Historia rasy: od pastwisk do policji
Historia sznaucera olbrzyma sięga głęboko w przeszłość ziem niemieckich, a konkretnie Bawarii i Wirtembergii. Uważa się, że przodkami tych psów były duże pinczery szorstkowłose, które przez stulecia żyły na wiejskich podwórkach. W odróżnieniu od swoich mniejszych krewniaków, przodkowie „olbrzyma” mieli konkretne przeznaczenie - pracę z bydłem. Nazywano je „sznaucerami monachijskimi” lub „sznaucerami piwnymi” (Bierschnauzer). Ta ostatnia nazwa wiąże się z ciekawym faktem: te potężne psy często towarzyszyły wozom z piwem, chroniąc je przed rabusiami podczas transportu między browarami a tawernami.
Sznaucery olbrzymy powstały dzięki selekcji psów szorstkowłosych, które już w średniowieczu zamieszkiwały południe Niemiec. Są to najwięksi przedstawiciele grupy. Pierwotna nazwa „sznaucer niedźwiedzi” nie została im nadana przypadkowo: używano ich do ochrony górskich pastwisk przed dzikimi zwierzętami, czasem nawet przed niedźwiedziami i dzikami. Do tego pies musiał wykazywać się niebywałą odwagą, siłą szczęk i szybkim refleksem.
W 1902 roku duże sznaucery po raz pierwszy zaprezentowano na wystawie, jednak było ich bardzo mało, przez co nie od razu zdobyły popularność publiczności. Przełom nastąpił później. Oficjalne uznanie rasa zaczęła zyskiwać po pamiętnej wystawie w Monachium w 1909 roku, gdzie pokazano 29 psów. To wtedy kynolodzy zwrócili uwagę na ich potencjał roboczy. Współczesna nazwa „Riesenschnauzer” (co tłumaczy się jako „sznaucer olbrzym”) została zatwierdzona w pierwszym oficjalnie przyjętym wzorcu w 1923 roku.
Ważną rolę w rozwoju rasy odegrały wojny światowe. Pod koniec lat 20. ubiegłego wieku psy te zaczęły być aktywnie wykorzystywane w służbie policyjnej i wojskowej. Ceniono je za wytrzymałość, nieufność wobec obcych i zdolność do pracy w trudnych warunkach pogodowych. Dziś rasa ta jest niezwykle popularna nie tylko jako użytkowa, ale i sportowa.
Jak wygląda sznaucer olbrzym: szczegółowy opis wyglądu
Sznaucer olbrzym to pies bardzo dużych rozmiarów, o kwadratowej budowie i proporcjonalnej sylwetce, budzący respekt od pierwszego wejrzenia. Jego wygląd uosabia siłę i elegancję. Przyjrzyjmy się bliżej eksterierowi:
- Głowa: Czaszka mocna, podłużna, z płaskim czołem. Guz potyliczny niezbyt wydatny. Przejście od czoła do kufy (stop) dobrze zaznaczone i podkreślone przez krzaczaste brwi.
- Kufa: Ma kształt tępego klina. Grzbiet nosa prosty i równoległy do linii czaszki. Szczęki silne, z pełnym uzębieniem i zgryzem nożycowym (42 zęby). Wargi czarne, suche, ściśle przylegające.
- Oczy: Ciemne, owalne, średniej wielkości, osadzone prosto. Spojrzenie żywe, uważne i przenikliwe.
- Uszy: Wysoko osadzone, w kształcie litery V, wiszące na chrząstkach, przylegające wewnętrznymi krawędziami do policzków. Dawniej uszy kopiowano, ale obecnie w większości krajów Europy jest to zabronione, więc naturalne uszy stały się normą.
- Korpus: Linia górna lekko opada od kłębu ku tyłowi. Grzbiet silny, krótki i napięty. Lędźwie krótkie i głębokie. Klatka piersiowa umiarkowanie szeroka, owalna w przekroju, sięgająca do łokci. Przedpiersie dobrze rozwinięte.
- Sierść: To główna cecha charakterystyczna. Powinna być druciana, twarda, gęsta. Składa się z gęstego podszerstka i twardego włosa okrywowego, który nie powinen być ani kosmaty, ani falisty. Na pysku sierść tworzy typowe dla rasy wąsy, brodę i krzaczaste brwi, które lekko ocieniają oczy.
Umaszczenie: klasyka i rzadkość
Wzorzec rasy uznaje dwa podstawowe umaszczenia:
- Czysta czerń: Najpopularniejszy wariant. Podszerstek również musi być czarny. Kolor powinien być głęboki, bez rudych czy szarych odcieni.
- Pieprz i sól: To złożone umaszczenie, gdzie każdy włos posiada strefy ciemnego i jasnego pigmentu. Odcienie mogą wahać się od ciemnosstalowego do srebrzystego. Obowiązkowa jest ciemna maska na pysku. Ten kolor występuje rzadziej i jest trudniejszy w hodowli.
