Korat — Historia i wzorzec

Historia rasy Korat: kot szczęścia z Tajlandii

Korat należy do niewielkiej grupy rodzimych ras kotów pochodzących z Tajlandii (starożytnego Syjamu), obok kotów syjamskich, burmańskich oraz tajskich. Jego historia sięga zamierzchłych czasów. Pierwsze wzmianki i wizerunki kotów bardzo przypominających współczesne Koraty znajdują się w starożytnych tajskich manuskryptach, w szczególności w „Tamra Maew” („Księdze wierszy o kotach”), datowanej na okres Ajutthaja (1350–1767).

W Tajlandii koty te nazywane są „Si-Sawat”. „Si” oznacza kolor, a „Sawat” to nazwa lokalnej rośliny (odmiana psianki) o szaro-niebieskich owocach. Nazwa dosłownie oznacza więc „kolor owocu sawat”. Ponadto słowo „sawat” kojarzy się również ze szczęściem i pomyślnością.

Koraty tradycyjnie uważano za koty przynoszące szczęście. Nigdy ich nie sprzedawano, a jedynie darowano – jako symbol szczęścia, płodności i bogactwa, zwłaszcza nowożeńcom lub szanowanym gościom. Wierzono, że para Koratów w domu gwarantuje szczęśliwe życie małżeńskie. Ich srebrzysty kolor kojarzono z bogactwem, a zielone oczy – z kolorem młodych pędów ryżu, co symbolizowało dobre zbiory.

Dzięki pełnemu szacunku traktowaniu i izolacji (rasa pochodzi z wysokogórskiego płaskowyżu Korat w północno-wschodniej Tajlandii), koty te zachowały swój pierwotny wygląd przez wiele stuleci.

Na Zachodzie Koraty pojawiły się stosunkowo późno. Chociaż kot podobny do Korata został pokazany na wystawie w Wielkiej Brytanii już w 1896 roku (pod nazwą „niebieski syjamski”), celowa hodowla na Zachodzie rozpoczęła się dopiero w 1959 roku. Wtedy to Amerykanka Jean Johnson, mieszkająca w Tajlandii, otrzymała w prezencie parę Koratów – kota Narę i kotkę Darrę – i przywiozła je do USA. Ta dwójka stała się podstawą rozwoju rasy w Ameryce.

Amerykańskie stowarzyszenie CFA uznało rasę Korat w 1966 roku. Do Wielkiej Brytanii Koraty trafiły w 1972 roku, a lokalne stowarzyszenie GCCF uznało je w 1975 roku. Pomimo swojej długiej historii i piękna, Korat pozostaje stosunkowo rzadką rasą poza swoją ojczyzną.

Jak wygląda Korat: opis wyglądu

Korat to kot średniej wielkości, o dobrze rozwiniętej muskulaturze, ale bez nadmiernej masywności. Sprawia wrażenie siły i elegancji jednocześnie. Jego wygląd ma kilka unikalnych cech.

1. Głowa: Kształt serca – to wizytówka rasy. Patrząc od przodu, wyraźnie widać kontury serca: linie nad brwiami tworzą górną część, a miękkie linie policzków, zbiegające się ku brodzie – dolną. Głowa nie powinna być zbyt wąska ani kwadratowa. Czoło jest duże i płaskie.
2. Pysk i profil: Pysk dobrze rozwinięty, ale nie spiczasty, o miękkim konturze. Broda i szczęki mocne. Profil ma niewielkie wgłębienie (stop) między czołem a nosem. Nos z lekkim „lwią” garbem przy koniuszku.
3. Oczy: Duże, okrągłe, wyraziste, szeroko osadzone. Tworzą wrażenie niezwykłej uwagi i głębi. Pożądany kolor u dorosłych kotów – jaskrawy perydotowo-zielony (peridot green). Dopuszczalny jest również odcień bursztynowy, zwłaszcza u młodych zwierząt. Ważne: Kolor oczu rozwija się powoli. Kocięta rodzą się z niebieskimi oczami, potem stają się one bursztynowe lub złocisto-zielone, i dopiero w wieku 2–4 lat osiągają ostateczny, nasycony zielony kolor.
4. Uszy: Duże, szerokie u nasady, z zaokrąglonymi końcówkami. Wysoko osadzone na głowie, nadają kotu czujny wygląd. Pokryte cienką sierścią.
5. Tułów: Średniej długości, typu semi-cobby – czyli nie tak masywny jak u brytyjczyka, ale też nie tak wydłużony jak u syjama. Muskularny, mocny, szczególnie w okolicy barków i klatki piersiowej. Grzbiet lekko wygięty. Kot wydaje się nieoczekiwanie ciężki jak na swój rozmiar.
6. Łapy: Proporcjonalne do tułowia, niezbyt długie. Przednie nieco krótsze od tylnych. Opuszki łap owalne. Kolor opuszek – ciemnoniebieski lub lawendowy, może mieć różowy odcień.
7. Ogon: Średniej długości, gruby u nasady, zwężający się ku zaokrąglonemu końcowi.
8. Sierść: Krótka, cienka, jedwabista, lśniąca. Ściśle przylega do ciała. Prawie bez podszerstka (sierść pojedyncza). To czyni kota bardziej wrażliwym na zimno.
9. Umaszczenie: Tylko jedno – srebrzysto-niebieskie. Podstawowy kolor sierści – niebieski (szaro-niebieski). Każdy włos ma jaśniejszą nasadę, ciemniejszy środek i srebrzysty koniec (tipping). Właśnie to srebrzyste nalot tworzy unikalny efekt „poświaty” lub „aureoli” wokół ciała kota, szczególnie widoczny w świetle. Żadne inne kolory, białe plamy czy medaliony nie są dopuszczalne. Lusterko nosa i wargi – ciemnoniebieskie lub lawendowe.

Różnice w stosunku do rosyjskiego kota niebieskiego