Historia rasy: legenda o wilku a rzeczywistość
Kishu Ken należy do najstarszych ras Japonii, a swoją nazwę zawdzięcza historycznej prowincji Kishu (obecnie tereny prefektur Wakayama i Mie). To górzysty teren z gęstymi lasami, gdzie przez wieki kształtował się unikalny fenotyp psa, zdolnego przetrwać w surowych warunkach i polować na niebezpieczną zwierzynę.
Istnieje piękna japońska legenda o pochodzeniu Kishu Ken. Opowiada ona o myśliwym, który znalazł rannego wilka, ale zamiast go zabić, wyleczył go i wypuścił na wolność. Po pewnym czasie wilk wrócił i podarował wybawcy wilcze szczenię. To właśnie ten potomek dzikiego drapieżnika, według podań, stał się praprzodkiem wszystkich psów Kishu Inu. Ta historia podkreśla nie tylko fizyczne podobieństwo do wilka, ale także wysoką inteligencję i niezależność rasy.
Kai oraz Shikoku to najbliżsi krewni tych psów, którzy rozwijali się równolegle w innych regionach Japonii. Pierwotnie Kishu miały różnorodne umaszczenie, obejmujące warianty pręgowane, rude oraz łaciate (tak zwane „plamy na białym tle”). Jednak do połowy XX wieku standaryzacja ograniczyła różnorodność głównie do jednolitego koloru białego. Stało się tak ze względu na preferencje myśliwych: białego psa łatwiej zauważyć w leśnym półmroku lub w ciemności, co pozwalało uniknąć przypadkowego postrzału w psa zamiast w dzika.
W przeszłość odeszły łaciate i pręgowane psy tej linii, a później, przez II wojnę światową, niemal zniknęli także inni przedstawiciele rasy. Głód, epidemie oraz wykorzystywanie psich skór na odzież wojskową postawiły Kishu Inu na skraju wyginięcia. Władze Japonii w porę interweniowały, uznając je za „Pomnik Przyrody” (National Natural Monument) w 1934 roku. Dzięki temu statusowi populację udało się ocalić. Historycznie Kishu brały udział w polowaniach na dziki i niedźwiedzie, dziś czasami pomagają pasterzom lub pilnują obejścia. Zakup szczeniaka poza granicami Japonii wciąż jest trudny - coroczna rejestracja nowych miotów w samej Japonii stale spada, co czyni rasę rzadką perłą kynologicznego świata.
Jak wygląda Kishu Ken: opis wyglądu i anatomia
Kishu Ken to pies średniej wielkości, w klasycznym typie szpica. Jego wygląd emanuje siłą bez ociężałości i elegancją bez kruchości. To zwierzę o mocnej budowie, dobrze rozwiniętej muskulaturze i szerokiej, klinowatej głowie.
Głowa i kufa
Czaszka jest szeroka, czoło płaskie. Przełom czołowo-nosowy (stop) jest zauważalny, ale nie ostry, raczej łagodny. Kufa klinowata, silna, zwęża się ku nosowi, ale nie jest spiczasta. Kishu ma trójkątne uszy, stojące i lekko nachylone do przodu, co nadaje psu wyraz skupienia. Oczy mają specyficzny kształt - są migdałowate, nieco skośne, w kolorze ciemnobrązowym. Spojrzenie Kishu Kena jest bezpośrednie, pewne siebie i nieco oceniające. Nos jest przeważnie czarny, ale u białych psów dopuszczalny jest odcień cielisty (tzw. „śnieżny nos”).
Korpus i kończyny
Szyja jest gruba, umięśniona, bez podgardla. Grzbiet prosty i krótki, lędźwie szerokie. Klatka piersiowa głęboka, żebra umiarkowanie wysklepione. Brzuch dobrze podciągnięty, co świadczy o atletycznej naturze. Kończyny proste, o mocnym kośćcu. Łapy „kocie”, zwarte, z grubymi opuszkami, co pozwala psu łatwo poruszać się po kamienistych zboczach. Ogon osadzony wysoko, gruby, zagięty sierpowato lub zwinięty w pierścień nad grzbietem.
Szata
Przedstawiciele rasy są dobrze chronieni dwuwarstwową sierścią, która tworzy dłuższe pasma na ogonie i policzkach psa. Włos okrywowy jest prosty i szorstki, odpycha brud i wodę. Pod nim znajduje się miękki i bardzo gęsty podszerstek, który zapewnia termoregulację. Kolor sierści to wizytówka współczesnego Kishu. Najbardziej powszechny jest biały, ale standard uznaje również rudy i sezamowy. Ważne, aby zaznaczyć, że biały kolor u Kishu Kena to nie albinizm, lecz wynik celowej selekcji.
