocnym kośćcu i dobrze rozwiniętej, suchej muskulaturze. Głowa jest proporcjonalna do tułowia, z długą, umiarkowanie szeroką czaszką. Cechą charakterystyczną jest wyraźnie zaznaczony stop (przełom czołowo-nosowy) oraz specyficzne linie profilu: linie kufy i czaszki są zbieżne (konwergencja), co nadaje pyskowi lekko zadarty wygląd. Pozwala to psu łapać „górny wiatr”, trzymając głowę wysoko podczas biegu.
Kufa jest długa, prostokątna w przekroju. Trufla nosowa duża, miękka i wilgotna; jej kolor może być ciemny (czarny) lub jasny (w odcieniu łat), w zależności od umaszczenia psa. Nozdrza szerokie, co jest kluczowe dla intensywnego oddychania i pracy węchowej. Uszy wiszące, osadzone dość wysoko (na poziomie oczu), cienkie, jedwabiste, trójkątne z zaokrąglonymi końcami, ściśle przylegają do głowy. Oczy duże, okrągłe, o inteligentnym i żywym wyrazie; kolor waha się od orzechowego do ciemnobrązowego, jasne oczy nie są pożądane. Szyja długa, umięśniona, elegancko wygięta, bez podgardla (nadmiaru skóry).
Tułów i kończyny
Grzbiet mocny, krótki i sprężysty, lekko opadający od kłębu do zadu. Lędźwie silne, umięśnione i lekko wypukłe. Klatka piersiowa głęboka, sięgająca łokci, co zapewnia odpowiednią pojemność dla płuc i serca podczas długiego galopu. Ogon średniej długości, gruby u nasady, płynnie zwężający się ku końcowi. W ruchu pies nosi go na poziomie grzbietu i działa on jak ster. Co ciekawe, podczas poszukiwań ogon pointera porusza się na boki, wydając charakterystyczny świszczący dźwięk.
Kończyny długie, proste, równoległe względem siebie, z dobrze rozwiniętą, rzeźbioną muskulaturą. Tylne kończyny mają dobrze zaznaczone kątowanie, co zapewnia potężne odbicie. Łapy owalne lub okrągłe z długimi, zwartymi palcami („kocia łapa” nie jest typowa, częściej spotyka się „zajęczą”).
Sierść i umaszczenie
Szata jest krótka, prosta, gęsta i lśniąca, w dotyku może być nieco szorstka, ale ściśle przylega do ciała. Nie ukrywa rzeźby mięśni. Umaszczenie pointera angielskiego jest różnorodne i klasyfikuje się następująco:
- Jednolite: czarne, płowe, kawowe (rzadziej spotykane);
- Dwukolorowe (najpopularniejsze): cytrynowo-białe, pomarańczowo-białe, wątrobiano-białe (brązowo-białe) oraz czarno-białe;
- Trójkolorowe: połączenie bieli, czerni/brązu i podpalania.
Dopuszczalne są białe znaczenia na pysku, klatce piersiowej i końcach łap. Każde umaszczenie ma swój urok, ale na cechy użytkowe kolor łat nie ma żadnego wpływu.
