Gryfon nivernais — Historia i wzorzec

Historia pochodzenia gryfona nivernais

Historia gryfona nivernais jest jedną z najstarszych i najciekawszych wśród wszystkich francuskich psów gończych. Uważa się, że jego bezpośrednimi przodkami były legendarne „szare psy świętego Ludwika” (gris de Saint-Louis), których Gallowie używali do polowania na wilki i dziki. Psy te były znane we Francji już w XII wieku i wysoko cenione przez dwór królewski za ich odwagę i walory użytkowe. Przez stulecia gończe te były nieodłączną częścią kultury myśliwskiej regionu Nièvre, skąd pochodzi nazwa rasy.

Jednak po Wielkiej Rewolucji Francuskiej (1789–1799) rasa znalazła się na skraju wyginięcia. Zniszczenie arystokracji i upadek tradycji wielkich polowań doprowadziły do tego, że gryfony nivernais praktycznie zniknęły. Odrodzenie rasy rozpoczęło się dopiero pod koniec XIX – na początku XX wieku dzięki wysiłkom grupy entuzjastów. Odszukali oni nielicznych ocalałych potomków „szarych psów” i w celu odnowienia puli genowej skrzyżowali je z innymi szorstkowłosymi gończymi. W odnowieniu rasy brały udział takie psy jak duży gryfon wandejski, błękitny gryfon gaskoński, a także, być może, otterhound, co nadało rasie jej współczesny wygląd i wytrzymałość.

Klub rasy został założony w 1925 roku, wtedy też opracowano pierwszy standard. Dziś gryfon nivernais jest szanowaną rasą myśliwską nie tylko we Francji, ale i poza jej granicami. Jego unikalne walory użytkowe i zdolność do pracy w trudnym terenie czynią go niezastąpionym pomocnikiem w polowaniu na grubą zwierzynę. W USA i Kanadzie psy te są czasami wykorzystywane nawet do polowania na niedźwiedzie.

Wzorzec i wygląd zewnętrzny gryfona nivernais

Gryfon nivernais to pies o mocnej, muskularnej, ale jednocześnie suchej budowie, co sprawia wrażenie wytrzymałości i siły. Jego wygląd jest bardzo charakterystyczny i rozpoznawalny, przede wszystkim dzięki długiej, kudłatej sierści, która nadaje mu „rozczochrany” wygląd. Właśnie z tego powodu w ojczyźnie psa czasami żartobliwie nazywano „brudaskiem”.

Główna cecha wyróżniająca to jego szorstka, szczeciniasta sierść, którą Francuzi nazywają poil de sanglier (sierść dzika). Nie powinna być kręcona ani miękka. Taka okrywa idealnie chroni psa przed złą pogodą, zimnem i ukąszeniami owadów, a także przed gałęziami i kolcami podczas pogoni za zdobyczą w gęstych zaroślach. Na pysku sierść tworzy gęste brwi, wąsy i brodę, co nadaje psu surowy i poważny wyraz.