Historia i pochodzenie rasy
Historia pudla toy jest nierozerwalnie związana z jego większymi przodkami. Uważa się, że pudle pochodzą od niemieckich psów wodnych, znanych jako „Pudel” (od niemieckiego „pudeln”, co oznacza „pluskać się w wodzie”). Psy te były niezrównanymi myśliwymi i aporterami, szczególnie w polowaniach na ptactwo wodne. Ich słynna kręcona sierść nie tylko chroniła przed zimną wodą, ale była także strzyżona w specyficzny sposób („na lwa”), aby chronić kluczowe organy i stawy, jednocześnie pozostawiając tylną część ciała wolną do pływania.
Z czasem pudle trafiły do Francji, gdzie ich elegancja i wyjątkowa inteligencja zostały wysoko ocenione przez arystokrację. To właśnie we Francji rasa została „doszlifowana” i ustandaryzowana. Stopniowo, oprócz dużych (standardowych) pudli, zaczęły pojawiać się mniejsze odmiany. Najpierw pudel średni, a następnie pudel miniaturowy (karłowaty) stały się popularnymi towarzyszami.
Pudel toy to wynik celowej selekcji w kierunku miniaturyzacji, która osiągnęła szczyt w XVIII i XIX wieku. Arystokratyczne damy pragnęły mieć jeszcze mniejszego psa do towarzystwa, którego można było łatwo nosić na rękach. Król Ludwik XVI i Madame de Pompadour byli znanymi miłośnikami miniaturowych pudli, co jeszcze bardziej podniosło ich prestiż. Małe pudle często występowały także w cyrkach, demonstrując niesamowite sztuczki dzięki swojej inteligencji i chęci do zadowalania.
Oficjalne uznanie pudla toy jako oddzielnej odmiany wzrostowej nastąpiło znacznie później. Standardy rasy zostały ostatecznie ustalone w połowie XX wieku, wyznaczając jasne granice wzrostu (do 28 cm w kłębie), aby oddzielić toya od pudla miniaturowego. Dziś pudel toy to wyłącznie pies do towarzystwa, który zachował inteligencję swoich pracujących przodków, ale w pełni dostosował się do życia w miejskim mieszkaniu.
Jak wygląda Pudel Toy: opis wyglądu
Pudel toy to miniaturowa kopia pudla standardowego, która zachwyca harmonią, elegancją i dumną postawą. To wykwintny, maleńki pies o mocnej, ale nie masywnej budowie. Powinien wyglądać proporcjonalnie, nie sprawiając wrażenia ani „przerośniętego” szczeniaka, ani kruchej, delikatnej istoty.
Głowa i kufa
Głowa pudla toy jest wyrafinowana, wydłużona, ale proporcjonalna do ciała. Czaszka jest lekko wypukła, a przejście od czoła do kufy (stop) jest płynne i ledwo zauważalne. Kufa długa, prosta, nie szpiczasta. Nos dobrze rozwinięty, pigmentowany na czarno u psów czarnych, białych i srebrnych, a na brązowo - u brązowych. U psów o umaszczeniu morelowym lub czerwonym nos może być czarny lub brązowy.
Oczy, uszy i szyja
Oczy pudla toy są migdałowatego kształtu, osadzone lekko skośnie. Kolor oczu jest bardzo ciemny - prawie czarny lub ciemnobrązowy. U psów brązowych dopuszczalne są oczy o barwie ciemnego bursztynu. Wyraz oczu jest żywy, inteligentny i ciekawski. Uszy długie, płaskie, zwisające wzdłuż policzków, osadzone nisko (na poziomie oczu lub nieco niżej). Pokryte są długą, falującą sierścią. Szyja mocna, średniej długości, lekko łukowata, co nadaje psu dumny wygląd.
Tułów i ogon
Tułów pudla toy ma dobrze zrównoważone proporcje. Długość ciała nieznacznie przekracza wysokość w kłębie. Grzbiet jest krótki i mocny, lędźwie umięśnione, a klatka piersiowa głęboka i umiarkowanie szeroka. Brzuch podciągnięty. Ogon był kiedyś tradycyjnie kopiowany (cięty) do połowy lub jednej trzeciej długości. Dziś jednak w wielu krajach (w tym w większości krajów Europy) kopiowanie ogonów jest zakazane. Naturalny ogon osadzony jest wysoko, pies nosi go uniesionego.
Sierść: struktura i umaszczenie pudla toy
Sierść to wizytówka pudla. Standard uznaje dwa typy sierści:
- Sierść kręcona: Bardzo gęsta, sprężysta, cienka, o fakturze wełny. Tworzy małe, ciasne loczki.
- Sierść sznurowa: Również gęsta i cienka, ale tworzy charakterystyczne sznury o jednakowej długości, które powinny mieć co najmniej 20 cm.
Pudle praktycznie nie linieją. Martwa sierść nie wypada na podłogę, lecz plącze się w lokach, dlatego uważa się je za rasę hipoalergiczną. Oznacza to również, że wymagają regularnego wyczesywania, aby uniknąć tworzenia się kołtunów.
Standard FCI uznaje wyłącznie umaszczenia jednolite (jednokolorowe). Należą do nich:
- Czarny
- Biały (musi być czysty, bez zażółceń)
- Brązowy (głęboki, ciepły odcień)
- Srebrny (rodzą się czarne, „wybarwiają się” z wiekiem)
- Morelowy (apricot)
- Czerwony (nasycony, rudy odcień)
Umaszczenie musi być równomierne. Umaszczenia łaciate (parti-color) lub „fantomowe” nie są uznawane przez standard FCI, chociaż istnieją i są popularne w niektórych krajach, zwłaszcza w USA.
