Charakter rasy Charcik włoski

Psychologia i charakter: delikatna dusza w ciele sprintera

Ten arystokratyczny pies posiada delikatny, niemal „nagi” system nerwowy, więc nastrój i zachowanie charcika mocno zależą od stanu emocjonalnego właściciela. To empaci wyższego poziomu: jeśli jest ci smutno, charcik będzie leżał obok i wzdychał, jeśli jesteś radosny - będzie biegał w kółko po pokoju. Z tymi wrażliwymi pupilami nie można obchodzić się zbyt szorstko, krzyk czy kara fizyczna mogą na zawsze złamać psychikę psa, czyniąc go zalęknionym.

Cechy temperamentu

Jednak, jeśli raz okażesz słabość, charcika łatwo rozpuścić. Błyskawicznie zrozumie, że wolno mu spać na głowie właściciela (dosłownie) i kraść jedzenie ze stołu. Włoski greyhound łatwo ulega ekscytacji, drżenie jest dla niego normalną reakcją nie tylko na zimno, ale też na radość, strach czy przeczucie spaceru.

Warto pamiętać, że mimo filigranowości, w duszy jest to prawdziwy myśliwy, tak jak jego więksi krewni. Jeśli chcesz zrozumieć różnicę w temperamencie między różnymi typami chartów, warto poczytać o whippecie, który jest „starszym bratem” charcika, albo też o gigantycznym greyhoundzie. Wszystkie one mają wspólną cechę - pasję do pogoni za ruchomymi obiektami.

Przedstawiciele rasy świetnie dogadują się ze sobą, często śpią w „kłębku” złożonym z kilku psów. Nie warto ich jednak kwaterować z innymi dużymi, aktywnymi psami, które mogą niechcący zranić charcika w zabawie. Kot też nie jest najlepszym sąsiadem dla charcika, chyba że dorastały razem, ponieważ dla charta wszystko, co biegnie - to zdobycz. Włoskie greyhoundy to „psy-przylepy”. Będą starały się być w kontakcie fizycznym z człowiekiem 24/7. Cechuje je przenikliwość, a zarazem - nieśmiałość wobec obcych.

Szkolenie i socjalizacja: jak dogadać się z arystokratą

Mimo dobrej inteligencji i naturalnej bystrości, charciki nie bardzo nadają się do klasycznego szkolenia (typu „służbowego”). Upór towarzyszy przedstawicielom rasy nawet na zajęciach z ukochanym panem. Mogą wykonać komendę 5 razy, a za szóstym spojrzeć na ciebie z miną: „Ale po co?”. To nie wilczak kunming, który żyje dla pracy, ani nawet myśliwski gończy leśny, który ma większą wytrwałość w pracy na tropie. Charcik pracuje tylko za pozytywne wzmocnienie i tylko dopóki go to interesuje.

Kluczowe momenty wychowania:

• Toaleta: To najtrudniejszy aspekt. Charciki nienawidzą zimna i deszczu, dlatego w brzydką pogodę mogą odmawiać załatwiania spraw na dworze. Te domowe pieszczochy można i trzeba przyuczać do podkładu lub kuwety w domu jako „wariant awaryjny”.
• Socjalizacja: Od małego szczenię włoskiego greyhounda trzeba zapoznawać z różnymi ludźmi, dźwiękami i sytuacjami, aby przełamać naturalną nieśmiałość.
• Przywołanie: Nigdy nie puszczaj charcika ze smyczy na nieogrodzonym terenie! Instynkt pogoni jest silniejszy niż jakakolwiek komenda. Jeśli zobaczy wiewiórkę lub lecącą torbę foliową, pobiegnie, nie słysząc twoich krzyków.

Jeśli zaś chcesz uprawiać sport, to coursing (bieg za wabikiem) lub agility to idealny program dla charcika. Bez obciążeń fizycznych pies zacznie zużywać swoją energię na psoty, gryzienie mebli i niszczycielskie zachowania.

Zalety i wady rasy

Przed sprawieniem sobie tej rasy, warto rozważyć wszystkie „za” i „przeciw”, gdyż charcik to pies nie dla każdego. Porównując z innymi małymi rasami, na przykład z takim psem jak rosyjski toy długowłosy, charcik potrzebuje więcej ruchu i ma bardziej skomplikowany charakter.