Historia pochodzenia rasy
Historia Lancashire Heelera jest przedmiotem dyskusji, ale najbardziej rozpowszechniona teoria wiąże jego powstanie z targami bydła w Ormskirk, w hrabstwie Lancashire. Przez wieki rolnicy z Walii przepędzali bydło na rynki Anglii, a towarzyszyły im małe, czarno-podpalane psy, przodkowie współczesnych Corgi. Uważa się, że na terenie Lancashire psy te krzyżowały się z lokalnym terierem manchesterskim. Rezultatem tego połączenia był wszechstronny pies farmerski – kompaktowy, wytrzymały, zdolny zarówno do pędzenia bydła, jak i polowania na szkodniki.
Psy te były znane jako „Heelery z Ormskirk” (Ormskirk Heeler) i cenione za swój instynkt „piętowania” – lekko podgryzały krowy w tylne nogi, aby zmusić je do ruchu, ale robiły to na tyle nisko, by uniknąć kopnięcia. Mimo długiej historii jako pies pracujący, rasa prawie zniknęła do połowy XX wieku. Jej odrodzenie rozpoczęło się w latach 60. dzięki entuzjastce Gwen Mackintosh. Rozpoczęła ona celowy program hodowlany, wykorzystując psy przypominające przodków rasy, w tym Welsh Corgi Pembroke oraz terierów manchesterskich. Dzięki jej wysiłkom w 1978 roku powstał Klub Lancashire Heelerów. Wzorzec rasy został oficjalnie uznany przez The Kennel Club w Wielkiej Brytanii w 1981 roku, a w 2016 roku rasa uzyskała tymczasowe uznanie Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI).
Jak wygląda Lancashire Heeler: wzorzec rasy
Lancashire Heeler to mały, ale krzepki i muskularny pies, zawsze czujny i energiczny. Jego wygląd odzwierciedla jego podwójne przeznaczenie – pasterza i teriera.
- Wygląd ogólny: Mały, mocny, solidnie zbudowany pies. Tułów nieco dłuższy niż wysokość w kłębie (o około 2,5 cm).
- Głowa: Proporcjonalna do tułowia, z płaską czaszką. Kufa zwęża się ku nosowi. Stop (przejście od czoła do kufy) umiarkowany.
- Oczy: Migdałowate, średniej wielkości, ciemnego koloru. U psów o umaszczeniu wątrobianym mogą być jasnobrązowe. Wyraz oczu inteligentny i czujny.
- Uszy: Stojące lub prawie stojące. Duże w stosunku do wielkości głowy. Gdy pies jest czujny, uszy trzymane są pionowo.
- Tułów: Mocna linia grzbietu, dobrze rozwinięta klatka piersiowa ze sprężystymi żebrami.
- Ogon: Wysoko osadzony, pozostawiony w naturalnym stanie. Może być lekko zakrzywiony, ale nie tworzy pierścienia nad grzbietem.
- Kończyny: Krótkie, z mocnymi kośćmi. Łapy małe, zgrabne.
- Sierść: Podwójna. Podszerstek jest miękki i gęsty, chroniący przed złą pogodą. Włos okrywowy jest krótki, gęsty i gładki. Na szyi może tworzyć niewielki „kołnierz”. Zimą sierść staje się gęstsza.
- Umaszczenie: Dwa główne warianty: czarne podpalane (black and tan) oraz wątrobiane podpalane (liver and tan). Podpalania w intensywnym, rudym kolorze znajdują się na kufie, policzkach, piersi, wewnętrznej stronie łap i pod ogonem.
