Historia i pochodzenie rasy
Historia pojawienia się gryfonów-wyżłów szorstkowłosych jest nierozerwalnie związana z postacią Eduarda Korthalsa, holenderskiego hodowcy żyjącego w XIX wieku. Korthals, syn bogatego armatora, pasjonował się psami myśliwskimi i postawił sobie za cel stworzenie idealnego, uniwersalnego myśliwego. Dążył do wyhodowania psa zdolnego do pracy w każdym terenie (w tym na bagnach i w gęstych zaroślach), odpornego na niekorzystne warunki pogodowe, posiadającego doskonały węch i, co ważne, blisko współpracującego z myśliwym.
Pracę nad rasą rozpoczął około 1874 roku. Chociaż Korthals był Holendrem, znaczną część swojej pracy prowadził w Niemczech, a później we Francji, co do dziś wywołuje spory o „narodowość” rasy. Ostatecznie Francja uznała ją za swoją.
Pula genowa gryfona Korthalsa składała się z najlepszych psów myśliwskich tamtych czasów. Uważa się, że w hodowli brały udział:
- Gryfony francuskie i niemieckie
- Różne spaniele (być może spaniele francuskie)
- Pointery i setery
- Barbet (francuski pies dowodny)
- Być może holenderski Stabyhoun
Korthals prowadził niezwykle skrupulatne księgi hodowlane. Wymagająca selekcja potomstwa pozwoliła mu utrwalić pożądane cechy. Już w 1887 roku opublikowano pierwszy wzorzec rasy. Rasa szybko zdobyła popularność wśród europejskich myśliwych dzięki swojej wszechstronności - gryfon Korthalsa potrafił znajdować zwierzynę, wystawiać ją (pointer) i aportować (retriever), zarówno na lądzie, jak i z wody.
Jak wygląda gryfon Korthalsa: wzorzec i wygląd
Gryfon Korthalsa to pies średniej wielkości, o mocnej, ale nie ciężkiej budowie, sprawiający wrażenie siły i wytrzymałości. Jego wygląd ma być nieco „nastroszony”, ale nie zaniedbany.
Głowa i kufa
Najbardziej charakterystyczna cecha rasy. Głowa duża i długa, z wyraźnym, ale niezbyt gwałtownym przejściem od czoła do kufy (stop). Czaszka niezbyt szeroka. To, co czyni go rozpoznawalnym, to szorstka sierść na kufie, tworząca gęste brwi, wąsy i brodę. Te „ozdoby” nie tylko nadają mu mądrego wyglądu, ale także chronią kufę podczas pracy w gęstych zaroślach.
Oczy i uszy
Oczy duże, okrągłe, zazwyczaj żółte lub brązowe, o inteligentnym i przyjaznym wyrazie. Brwi chronią oczy przed gałęziami. Uszy średniej wielkości, płaskie, osadzone na poziomie oczu, lekko zaokrąglone na końcach i pokryte krótszą, ale wciąż szorstką sierścią.
Tułów i ogon
Tułów jest nieco dłuższy niż wysokość w kłębie, co nadaje mu prostokątny format. Grzbiet mocny i prosty. Klatka piersiowa głęboka, sięgająca stawów łokciowych, ale niezbyt szeroka, co pozwala psu łatwo poruszać się w zaroślach. Ogon osadzony stosunkowo wysoko, stanowi przedłużenie linii grzbietu. Historycznie był kopiowany na jedną trzecią lub połowę długości. Dziś w wielu krajach kopiowanie jest zakazane, a psy mają naturalny, długi ogon, który noszą poziomo lub lekko uniesiony.
Łapy i unikalna cecha
Łapy okrągłe, mocne, z ciasno zwartymi palcami. Wyjątkową cechą gryfonów Korthalsa jest obecność błon pławnych między palcami. Ta adaptacja czyni je doskonałymi pływakami i pomaga efektywnie pracować w wodzie i na bagnach, co było jednym z głównych celów Eduarda Korthalsa.
Sierść i umaszczenie
Sierść to wizytówka rasy. Jest dwuwarstwowa:
- Sierść zewnętrzna (okrywowa): Szorstka, druciana, prosta lub lekko falista, ale nigdy kędzierzawa czy wełnista. W dotyku przypomina szczecinę dzika. Długość 3–5 cm.
- Podszorstek: Gęsty, miękki i delikatny, zapewnia doskonałą izolację termiczną i jest wodoodporny.
Taka struktura sierści idealnie chroni psa przed zimną wodą, kolczastymi krzewami i złą pogodą. Standardowe warianty umaszczenia:
- Stalowoszary z brązowymi łatami (najczęstszy).
- Jednolity brązowy (często z siwizną na piersi).
- Biało-brązowy.
- Rzadziej - biało-pomarańczowy.
Czarne umaszczenie jest cechą dyskwalifikującą.
