Historia rasy: od źródeł do odrodzenia
Historia tej rasy jest pełna dramatycznych zwrotów. Wielu błędnie uważa, że „czerwono-biały” to tylko wariant zwykłego settera irlandzkiego, ale w rzeczywistości jest odwrotnie. Fakty historyczne wskazują, że to właśnie łaciate psy były przodkami wszystkich irlandzkich spanieli i seterów. Pierwsze pisemne wzmianki o czerwono-białych psach datuje się już na XVII wiek. W tamtych czasach były niezastąpionymi pomocnikami irlandzkich drobnych właścicieli ziemskich i myśliwych.
Dlaczego rasa niemal wyginęła? Wszystko zadecydowała moda. W połowie XIX wieku rozpoczął się prawdziwy boom na psy o jednolitym czerwonym umaszczeniu. Wyglądały bardziej efektownie na ringach wystawowych, a hodowcy masowo zaczęli eliminować białe szczenięta z łatami. To spowodowało, że na początku XX wieku czerwono-biały setter znalazł się na skraju całkowitego wyginięcia. Linię udało się zachować tylko dzięki wysiłkom pojedynczych irlandzkich rodzin, które ceniły sobie przede wszystkim walory użytkowe (biały pies jest przecież lepiej widoczny w polu na tle jesiennej trawy).
Odrodzenie rozpoczęło się w latach 20. XX wieku, gdy entuzjaści, w tym Wielebny Noble Houston, rozpoczęli ukierunkowaną pracę nad odtworzeniem populacji. Oficjalne uznanie jako odrębnej rasy, niezależnej od czerwonego settera, nastąpiło znacznie później - w 1978 roku. Dziś jest to nadal rzadka rasa, ceniona przez prawdziwych koneserów.
Wygląd zewnętrzny settera irlandzkiego czerwono-białego
Setter irlandzki czerwono-biały różni się od swojego rudego kuzyna nie tylko kolorem. Jest to pies o bardziej atletycznej, potężnej budowie. Nie powinien wyglądać zbyt lekko ani delikatnie - to pies pracujący, stworzony do wytrzymałości. Jego ruchy są ucieleśnieniem siły i gracji: zamaszysty kłus, głowa trzymana wysoko, ogon stanowi przedłużenie linii grzbietu.
Głowa i kufa
Głowa jest szeroka w części mózgowej, z wyraźnie zaznaczonym, ale nie gwałtownym stopem (przejściem od czoła do kufy). Kufa kwadratowa, wargi nie powinny być zbyt obwisłe. Zgryz nożycowy - jest to kluczowe dla psa pracującego, który aportuje zwierzynę. Oczy mają wyrazisty, inteligentny wygląd, kolor - od ciemno-orzechowego do ciemnobrązowego. Żółte oczy uważane są za poważną wadę.
Cechy sierści i umaszczenia
Sierść to duma settera. Jest długa, jedwabista, prosta lub lekko falista, ale nigdy kręcona. Na głowie i przedniej części nóg sierść jest krótka. Charakterystyczną cechą są „pióra” - długa sierść na tylnej stronie łap, na klatce piersiowej, brzuchu i ogonie (tzw. „frędzle”).
Umaszczenie: Podstawowe tło to kolor biały (pożądany odcień perłowy), na którym znajdują się wyraźne łaty w kolorze nasyconej czerwieni. Ważny niuans: drobny krapp (cętki) jest dopuszczalny tylko na kufie, łapach i dolnej części nóg. Na tułowiu krapp uznawany jest za niepożądany, choć nie jest wadą dyskwalifikującą, jeśli nie psuje ogólnego wrażenia.
