Szpic islandzki (Icelandic Sheepdog) to prawdziwy skarb narodowy „krainy lodu” i jedyna rodzima rasa, która powstała bezpośrednio na Islandii. Od dawnych czasów te puszyste psy były cenione jako doskonali pasterze i czujni stróże gospodarstw. Czasami zabierano je na polowania na ptactwo, ale głównym zajęciem szpiców islandzkich była praca pasterska: musiały wypasać bydło, owce i słynne konie islandzkie. Psy te nazywane są również islandzkimi psami pasterskimi lub „psami wikingów”. Przeczytasz o tym dalej na Tvaryny.
Porównanie z innymi rasami
Często przyszli właściciele wahają się między kilkoma rasami szpiców. Jeśli porównamy szpica islandzkiego z „kuzynami”, jest on bardziej kontaktowy i łagodny niż większość łajek myśliwskich. Bardzo przypomina norweskiego buhunda (Norwegian Buhund), z którym ma wspólne korzenie, ale islandczyk jest zazwyczaj nieco mniejszy i ma bardziej zróżnicowane umaszczenie. Istnieje też podobieństwo do fińskiego lapphunda, jednak lapphundy mają bardziej obfitą szatę i spokojniejszy temperament.
Z drugiej strony, jeśli szukasz małego puszystego przyjaciela, ale islandczyk wydaje Ci się zbyt aktywny lub „pracujący”, zwróć uwagę na volpino italiano. To znacznie mniejsza, bardziej ozdobna rasa, która choć należy do szpiców, jest lepeij przystosowana do życia wyłącznie w mieszkaniu bez dużych obciążeń treningowych.
Ciekawostki o rasie
- Szpic islandzki widnieje na znaczkach pocztowych Islandii, co podkreśla jego status dziedzictwa narodowego.
- Posiadają „gen uśmiechu” - rozluźniony pysk psa często przypomina szeroki uśmiech.
- Sierść tych psów praktycznie nie ma specyficznego zapachu „psa”, nawet gdy jest mokra.
- Do dziś na Islandii psy te są wykorzystywane do poszukiwania zagubionych owiec po śnieżycach.
