Owczarek pikardyjski — Historia i wzorzec

Historia rasy owczarek pikardyjski

Owczarek pikardyjski jest uważany za jedną z najstarszych francuskich ras pasterskich, której historia jest owiana tajemnicą. Jej korzenie sięgają głębi wieków, a według niektórych źródeł, przodkowie tych psów zostali sprowadzeni do Pikardii (historycznego regionu na północy Francji) przez plemiona celtyckie już w IX wieku, a może nawet wcześniej. Przez wieki psy te wiernie służyły pasterzom, chroniąc stada przed drapieżnikami i pomagając w spędzaniu bydła. Ich gruba, odporna na warunki pogodowe sierść i niesamowita wytrzymałość sprawiały, że były idealne do pracy w surowym klimacie atlantyckim. Istnieje kilka teorii na temat dokładnego pochodzenia pikardów. Według jednej z nich, są potomkami lokalnych europejskich owczarków, być może spokrewnionych z owczarkami niemieckimi i belgijskimi. Inna wersja mówi, że owczarki pikardyjskie mogły powstać w wyniku krzyżowania z innymi francuskimi rasami pasterskimi, takimi jak Briard i Beauceron, chociaż pikardy odróżnia od nich lżejsza budowa ciała i inny typ sierści. Istnieją również przypuszczenia o związku z owczarkami holenderskimi, z którymi mają podobieństwo w typie sierści i budowie.

Mimo swojej długiej historii, rasa przez długi czas pozostawała mało znana poza swoim rodzimym regionem. Oficjalne uznanie przyszło dopiero na początku XX wieku. Po raz pierwszy owczarek pikardyjski został zaprezentowany na wystawie w 1863 roku, ale przez długi czas był oceniany w jednym ringu z beauceronami i briardami. Dopiero dzięki wysiłkom entuzjastów, w szczególności Paula Mégnina, rasę zaczęto traktować jako samodzielną. Pierwszy wzorzec rasy został przyjęty we Francji w 1925 roku. Niestety, dwie wojny światowe miały katastrofalne skutki dla populacji owczarków pikardyjskich. Pola Pikardii były miejscem zaciętych walk, a wiele psów zginęło. Te, które przeżyły, często były wykorzystywane do różnych celów wojskowych, na przykład do przekazywania wiadomości. Po II wojnie światowej rasa znalazła się na skraju wyginięcia. Dzięki wysiłkom oddanych hodowców, w tym pana Roberta Montenisa, populację udało się stopniowo odbudować z kilku ocalałych osobników. Niemniej jednak, nawet dzisiaj owczarek pikardyjski pozostaje stosunkowo rzadką rasą, szczególnie poza Francją. Na całym świecie liczy się około 3500–4500 osobników. Najwięcej z nich jest we Francji, a także w Niemczech, Kanadzie i USA, gdzie rasa zyskała pewną popularność dzięki swojemu unikalnemu wyglądowi i cechom użytkowym.

Jak wygląda owczarek pikardyjski: szczegółowy opis wyglądu

Owczarek pikardyjski to pies średniej wielkości, o mocnej, ale nie ciężkiej budowie, z dobrze rozwiniętą muskulaturą, co świadczy o jego wytrzymałości i zwinności. Ogólny wygląd jest elegancki, ale jednocześnie nieco potargany, co nadaje mu szczególnego uroku. Sylwetka jest lekko wydłużona, co oznacza, że długość ciała nieco przekracza wysokość w kłębie. Główną cechą wyróżniającą jest jego unikalna, szorstka sierść.

Głowa pikarda jest proporcjonalna do ciała, nie za masywna, ale też nie lekka. Czaszka i kufa mają w przybliżeniu taką samą długość. Patrząc z góry, czaszka powinna być tak szeroka, jak długa. Przejście od czoła do kufy (stop) jest łagodne, nie gwałtownie zaznaczone. Kufa jest mocna, ale nie gruba, zwęża się w kierunku nosa. Grzbiet nosa jest prosty. Wargi suche, przylegające, czarnego koloru. Nos dobrze rozwinięty, zawsze czarny.

Oczy średniej wielkości, owalne, ciemne (od orzechowych do ciemnobrązowych), nie wyłupiaste. Wyraz oczu jest żywy, inteligentny, czujny i często wydaje się wesoły lub nawet nieco złośliwy. Jasne oczy są uważane za wadę. Spojrzenie jest proste, pewne, co odzwierciedla odważny charakter psa.

Uszy są średniej wielkości (około 10 cm), osadzone dość wysoko, szerokie u podstawy. Zawsze stoją prosto, z lekko zaokrąglonymi końcówkami. Uszy są bardzo ruchliwe i wyraźnie oddają nastrój psa – od zainteresowania po czujność. Wzorzec rasy wymaga, aby uszy były naturalne; kopiowanie jest surowo zabronione.

Sierść – to wizytówka rasy. Jest szorstka w dotyku, gęsta, kudłata, o długości około 5–6 cm na całym ciele. Podszerstek jest krótki, miękki i gęsty, zapewnia dobrą ochronę przed deszczem, zimnem i upałem. Sierść nie powinna być kręcona ani zbyt miękka, co jest uważane za poważną wadę. Charakterystyczną cechą jest obecność szorstkich włosów, które tworzą coś na kształt brody i wąsów na kufie („griffonnage”), a także wyraziste brwi, które nadają psu inteligentnego i spostrzegawczego wyglądu. Ten „niechlujny” wygląd jest naturalny dla rasy i nie wymaga skomplikowanego groomingu ani strzyżenia.

Umaszczenie może być płowe (od jasnopszenicznego do ciemniejszego odcienia jelenia) lub pręgowane (płowe lub szare tło z ciemnymi pręgami). Spotyka się również różne odcienie szarości: szaro-czarny (z przewagą czarnych włosów na szarym tle), szaro-niebieski (z niebieskawym połyskiem) oraz szaro-rudy. Jednolicie czarne, białe, płowe z czarnym grzbietem lub łaciate umaszczenie nie odpowiada wzorcowi. Niewielkie białe znaczenia na klatce piersiowej i końcówkach palców są dopuszczalne, ale niepożądane w dużej ilości.

Ogon jest naturalnej długości, sięga stawu skokowego. W stanie spoczynku pies trzyma go opuszczony, z lekkim wygięciem na końcu (w kształcie litery „J”). Podczas ruchu lub pobudzenia ogon może podnosić się wyżej, ale nie powinien zwijać się nad grzbietem. Ogon jest dobrze pokryty sierścią o tej samej długości, co na tułowiu, co nadaje mu wygląd „szczurzego ogona”.