Charakter i temperament: rakieta albo zupełna cisza
Z charakteru greyhound jest cichym, łagodnym i powściągliwym introwertykiem: prawie nie szczeka, nie pilnuje i łatwo współżyje z ludźmi, ale ma silny instynkt łowiecki wobec wszystkiego, co szybko się porusza.
Krąży rozpowszechniony mit, że greyhoundy potrzebują gigantycznych obciążeń i nieustannego biegania. Jak pokazaliśmy wyżej, fizjologia twierdzi coś przeciwnego. W domu psy te zachowują się zaskakująco cicho, wręcz niezauważalnie. Rzadko szczekają, uwielbiają miękkie powierzchnie i często próbują „zagnieździć się” pod kołdrą właściciela.
Ważne cechy charakteru:
- Powściągliwość: Greyhoundy bywają obojętne wobec obcych. Nie będą skakać na gości z radości jak labradory, ale też nie okażą agresji.
- Wrażliwość: Są to psy wrażliwe emocjonalnie. Krzyk albo twarda dyscyplina potrafią wprowadzić greyhounda w stan stresu. Krzywdy zapamiętują.
- Instynkt łowiecki: To najważniejszy punkt. Greyhound jest sight-houndem (poluje „wzrokiem”). Wszystko, co porusza się szybko (wiewiórka, kot, mały piesek, foliowa reklamówka), zostaje automatycznie odebrane jako zdobycz.
Instynkt pościgu odróżnia je zasadniczo od psów gończych, które pracują nosem. Foxhound angielski potrafi na przykład godzinami iść po tropie, w ogóle nie widząc zwierzyny, podczas gdy greyhound reaguje natychmiast na bodziec wzrokowy. Właściciele powinni zachować ostrożność podczas spacerów bez smyczy w terenie otwartym.
Czy greyhoundy są agresywne?
Kaganiec na torze bywa regularnie rozumiany opacznie, powiedzmy więc wprost: w przepisach regulatora wyścigów podano jedyną przyczynę, dla której pies biegnie w kagańcu — zapobieganie pogryzieniom w grupie psów finiszujących obok siebie. Rozpowszechniona wersja „żeby rozróżniać psy na fotofiniszu” nie znajduje potwierdzenia w przepisach. W zwykłym życiu greyhoundy nie są agresywne wobec ludzi. Wielu myli ich mięśniową moc z potencjałem bojowym. W odróżnieniu jednak od amerykańskiego pit bull teriera, który może przejawiać agresję wobec zwierząt albo cechy stróżujące, greyhound jest myśliwym, a nie wojownikiem czy stróżem. Prędzej zaśnie na złodzieju, niż go zatrzyma.
Szkolenie i socjalizacja: dlaczego chart „nie słucha”
Greyhounda da się wychować, ale szkoli się go trudniej niż rasy użytkowe: jest niezależny, szybko nudzi go powtarzanie i pracuje za nagrodę, a nie „dla pana”. Nie jest to upór ani brak inteligencji — charty przez stulecia dobierano za umiejętność samodzielnego podejmowania decyzji na polowaniu, a nie za wykonywanie komend człowieka. Kluczem do nauki są więc krótkie (5–10 minut), zabawowe sesje z wysokowartościowymi smakołykami, bez presji i krzyku.
Najtrudniejszą i najważniejszą komendą jest przywołanie (recall). Przez natychmiastową reakcję na ruch żaden greyhound nie ma stuprocentowo pewnego przywołania w otwartym terenie: na widok zająca albo kota rusza szybciej, niż zdążycie zawołać. Wróćcie do liczby z rozdziału o prędkości: 17 metrów na sekundę to dystans, który pies pokonuje w czasie, gdy wy nabieracie powietrza do krzyku. Właśnie dlatego złota zasada rasy brzmi: spuszczać ze smyczy wyłącznie na terenie całkowicie ogrodzonym, bez wyjątków w rodzaju „przecież tu nikogo nie ma”.
Podstawowe posłuszeństwo (miejsce, „waruj”, chodzenie przy nodze) charty przyswajają łatwo, bo ponad wszystko cenią spokój i wygodę. Dobrze działa też przyzwyczajanie do spokojnego badania: skoro tę rasę czeka więcej zabiegów weterynaryjnych niż przeciętnego psa — od czyszczenia zębów po planowe kontrole — pies, który spokojnie daje obejrzeć sobie pysk i łapy, oszczędza obu stronom lata nerwów.
Osobnym tematem jest oswajanie z domową codziennością u byłych psów wyścigowych: całe życie w kojcu mogły nie widzieć śliskiej podłogi, lustra ani szklanych drzwi i nie wiedzieć, czym są schody. Cierpliwość w pierwszych tygodniach decyduje o wszystkim.
