Historia rasy: od pałaców do współczesności
Historia rasy cesarskich psów z Pekinu liczy ponad dwa tysiące lat i jest owiana mitami oraz prawdziwymi dramatami historycznymi. Ta rasa jest tak stara, że jej korzenie giną w mrokach dziejów, kiedy psy czczono jako świętych duchów-strażników.
Legenda o pochodzeniu
Według jednej z najpiękniejszych wschodnich legend, ten zabawny pies o dumnym charakterze narodził się ze związku króla zwierząt - lwa, i małej małpki. Lew, zakochawszy się w małpie, poprosił patrona zwierząt Ahu-Mazdę o zmniejszenie jego rozmiarów, ale pozostawienie mu odwagi i godności. Tak powstał pekińczyk: z grzywą i sercem lwa, ale z pocieszną mordką małpy. Ta romantyczna historia wyjaśnia niezwykły wygląd i niesamowitą śmiałość tych maluchów, które nie boją się nawet dużych owczarków.
Święty status w Chinach
Rzeczywistość była nie mniej fascynująca. Przez stulecia pekińczyki żyły wyłącznie w Zakazanym Mieście w Pekinie. Prawo do posiadania puszystych czworonożnych maluchów mieli tylko członkowie rodziny cesarskiej. Dla zwykłego człowieka taki wybór pupila karany był śmiercią. Wierzono, że te psy odstraszają złe duchy, dlatego często noszono je w szerokich rękawach kimon (stąd wzięła się nazwa „psy rękawowe” dla najmniejszych przedstawicieli). Opiekę nad nimi powierzano eunuchom, a życie psów było bardziej luksusowe niż życie wielu ludzi w tamtych czasach.
Przybycie do Europy
Europejczycy zobaczyli pekińczyki dopiero w połowie XIX wieku, a spotkanie to było tragiczne dla Chin. W 1860 roku, podczas II wojny opiumowej, wojska angielskie i francuskie szturmowały Pałac Letni w Pekinie. Rodzina cesarska uciekła, ale rozkazała zabić wszystkie święte psy, aby nie dostały się w ręce „obcych barbarzyńców”. Mimo to 5 psów cudem ocalało - znaleziono je w komnatach ciotki cesarza, która popełniła samobójstwo. Te trofea wywieziono do Anglii. Jeden z nich, o imieniu Looty (od ang. Looty - zdobycz), został podarowany królowej Wiktorii. Tak rozpoczęła się europejska era pekińczyków, które szybko zdobyły popularność wśród arystokracji.
Jak wygląda pekińczyk: szczegółowy opis wyglądu
Pekińczyk to niski pies o masywnej głowie i wyraźnym przejściu od szerokiego czoła do krótkiej kufy z charakterystyczną fałdą na nosie. Jego wygląd jest unikalny i niepodobny do żadnej innej rasy, chyba że w niewielkim stopniu przypomina japońskie chiny, choć budowa ciała u nich jest inna.
- Głowa: Duża, szeroka, spłaszczona między uszami. Profil absolutnie płaski. Ważnym szczegółem jest fałda w kształcie litery V na nasadzie nosa, która nie powinna zasłaniać oczu ani nosa.
- Oczy: Duże, okrągłe, ciemne i błyszczące. Są szeroko rozstawione, co nadaje psu ten specyficzny, „zdziwiono-wyniosły” wyraz. Głębokie oczy na czarnej kufie są zazwyczaj koloru brązowego.
- Nos: Trufla nosa zawsze czarna, szeroka i krótka, nozdrza muszą być dobrze otwarte (co jest ważne dla oddychania).
- Korpus: Krótki, z przodu cięższy niż z tyłu, z wyraźną talią. Klatka piersiowa szeroka, żebra wysklepione. Jego ciało wspierają mocne kończyny z płaskimi, okrągłymi łapami.
- Kończyny: Przednie łapy wygięte, masywne. Tylne - lżejsze. Właśnie taka budowa zapewnia pekińczykowi jego firmowy, „koci” chód, toczący się na boki.
- Sierść: Może być średniej długości, jednak bardziej cenione są pekińczyki z długą szatą. Sierść prosta, twarda w dotyku, z gęstym, miękkim podszerstkiem, tworzącym „grzywę” wokół szyi.
- Umaszczenie: Tradycyjne to czarno-rude, spotyka się też płowe, czarne i, niezwykle rzadko, białe pekińczyki. Wzorzec dopuszcza wszelkie kolory i łaty, z wyjątkiem albinizmu i koloru wątrobianego.
