Historia rasy: od symbolu miasta do ulubieńca rodzin
Historia rasy leonberger jest nierozerwalnie związana z ambicjami jednego człowieka - Heinricha Essiga, radnego miejskiego miasta Leonberg w Niemczech w połowie XIX wieku. Essig, będąc zapalonym miłośnikiem zwierząt, postawił sobie za cel stworzenie psa, który wyglądem przypominałby lwa z herbu jego rodzinnego miasta. Miał to być nie tylko duży pies, ale żywy symbol wielkości, siły i szlachetności.
Aby zrealizować swój plan, Essig rozpoczął prace hodowlane w latach 30. i 40. XIX wieku. Za podstawę wziął przedstawicieli trzech wybitnych ras. Najpierw skrzyżował długowłosego bernardyna z czarno-białym nowofundlandem, a następnie dodał do tej mieszanki krew dużego psa pirenejskiego. Wynik przeszedł najśmielsze oczekiwania. Pierwsze psy, które oficjalnie nazwano „leonbergerami”, przyszły na świat w 1846 roku. Odziedziczyły one masywność i spokój bernardyna, miłość do wody i życzliwość nowofundlanda, a także luksusową sierść i instynkt stróżujący psa pirenejskiego.
Nowa rasa szybko zyskała popularność wśród arystokracji i na dworach królewskich Europy. Właścicielami tych wspaniałych psów były takie osobistości jak cesarz Napoleon III, cesarzowa Austrii Elżbieta (Sisi), król Włoch Umberto, kanclerz Otto von Bismarck czy Książę Walii. Niestety, Heinrich Essig zmarł, nie pozostawiając jasnego wzorca rasy. Doprowadziło to do chaosu w hodowli: każdego dużego, puchatego psa można było przedstawiać jako leonbergera, co podważało reputację rasy.
Sytuację uratowali entuzjaści, którzy w 1895 roku założyli pierwszy klub leonbergera w Stuttgarcie i zatwierdzili standard. Jednak dwie wojny światowe postawiły rasę na krawędzi całkowitego wyginięcia. Po II wojnie światowej pozostało zaledwie kilka rasowych osobników i tylko dzięki tytanicznym wysiłkom niemieckich kynologów udało się odbudować populację. Dziś leonbergery są popularne w całej Europie i na świecie, choć nie są rasą masową, co pozwala zachować ich unikalne cechy.
Jak wygląda leonberger: opis wyglądu i umaszczenia
Leonberger to harmonijnie zbudowany, bardzo duży i muskularny pies, który mimo swoich gabarytów zachowuje elegancję ruchów. Jego wygląd emanuje spokojem i pewnością siebie.
- Głowa: Proporcjonalna do ciała, raczej wydłużona niż masywna. Czaszka umiarkowanie wypukła. Przejście od czoła do kufy łagodne. Ważną cechą jest czarna maska na pysku, która jest obowiązkowa według wzorca.
- Oczy: Średniej wielkości, owalne, od jasnobrązowych do ciemnobrązowych. Spojrzenie bezpośrednie, życzliwe i inteligentne.
- Uszy: Wiszące, mięsiste, średniej wielkości, ściśle przylegające do głowy, osadzone wysoko.
- Tułów: Mocny, z szeroką i głęboką klatką piersiową. Grzbiet prosty i silny, lędźwie umięśnione.
- Ogon: Bardzo puszysty, w stanie spoczynku opuszczony w dół. Podczas ruchu lub w stanie podekscytowania może się nieco unosić, ale nie powyżej linii grzbietu.
- Sierść: To jedna z głównych ozdób rasy. Włos jest długi, od miękkiego do nieco twardego, ściśle przylega do ciała mimo gęstego podszerstka. Na szyi i klatce piersiowej tworzy okazały „kołnierz” lub grzywę, szczególnie wyraźną u samców. Na tylnych łapach występują „portki”.
- Umaszczenie: Wzorzec dopuszcza różne odcienie: od lwiom-żółtego i rudego po rudobrązowy i piaskowy. Czarne końcówki włosów są dopuszczalne, ale nie mogą dominować. Dopuszcza się niewielką białą plamkę lub pasek na piersi oraz białe włosy na palcach.
