Historia rasy: od kobe-teriera do nihon teria
Historia teriera japońskiego to wyjątkowy przykład tego, jak zachodnie rasy psów, trafiając na wschód, przekształciły się w coś zupełnie nowego i oryginalnego. Chociaż pierwsze wzmianki o niewielkich psach terieropodobnych w Japonii datowane są na XVII wiek, kiedy holenderscy i angielscy kupcy przywozili je na swoich statkach do portu w Nagasaki, to prawdziwe ukształtowanie rasy rozpoczęło się znacznie później.
Przodkami współczesnego nihon teria uważa się gładkowłose foksteriery, które przywieziono do Japonii w XVIII wieku. Psy te krzyżowano z lokalnymi, drobnymi rasami, co doprowadziło do powstania tak zwanych „kobe-terierów” lub „mikado-terierów”. Były to niewielkie, eleganckie psy do towarzystwa, które stały się popularne wśród zamożnych warstw społeczeństwa w portowych miastach Kobe i Jokohama. Pełniły rolę nie myśliwych, a właśnie „pokojowych” piesków, co było nietypowe dla terierów tamtych czasów.
Planowa i celowa hodowla rasy rozpoczęła się dopiero około 1920 roku. Entuzjaści dążyli do ustabilizowania typu, uczynienia go bardziej wyrafinowanym i eleganckim. Uważa się, że dla ulepszenia rasy do „kobe-terierów” dodawano krew takich ras, jak gładkowłosy foksterier oraz, być może, czarno-podpalany terier miniaturowy, co nadało im charakterystyczny trójkolorowy układ głowy i smukłą sylwetkę. W 1930 roku Japoński Kennel Club oficjalnie uznał rasę pod nazwą „Nihon Teria”.
Druga wojna światowa zadała rasie druzgocący cios, podobnie jak wielu innym na całym świecie. Populacja terierów japońskich znalazła się na skraju wyginięcia. Jedynie dzięki wysiłkom nielicznych, oddanych hodowców, udało się ją uratować. Międzynarodowe uznanie przyszło znacznie później – Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) uznała teriera japońskiego tymczasowo w 1973 roku, a pełne uznanie nastąpiło dopiero w 1998 roku. Dziś terier japoński pozostaje niezwykle rzadką rasą nawet w swojej ojczyźnie, a znalezienie go poza Japonią to ogromne szczęście.
Wzorzec rasy i wygląd teriera japońskiego
Terier japoński to mały, kompaktowy, ale bardzo elegancki pies o wyraźnych liniach i proporcjonalnej budowie. Jego wygląd łączy w sobie żywiołowość teriera i subtelność rasy miniaturowej.
- Wygląd ogólny: Kompaktowy, zrównoważony pies o kwadratowej sylwetce. Muskuły są dobrze rozwinięte, ale suche, co sprawia wrażenie lekkości i dynamiki.
- Głowa: Czaszka płaska i wąska. Stop (przejście od czoła do kufy) jest ledwie zauważalny. Kufa prosta, zwężająca się ku czarnej truflce nosa. Wargi cienkie, ściśle przylegające. Zgryz nożycowy, zęby mocne i białe.
- Oczy: Średniej wielkości, owalne, ciemnobrązowe. Wyraz oczu jest bardzo żywy, inteligentny i ciekawski.
- Uszy: Wysoko osadzone, małe, w kształcie litery V, cienkie. Zwieszone na chrząstkach do przodu, przylegające do skroni.
- Szyja: Średniej długości, silna, bez podgardla, płynnie przechodząca w kłąb.
- Tułów: Kłąb wysoki. Grzbiet krótki i mocny. Lędźwie lekko wypukłe. Klatka piersiowa głęboka, ale nie za szeroka. Brzuch dobrze podciągnięty, tworzący elegancką sylwetkę.
- Ogon: Średniej grubości, tradycyjnie kopiowany do 3–4 kręgu. Noszony pionowo lub lekko zagięty nad grzbietem.
- Kończyny: Przednie kończyny proste, o suchym kośćcu. Tylne — o dobrze rozwiniętych mięśniach i wyraźnych kątach stawów skokowych. Łapy kompaktowe, „kocie”, o mocnych pazurach (pożądane ciemnego koloru).
- Włos i umaszczenie: Włos jest bardzo krótki (około 2 mm), gładki, gęsty i błyszczący. Umaszczenie — najbardziej charakterystyczna cecha rasy. Tułów jest przeważnie biały z czarnymi, czarno-podpalanymi lub rudymi plamami. Głowa zawsze czarna, z rudymi (podpalanymi) znaczeniami na policzkach, nad oczami i na wewnętrznej stronie uszu.
