Historia rasy kot europejski krótkowłosy
Historia kota europejskiego krótkowłosego to wyjątkowy przypadek w felinologii. Zamiast tworzyć nową rasę poprzez krzyżowanie różnych typów, hodowcy postawili sobie za cel zachowanie i standaryzację typu domowych kotów krótkowłosych, który naturalnie ukształtował się i istniał w Europie przez stulecia. Koty te były potomkami dawnych kotów, które rozprzestrzeniły się na kontynencie jeszcze w czasach Cesarstwa Rzymskiego, dostosowując się do lokalnych warunków i odgrywając ważną rolę w zwalczaniu gryzoni. Warto zauważyć, że świat kotów jest niezwykle różnorodny, obejmując rasy tak odmienne jak energiczny Devon Rex czy elegancki Havana Brown, co jeszcze bardziej podkreśla unikalność naturalnego pochodzenia Europejczyka.
Przez długi czas koty te nie były wyróżniane jako odrębna rasa. W połowie XX wieku, szczególnie w Skandynawii (gdzie kluczową rolę odegrała Szwecja), rozpoczął się ruch na rzecz uznania tego „oryginalnego” kota europejskiego. Do tego momentu podobne koty często rejestrowano lub wystawiano jako brytyjskie krótkowłose. Jednak skandynawscy hodowcy uważali, że rasa brytyjska staje się coraz masywniejsza, typu „cobby”, z zbyt pluszową sierścią, tracąc cechy naturalnego, pracującego kota.
Celem było stworzenie standardu opisującego harmonijnego, silnego, ale nieprzesadnie zbudowanego kota średniej wielkości, bez żadnych ekstremalnych cech – w istocie „idealnego” przedstawiciela zwykłego europejskiego kota domowego. Po latach pracy i dyskusji Międzynarodowa Federacja Felinologiczna (FIFe) oficjalnie uznała kota europejskiego krótkowłosego (European Shorthair) za odrębną rasę w 1982 roku (niektóre źródła podają 1983).
Należy odróżnić rasowego kota europejskiego krótkowłosego (z rodowodem, zgodnego ze standardem FIFe) od zwykłego kota domowego krótkowłosego bez rodowodu. Chociaż zewnętrznie mogą być bardzo podobne, kot europejski krótkowłosy jest wynikiem celowej selekcji mającej na celu zachowanie określonego fenotypu.
Obecnie rasa ta pozostaje najbardziej popularna i uznawana głównie w krajach skandynawskich oraz Europie kontynentalnej pod patronatem FIFe. Duże brytyjskie (GCCF) i amerykańskie (CFA, TICA) organizacje felinologiczne nie uznają jej za odrębną rasę.
Jak wygląda kot europejski krótkowłosy: opis wyglądu
Standard kota europejskiego krótkowłosego opisuje harmonijne, silne, muskularne zwierzę średniej lub dużej wielkości, bez żadnych przesadzonych cech. To ucieleśnienie „złotego środka” w kocim świecie.
- Tułów: Mocny, muskularny, z dobrze rozwiniętą, szeroką klatką piersiową. Nie jest krępy (nie typu „cobby”), ale też nie smukły. Długość tułowia od średniej do dużej.
- Łapy: Mocne, średniej długości, stabilne, zakończone okrągłymi, silnymi opuszkami.
- Ogon: Średniej długości, dość gruby u nasady, stopniowo zwężający się ku zaokrąglonemu końcowi.
- Głowa: Dość duża, kształtem przypomina zaokrąglony trójkąt, nieco dłuższa niż szersza. Czoło i czaszka lekko zaokrąglone. Policzki dobrze rozwinięte (szczególnie u dorosłych kocurów). Nos prosty, średniej długości, bez stopu. Podbródek mocny, zaokrąglony.
- Uszy: Średniej wielkości, lekko zaokrąglone na końcach, mogą występować pędzelki. Osadzone dość szeroko i prawie pionowo. Wysokość uszu jest mniej więcej równa szerokości u podstawy.
- Oczy: Duże, okrągłe, szeroko rozstawione, osadzone lekko skośnie. Kolor oczu powinien być czysty, intensywny i harmonizować z umaszczeniem sierści (żółty, pomarańczowy, zielony). U białych kotów oczy mogą być niebieskie lub różnokolorowe (jedno niebieskie, drugie żółte/pomarańczowe/zielone).
- Sierść: Krótka, gęsta, sprężysta, lśniąca. Dobrze przylegająca do ciała. Tekstura powinna być mocna, niezbyt miękka ani „pluszowa”.
Dopuszczalne umaszczenia
Standard FIFe dla kota europejskiego krótkowłosego dopuszcza szeroką gamę tradycyjnych, „naturalnych” umaszczeń, z wyjątkiem tych wskazujących na hybrydyzację z innymi rasami (np. colorpoint). Dozwolone są:
- Jednolite: Czarny, biały, niebieski, rudy, kremowy.
- Szylkretowe: Czarny szylkret, niebieski szylkret.
- Pręgowane (tabby) (wszystkich tradycyjnych kolorów): Klasycznie pręgowany (marmurkowy/classic), tygrysio pręgowany (mackerel), cętkowany (spotted).
- Odmiany srebrzyste: Srebrzyste tabby, dymne.
- Z białym (bikolor): Każdy z wyżej wymienionych kolorów w połączeniu z białym (ilość białego może być różna).
Różnice w stosunku do kota brytyjskiego krótkowłosego
| Cecha | Kot europejski krótkowłosy | Kot brytyjski krótkowłosy |
|---|---|---|
| Typ budowy ciała | Mocna, muskularna, o dobrych proporcjach, nie typu cobby | Masywna, krępa, typu cobby, szeroka klatka piersiowa |
| Głowa | Nieco dłuższa niż szersza; zaokrąglone kontury | Duża, okrągła, szeroka czaszka, masywne policzki |
| Sierść | Krótka, gęsta, sprężysta, lśniąca, przylegająca | Krótka, bardzo gęsta, „pluszowa”, o teksturze crisp, stojąca „na jeża” |
| Ogólne wrażenie | Naturalny, harmonijny, „pracujący” kot | „Pluszowy miś”, masywny, spokojny |
