Japoński bobtail — Historia i wzorzec

Historia pochodzenia japońskiego bobtaila

Historia japońskiego bobtaila sięga głębokiej starożytności. Uważa się, że koty o krótkich ogonach przybyły do Japonii z Azji (prawdopodobnie z Chin lub Korei) ponad 1000 lat temu. Istnieją dowody, że zostały sprowadzone przez buddyjskich mnichów w celu ochrony cennych zwojów przed gryzoniami. Z czasem koty te rozprzestrzeniły się po całej Japonii, stając się nieodłączną częścią lokalnej kultury i folkloru.

Przez wieki rasa rozwijała się w sposób naturalny na japońskich wyspach, w izolacji od świata zewnętrznego. Mutacja odpowiedzialna za krótki ogon jest recesywna, dlatego utrwaliła się w populacji. W odróżnieniu od wielu innych ras, japoński bobtail nie był wynikiem celowej selekcji prowadzonej przez człowieka aż do połowy XX wieku. Jest to rasa naturalna, która zachowała swoją wyjątkowość.

W japońskiej sztuce i legendach często pojawiają się wizerunki kotów z krótkimi ogonami. Najbardziej znanym przykładem jest „Maneki-neko” – figurka kota machającego łapką, która, jak się uważa, przynosi szczęście i bogactwo. Często prototypem dla Maneki-neko był właśnie japoński bobtail, zwłaszcza o trójkolorowym umaszczeniu (Mi-Ke).

Poza granicami Japonii rasa stała się znana dopiero po II wojnie światowej. Amerykańscy żołnierze i ich rodziny przywozili te niezwykłe koty do USA. Za pierwszą oficjalną hodowczynię, która rozpoczęła celową hodowlę japońskich bobtaili w Stanach Zjednoczonych, uważa się Elizabeth Freret w 1968 roku. Dzięki jej staraniom oraz wysiłkom innych entuzjastów, rasa zaczęła zyskiwać na popularności.

The Cat Fanciers' Association (CFA) uznało krótkowłosego japońskiego bobtaila w 1976 roku, a długowłosego – w 1993 roku. Dziś rasa ta jest uznawana przez wszystkie główne organizacje felinologiczne na świecie, chociaż poza Japonią i Ameryką Północną wciąż pozostaje stosunkowo rzadka.

Jak wygląda japoński bobtail: standard i cechy wyglądu

Japoński bobtail to kot średniej wielkości, o eleganckiej, ale dobrze rozwiniętej muskulaturze. Tułów jest wydłużony, smukły, ale nie delikatny. Tylne łapy są zauważalnie dłuższe od przednich, co nadaje mu charakterystyczny „skaczący” chód i niezwykłą skoczność. Łapy są owalne i zgrabne.

Głowa ma kształt trójkąta równobocznego o miękkich liniach, z wysokimi kośćmi policzkowymi i zauważalnym pinch (zwężeniem) przy poduszeczkach wąsów. Nos jest długi i prosty. Uszy są duże, szeroko rozstawione, proste, nadające kotu czujny wygląd. Oczy są duże, owalne, wyraziste, osadzone lekko skośnie. Kolor oczu powinien harmonizować z umaszczeniem sierści. Dopuszczalne są wszystkie kolory, w tym niebieski i złoty. Heterochromia (różny kolor oczu) jest cechą dopuszczalną, a nawet pożądaną, zwłaszcza u kotów białych i dwukolorowych.

Najbardziej charakterystyczną cechą japońskiego bobtaila jest jego ogon. Jest on krótki, zazwyczaj od 2,5 do 8 cm w stanie wyprostowanym (chociaż całkowite wyprostowanie go jest niemożliwe ze względu na budowę kręgów). Ogon może być prosty, zagięty lub mieć kilka załamań, ale zawsze jest pokryty dłuższą sierścią, co sprawia, że przypomina pompon lub króliczy ogonek. Ważne: budowa ogona jest unikalna dla każdego kota, niczym odcisk palca u człowieka. Gen odpowiedzialny za krótki ogon u japońskiego bobtaila jest recesywny i nie jest powiązany z problemami z kręgosłupem, w przeciwieństwie do niektórych innych ras (np. Manx).

Istnieją dwie odmiany sierści:

• Krótkowłosy japoński bobtail: Sierść średniej długości, miękka, jedwabista, ściśle przylegająca do ciała, praktycznie bez podszerstka.
• Długowłosy japoński bobtail: Sierść od średniej długości do długiej, miękka i jedwabista, również z minimalnym podszerstkiem. Dłuższa sierść tworzy „portki” na tylnych łapach, puszysty kołnierz oraz okazały pompon na ogonie. Mimo swojej długości, sierść długowłosych bobtaili nie ma tendencji do silnego kołtunienia się.

Umaszczenie: Dopuszczalne są praktycznie wszystkie genetycznie możliwe umaszczenia i ich kombinacje, zarówno jednolite, jak i z białym (bikolory, vany, arlekiny), a także tabby. Za najbardziej tradycyjne i cenne uważa się umaszczenie trójkolorowe – „Mi-Ke” (białe z wyraźnymi plamami czarnymi i rudymi/kremowymi). Właśnie takie koty najczęściej kojarzone są z figurkami Maneki-neko. Ważne jest, aby kolory były żywe i kontrastowe.