Historia pochodzenia rasy
Historia lagotto romagnolo sięga w głąb wieków, co czyni ją jedną z najstarszych znanych ras wodnych. Nazwa „Lagotto Romagnolo” dosłownie tłumaczy się z włoskiego jako „pies z jeziora z Romanii”. Pierwsze wzmianki o kędzierzawych psach wodnych we Włoszech pochodzą jeszcze z epoki renesansu. Uważa się, że są one przodkami wielu współczesnych ras wodnych.
Początkowo psy te wykorzystywano do aportowania upolowanej zwierzyny, głównie ptactwa wodnego, z bagnistych nizin Comacchio i Rawenny. Ich gęsta, oleista sierść doskonale chroniła przed lodowatą wodą, pozwalając na wielogodzinną pracę. Jednak w XIX wieku, w wyniku masowego osuszania bagien w tym regionie, zapotrzebowanie na psy myśliwskie pracujące w wodzie zniknęło.
Właśnie w tym momencie rasa znalazła swoje nowe, a dziś już światowej sławy, powołanie. Dzięki fenomenalnemu węchowi i naturalnej skłonności do poszukiwania, lagotto przekwalifikowały się na jedyną na świecie rasę specjalizującą się w poszukiwaniu cennych trufli. Ich bystry umysł i brak instynktu myśliwskiego (który stopniowo zanikł) sprawiały, że były idealne do tej pracy — pies nie rozpraszał się zapachami zwierząt w lesie.
Do lat 70. XX wieku rasa znalazła się na skraju wyginięcia z powodu niekontrolowanego krzyżowania z innymi psami. Grupa włoskich entuzjastów, w tym Quintino Tosetti, Francesco Ballotta i Antonio Morsiani, podjęła się jej odtworzenia. W 1988 roku założono Włoski Klub Lagotto (Club Italiano Lagotto), a w 1995 roku rasa uzyskała tymczasowe uznanie FCI, a pełne — w 2005 roku.
Jak wygląda lagotto romagnolo: standard i wygląd zewnętrzny
Lagotto romagnolo to pies średniej wielkości, o mocnej, proporcjonalnej budowie, sprawiający wrażenie wytrzymałego i zwinnego. Jego wygląd często określa się jako „rustykalny”, co podkreśla jego robocze pochodzenie.
- Tułów: Kompaktowy, długość tułowia jest mniej więcej równa wysokości w kłębie, co tworzy kwadratowy format. Grzbiet prosty, klatka piersiowa dobrze rozwinięta.
- Głowa: Patrząc z góry, ma kształt trapezu, jest umiarkowanie szeroka. Przejście od czoła do kufy (stop) nie jest zbyt wyraźne. Kufa dość szeroka, nieco krótsza od mózgoczaszki.
- Oczy: Duże, okrągłe, kolor waha się od ochry do ciemnego brązu, w zależności od umaszczenia. Spojrzenie jest uważne, żywe i inteligentne.
- Uszy: Średniej wielkości, trójkątne z zaokrąglonymi końcami, wiszące. Osadzone nieco powyżej łuków brwiowych.
- Ogon: Szablasty, nie zakręca się, pokryty kręconą sierścią. W spoczynku zwisa, podczas ruchu unosi się, ale nie powyżej linii grzbietu.
- Sierść: Najbardziej charakterystyczna cecha rasy. Jest o wełnistej teksturze, tworzy ciasne, pierścieniowate loki na całym ciele, z wyjątkiem głowy, gdzie loki są mniej zwarte. Posiada gęsty, wodoodporny podszerstek. Sierść w dotyku jest nieco szorstka. Co ważne, sierść ta nie linieje jak u większości psów, ale rośnie nieustannie, podobnie jak ludzkie włosy.
