Historia pochodzenia rasy hovawart
Historia rasy hovawart sięga swoimi korzeniami głębokiego średniowiecza. Nazwa „Hovawart” pochodzi ze średnio-wysoko-niemieckiego języka, gdzie „hova” oznacza „dwór” (współczesne niemieckie „Hof”), a „wart” — „stróż” lub „opiekun” (współczesne „Wächter”). Tym samym, hovawart to „stróż dworu”. Pierwsze pisemne wzmianki o psach o takiej nazwie i funkcjach pojawiają się w niemieckich tekstach prawnych, takich jak „Zwierciadło Saskie” (około 1274 roku). W tych dokumentach określano odpowiedzialność i kary za kradzież lub zabicie takiego psa, co świadczy o ich wysokiej wartości.
Jednak z czasem, wraz z pojawieniem się innych ras, oryginalne hovawarty praktycznie zniknęły. Na początku XX wieku grupa entuzjastów pod przewodnictwem wybitnego zoologa Kurta Königa postanowiła odrodzić tę legendarną rasę. Nie tylko odtwarzali ją od zera, ale szukali na niemieckiej wsi psów, które typem i charakterem przypominały historycznych „stróżów dworów”. Te psy, znane jako „typ-hunde”, stały się podstawą pracy hodowlanej. Do nich dodawano krew niemieckich owczarków, nowofundlandów, kuvaszy oraz, być może, takich ras jak leonberger, aby uzyskać pożądane cechy.
Pierwsza oficjalna hodowla hovawartów „Hovawarthof” została zarejestrowana w 1922 roku. Praca była długa i żmudna. Hodowcy przykładali ogromną wagę nie tylko do eksterieru, ale także do cech użytkowych: zrównoważenia, inteligencji i naturalnego instynktu obronnego. Po drugiej wojnie światowej, która zadała znaczne szkody pogłowiu, odrodzenie rasy kontynuowano z nową siłą. W 1964 roku rasa Hovawart została oficjalnie uznana przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI), co stało się potwierdzeniem udanego odrodzenia jednego z najstarszych niemieckich psów pracujących.
Standard i wygląd zewnętrzny hovawarta
Hovawart to potężny, muskularny pies średniej wielkości, o nieco wydłużonym tułowiu i szlachetnej postawie. Wyraźny dymorfizm płciowy jest charakterystyczną cechą rasy: samce są wyraźnie większe i masywniejsze od samic. Jego wygląd łączy siłę i elegancję, a ruchy są lekkie i zamaszyste.
Głowa i kufa
Głowa hovawarta jest potężna, z szerokim, wypukłym czołem. Przejście od czoła do kufy jest dobrze zaznaczone. Kufa jest mocna, lekko zwężająca się ku nosowi, ale nie szpiczasta. Długość kufy jest w przybliżeniu równa długości części mózgoczaszki. Grzbiet nosa jest prosty. Wargi ściśle przylegają. Oczy są owalne, średniej wielkości, ciemnobrązowe, z czujnym i inteligentnym wyrazem. Uszy są trójkątne, wiszące, wysoko osadzone, wizualnie poszerzają głowę.
Tułów i kończyny
Szyja jest mocna, średniej długości, bez podgardla. Grzbiet prosty i mocny. Klatka piersiowa szeroka, głęboka i potężna, zapewnia wystarczająco dużo miejsca dla serca i płuc. Kończyny są silne, proste, z dobrze rozwiniętą muskulaturą. Łapy są zwarte, okrągłe, z mocno zebranymi palcami. Ogon długi, sięgający stawu skokowego, pokryty gęstą sierścią. W spoczynku opuszczony w dół, w podnieceniu unosi się powyżej linii grzbietu, tworząc ładny łuk.
Sierść i umaszczenie hovawarta
Sierść hovawarta jest długa, lekko falista, ściśle przylegająca do ciała, z niewielkim podszerstkiem. Na klatce piersiowej, brzuchu, tylnej stronie kończyn i ogonie sierść jest dłuższa, tworząc „pióra” i „portki”. Ta struktura sierści doskonale chroni psa przed niepogodą.
Standard rasy uznaje trzy warianty umaszczenia:
- Czarno-podpalany (Schwarzmarken): Kolor podstawowy — głęboki czarny, lśniący. Podpalania są nasycone, średnio-rude, wyraźnie zaznaczone i rozmieszczone nad oczami, na policzkach, na gardle, na klatce piersiowej (dwie plamy), na przednich i tylnych kończynach oraz pod nasadą ogona.
- Płowy (Blond): Nasycony, lśniący rudawopłowy kolor, jaśniejący w kierunku kończyn i brzucha. Może wahać się od jasno-piaskowego do jaskrawo-rudego.
- Czarny (Schwarz): Całkowicie czarny, lśniący kolor na całym ciele.
Niewielkie białe plamy na klatce piersiowej, a także pojedyncze białe włosy na palcach i końcu ogona są dopuszczalne przez standard.
