Historia pochodzenia Parson Russell Terriera
Historia tej rasy jest nierozerwalnie związana z nazwiskiem jednego człowieka — angielskiego pastora i zapalonego myśliwego Johna (Jacka) Russella (1795–1883). Celem jego życia było stworzenie idealnego teriera do polowania na lisy. Pastor Russell nie dążył do piękna wystawowego; potrzebował odważnego, wytrzymałego i wystarczająco inteligentnego psa, który potrafiłby ścigać lisa pod ziemią, nie wyrządzając mu krzywdy, a jedynie wypłaszając go z nory pod strzały myśliwych.
Wszystko zaczęło się w 1819 roku, kiedy podczas studiów w Oksfordzie Russell kupił od mleczarza małą białą suczkę teriera o imieniu Trump. Miała szorstką sierść i plamy na głowie. To właśnie Trump stała się pramatką nowej linii terierów, którą pastor doskonalił przez całe swoje życie. Krzyżował swoje psy z różnymi terierami pracującymi tamtych czasów, w tym z przodkami współczesnych terierów foksterierów gładkowłosych i szorstkowłosych. Główne kryteria wyboru to:
- Wytrzymałość: Pies musiał być w stanie nadążyć za ogarami podczas długotrwałego polowania.
- Odważność i inteligencja: Musiał bez strachu wchodzić do lisiej nory, ale być na tyle bystry, by unikać poważnych starć.
- Odpowiedni rozmiar: Elastyczne ciało i klatka piersiowa, która pozwalałaby przecisnąć się przez wąskie nory.
- Przeważnie białe umaszczenie: Aby myśliwi przypadkiem nie pomylili teriera z lisem.
John Russell nigdy nie wystawiał swoich psów na pokazach, uważając, że mogłoby to zaszkodzić ich cechom użytkowym. Po jego śmierci jego linię terierów kontynuowali entuzjaści, ale przez długi czas nie istniał jeden standard. Z czasem wśród „terierów Jacka Russella” zaczęto wyróżniać dwa typy: wyższy, długonogi, o bardziej kwadratowej budowie (który bardziej odpowiadał pierwotnemu zamysłowi pastora), oraz niższy, krótkonożny, o bardziej wydłużonej sylwetce. Ten podział doprowadził do powstania dwóch odrębnych ras. W 1990 roku brytyjski Kennel Club uznał typ długonogi pod nazwą Parson Jack Russell Terrier, aby uczcić tytuł twórcy rasy („parson” — proboszcz parafialny). W 2001 roku nazwę skrócono do Parson Russell Terrier. Krótkonożny wariant został oficjalnie uznany później jako osobna rasa — Jack Russell Terrier.
Jak wygląda Parson Russell Terrier: standard i wygląd
Parson Russell Terrier to harmonijnie zbudowany, ruchliwy i zwinny pies typu użytkowego. Jego wygląd w pełni odpowiada jego przeznaczeniu — być niestrudzonym myśliwym. Wygląda atletycznie, ale nie jest przesadnie umięśniony i ma zrównoważone proporcje ciała.
- Głowa: Ma kształt klina, czaszka jest umiarkowanie szeroka, stopniowo zwężająca się w kierunku kufy. Przejście od czoła do kufy (stop) jest płynne, ale widoczne.
- Kufa: Nieco krótsza od części czaszkowej, z silnymi szczękami i zgryzem nożycowym. Trufla nosa musi być czarna.
- Oczy: Migdałowe, głęboko osadzone, ciemnego koloru, z przenikliwym i inteligentnym wyrazem.
- Uszy: Niewielkie, w kształcie litery V, końcówki zwisają do przodu, przylegając do głowy. Linia zgięcia ucha nie powinna być wyżej niż poziom czaszki.
- Tułów: Dobrze zbalansowany. Długość ciała jest nieco większa niż wysokość w kłębie. Grzbiet prosty, mocny i giętki. Klatka piersiowa jest płytka, wąska i elastyczna — można ją objąć dłońmi średniej wielkości za łopatkami, co jest kluczową cechą dla teriera pracującego.
- Ogon: Mocny, prosty, wysoko osadzony. W ruchu trzymany wysoko. Wcześniej ogon był kopiowany, pozostawiając długość, która była wygodna do wyciągnięcia psa z nory. Dziś w wielu krajach kopiowanie jest zabronione.
- Kończyny: Proste, silne, z dobrze rozwiniętą muskulaturą, co zapewnia wytrzymałość i szybkość.
Typy sierści i umaszczenie
Sierść parsona powinna być szorstka, gęsta i obfita, aby chronić przed złą pogodą i urazami podczas pracy w terenie. Istnieją dwa główne typy, a w jednym miocie mogą urodzić się szczenięta obu typów:
| Typ sierści | Opis | Cechy pielęgnacji |
|---|---|---|
| Szorstka (Broken lub Rough) | Sierść szorstka, drutowata, może tworzyć niewielką brodę i brwi. „Broken” (łamana) — wariant pośredni między gładką a szorstką sierścią. | Wymaga regularnego trymowania (ręcznego usuwania martwej sierści) 2–3 razy w roku. Prawie nie linieje przy prawidłowej pielęgnacji. |
| Gładka (Smooth) | Krótka, gładka, ściśle przylegająca do ciała sierść. | Linieje bardziej niż typ szorstkowłosy. Wymaga regularnego wyczesywania gumową szczotką lub rękawicą do usuwania martwych włosów. |
Umaszczenie — to kluczowa cecha rasy. Dominującym kolorem powinien być biały (co najmniej 51%). Na białym tle dopuszczalne są plamy w kolorze cytrynowym, rudym lub czarnym, a także połączenie tych kolorów (trójkolorowe). Plamy zazwyczaj znajdują się na głowie i/lub u nasady ogona.
