Historia rasy: od tybetańskich świątyń do nowoczesnych kanap
Historia rasy Lhasa Apso owiana jest mistyczną atmosferą tybetańskich świątyń i klasztorów, gdzie przez stulecia kształtował się ten unikalny genotyp. Przodkowie tych miniaturowych piesków służyli nie tylko jako towarzysze, ale jako czujni strażnicy wnętrz. Podczas gdy ogromne mastify tybetańskie pilnowały wejść do klasztorów na zewnątrz, małe, ale hałaśliwe apso ostrzegały mnichów o każdym wtargnięciu do wnętrza sanktuarium. To ukształtowało ich słynną nieufność wobec obcych.
W nurcie nauk buddyjskich psy te utożsamiano z mitycznym „Śnieżnym Lwem” - królem zwierząt, symbolizującym władzę i ochronę, dlatego traktowano je jako żywe talizmany. Istniała legenda, że dusze lamów, którzy nie osiągnęli nirwany z powodu błędów w życiu ziemskim, reinkarnowały w ciele lhasa apso. Właśnie dlatego odnoszono się do nich z ogromnym szacunkiem.
Przez długi czas wywóz psów z kraju był zakazany pod groźbą śmierci. Ozdobnego psa o szczególnym znaczeniu duchowym darowano jedynie chińskim cesarzom jako znak najwyższego szacunku i dyplomatycznej przychylności. Dlatego te świątynne amulety pozostawały nieznane Europejczykom aż do początku XX wieku. Oficjalny debiut w świecie zachodnim miał miejsce w Wielkiej Brytanii, gdzie rasę początkowo mylono z innymi kudłatymi psami ze Wschodu.
Jak wygląda Lhasa Apso: standardy wyglądu
To kudłaty, przysadzisty pies o mocnej, zrównoważonej budowie ciała. Jego sylwetka jest prostokątna - długość ciała przekracza wysokość w kłębie. Dumą rasy jest ogon, zakręcony w pierścień i elegancko zarzucony na grzbiet, często tworzący efekt „wachlarza” dzięki długiej sierści na końcu.
Głowa lhasa apso jest dość wąska, ale nie płaska, z wyraźnym przejściem od czoła do prostej kufy (stopem). Ważnym elementem wizerunku jest gęsta broda z wąsami, nadająca psu wygląd mądrego starca. Oczy są ciemne, owalne, średniej wielkości, niewypukłe, ale i nie głęboko osadzone - to właśnie to spojrzenie Tybetańczycy nazywają „ludzkim”.
Różnorodność umaszczenia i struktura sierści
Dobrze zbudowany korpus, okrągłe „kocie” łapy i ogon są gęsto pokryte bujną sierścią. Jej długie pasma są dość ciężkie, proste i w dotyku przypominają ludzkie włosy, a nie miękki puch. Tradycyjne umaszczenie przypomina lwa (złociste, piaskowe, miodowe), przy czym szczególnie ceniony jest czarny nalot na końcach uszu i kufie. Standard dopuszcza jednak szeroką paletę:
- Biały i kremowy;
- Dymny szary i łupkowy;
- Ciemny grizzly (mieszanka ciemnych i jasnych włosów);
- Czarny i brązowy;
- Parti-color (łaciaty).
