Charakter rasy Perro Ratero Mallorquín (Ca Rater Mallorquí)

Temperament i charakter majorkańskiego łowcy

Jeśli myślisz, że mały rozmiar oznacza lękliwość, ca rater szybko wyprowadzi cię z błędu. To pies z osobowością wykutą przez zadanie, w którym tchórz był bezużyteczny. W domu majorkańczyki są niezwykle czułe i zwykle wybierają sobie jedną osobę, za którą chodzą jak cień; za progiem przełącza im się tryb roboczy.

Warto zwrócić uwagę na rezerwę wobec obcych: majorkańczyk najpierw oceni sytuację. Łączy go to z innym hiszpańskim szczurołapem — szczurołapem andaluzyjskim, który też słynie z instynktu stróżującego mimo niepozornych gabarytów.

Druga rzecz do zrozumienia przed zakupem: ten pies został wyhodowany do samodzielnego podejmowania decyzji. Wypuszczano go pod podłogę i między worki, gdzie nikt nie mógł mu doradzić. Efekt: posłuszeństwo jest u niego raczej negocjacją niż odruchem. To nie przekora, tylko cecha zawodowa.

Instynkt łowiecki

Instynkt pogoni jest tu rozwinięty niezwykle mocno i uruchamia się szybciej niż komenda. Każdy mały, ruszający się obiekt — gołąb, wiewiórka, kot sąsiada — będzie potraktowany jako cel. Zaciętość majorkańczyka przypomina Patterdale Terriera, który równie nieustraszenie rzuca się w wir pracy. Właściciel musi przyjąć to jako stałą, a nie coś, co „wychowa się z wiekiem".

Szkolenie i wychowanie: podejście do osobowości

Psy te są bystre, ale potrafią być uparte, a standardowa musztra tu nie zadziała — majorkańczyk musi rozumieć, po co wykonuje komendę. Sprawdza się wzmocnienie pozytywne i nauka przez zabawę, a ze sportów agility i praca węchowa.

Trening dobiera się do typu pracy, nie do rozmiaru. Jeśli Otterhound (Wydrowiec) to duży tropiciel stworzony do pracy w wodzie i trudnym terenie, to ca rater jest lądowym sprinterem i norowcem — jego zadaniem był błyskawiczny zryw w ciasnej przestrzeni. Dlatego akcent kładzie się na samokontrolę, a nie na wydolność.

Dwa polskie przysłowia opisują tę rasę lepiej niż akapit teorii. „Czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci" — u psa selekcjonowanego na samodzielność okno socjalizacji jest wyjątkowo ważne i krótkie. I „nie od razu Kraków zbudowano": piętnaście minut dziennie robi więcej niż godzina raz w tygodniu.

Kot, chomik, królik: kwestia inżynierii, nie wychowania

Koty. Szczeniak wychowany z kociakiem — zwykle bez problemu. Dorosły ca rater, do którego wprowadzasz nowego kota — loteria o wysokiej stawce. Kluczowa jest jedna zmienna: kot, który ucieka, włącza odruch; kot, który stoi i patrzy psu w oczy, zwykle nie.

Gryzonie i drobne ptaki. Chomik, świnka morska, szynszyla, królik miniaturowy, papuga — to nie „inne zwierzę w domu", tylko profilowa zdobycz tej rasy, i nie ma sensu udawać, że rozwiąże to trening. To zagadnienie inżynieryjne: zamykane drzwi, klatka na wysokości, klamka, której pies nie otworzy, i żelazna zasada, że gryzonia nie wypuszcza się na wybieg, gdy pies jest w tym samym pomieszczeniu. Nie „gdy pies leży spokojnie" — gdy pies jest w pomieszczeniu.

Inne psy. Tu jest zaskakująco dobrze: majorkańczyk zwykle świetnie funkcjonuje w towarzystwie innych psów, także większych. Warunek jest jeden — wczesna, spokojna socjalizacja.

Wady i zalety rasy