Historia pochodzenia
Historia kooikerhondje jest nierozerwalnie związana z metodą polowania na kaczki, znaną w Holandii jako „eendenkooi” (klatka-pułapka na kaczki). Skomplikowana nazwa rasy dosłownie tłumaczy się z holenderskiego jako „piesek kooikera” (pomocnika myśliwego pracującego w kooi). Psy te zostały wyhodowane około XVI wieku specjalnie do zwabiania kaczek w pułapki. Pies swoim radosnym wyglądem i białym, puszystym ogonem wzbudzał ciekawość ptaków, zmuszając je do wpłynięcia do specjalnie przygotowanego kanału-pułapki, gdzie myśliwy (kooiker) mógł je schwytać.
Szczególne zainteresowanie rasą wzrosło w XVII-XVIII wieku, co znalazło odzwierciedlenie w dziełach klasycznego malarstwa holenderskiego. Można je zobaczyć na obrazach takich mistrzów jak Jan Steen, Rembrandt czy Vermeer. Najsłynniejsza historia wiąże się z księciem Wilhelmem II Orańskim, którego według legendy uratował jego kooikerhondje, budząc go szczekaniem podczas nocnego ataku Hiszpanów.
Niestety, pod koniec II Wojny Światowej rasa znalazła się na skraju całkowitego wyginięcia. Pozostało jedynie około 25 osobników. Swoje odrodzenie kooikerhondje zawdzięcza heroicznym wysiłkom baronowej van Hardenbroek van Ammerstol, która w 1939 roku rozpoczęła program odnowienia rasy. Rozsyłała wizerunki psa po farmach, poszukując podobnych osobników. Dzięki jej pracy rasa została uratowana i w 1971 roku oficjalnie uznana przez Holenderski Związek Kynologiczny. Uważa się, że kooikerhondje brały udział w tworzeniu innej znanej rasy psów myśliwskich – retrievera z Nowej Szkocji (tollera), który używa podobnej techniki wabienia zdobyczy.
Jak wygląda kooikerhondje: wzorzec i wygląd
Kooikerhondje to elegancki, harmonijnie zbudowany pies o niemal kwadratowej sylwetce, gdzie długość tułowia nieznacznie przekracza wysokość w kłębie. Sprawia wrażenie żywiołowego, zwinnego, a jednocześnie delikatnego towarzysza.
- Głowa: Proporcjonalna do tułowia, z płynnym przejściem od czoła do kufy. Czaszka jest wystarczająco szeroka, lekko zaokrąglona.
- Uszy: Średniej wielkości, osadzone nieco powyżej linii oczu. Są zwisające i ściśle przylegają do policzków. Bardzo pożądaną cechą są „kolczyki” – długie końcówki sierści o czarnym kolorze na uszach.
- Oczy: Migdałowe, ciemnobrązowe, o przyjaznym i czujnym wyrazie.
- Tułów: Grzbiet prosty i mocny, klatka piersiowa głęboka z dobrze rozwiniętymi żebrami.
- Ogon: Długi, sięgający stawu skokowego. Pies nosi go na poziomie grzbietu lub nieco wyżej. Ogon jest obficie owłosiony, z białym „pióropuszem”, który odgrywał kluczową rolę w wabieniu kaczek.
- Sierść: Szczególna duma rasy. Jest średniej długości, lekko falista lub prosta, ale nie kręcona. Podszerstek jest dobrze rozwinięty. Sierść ma właściwości wodoodporne, a brud prawie do niej nie przywiera, co znacznie ułatwia pielęgnację. Ostateczny wygląd i połysk sierść osiąga w wieku około dwóch lat.
- Umaszczenie: Wyraźne, czysto odgraniczone łaty w kolorze pomarańczowo-czerwonym na białym tle. Czerwony kolor powinien dominować. Czarne „kolczyki” na uszach i biały ogon są bardzo pożądanymi cechami.
