Historia pochodzenia owczarka portugalskiego
Dokładne pochodzenie owczarka portugalskiego (Cão da Serra de Aires) jest owiane tajemnicą, ale główna teoria łączy jego powstanie z owczarkami francuskimi. Uważa się, że na początku XX wieku, a nie w XIX, jak czasem błędnie się podaje, hrabia Manuel Castro Guimarães sprowadził z Francji parę briardów. Psy te zostały skrzyżowane z lokalnymi psami pasterskimi z regionu Alentejo, być może z przodkami owczarka katalońskiego lub owczarka pirenejskiego. Wynikiem tych krzyżówek była rasa, którą dziś znamy jako owczarek portugalski.
Pierwszy oficjalny wzorzec rasy został opracowany przez dr. António Cabrala i dr. Filipe Moraisa Bensaúde i przyjęty przez Portugalski Związek Kynologiczny (Clube Português de Canicultura) w 1932 roku. Międzynarodowe uznanie przyszło znacznie później – FCI oficjalnie uznało rasę w 1996 roku. Mimo stosunkowo niedawnej oficjalnej historii, owczarek portugalski szybko zdobył popularność w swojej ojczyźnie jako niestrudzony pasterz i wierny towarzysz. Jego głównym zadaniem było wypasanie owiec, kóz, bydła, a nawet koni w surowych warunkach gór Serra de Aires. Psy te są znane ze swojej czujności, zwłaszcza w nocy, co czyniło je doskonałymi strażnikami stad przed drapieżnikami.
Dziś owczarek portugalski wciąż jest wykorzystywany zgodnie ze swoim pierwotnym przeznaczeniem, ale coraz częściej można go spotkać w roli pupila rodzinnego dzięki jego inteligencji i oddaniu. Rasa pozostaje stosunkowo rzadka poza Portugalią, ale jej popularność stopniowo rośnie wśród miłośników aktywnych i inteligentnych psów.
Jak wygląda owczarek portugalski: wzorzec i wygląd zewnętrzny
Owczarek portugalski to pies średniej wielkości, o rustykalnym, nieco potarganym wyglądzie, z charakterystyczną długą sierścią i wyrazistą „brodą”, „wąsami” i „brwiami”, które nadają mu wyjątkowego uroku. Jego wygląd odzwierciedla jego pracujące pochodzenie – musi być mocny, zwinny i wytrzymały.
- Wygląd ogólny: Pies o średnich proporcjach, długość tułowia nieznacznie przekracza wysokość w kłębie. Ruchy lekkie, energiczne i sprężyste, typowe dla psów pasterskich.
- Głowa: Mocna, szeroka, niezbyt długa, dobrze proporcjonalna do tułowia. Czaszka nieco dłuższa od kufy, lekko wysklepiona. Stop (przełom czołowo-nosowy) dobrze zaznaczony.
- Kufa: Prosta lub lekko zadarta, nie jest szpiczasta. Nos duży, preferowany czarny, z dobrze otwartymi nozdrzami. Wargi przylegające, ciemnego koloru.
- Oczy: Średniej wielkości, okrągłe, preferowane ciemne (od bursztynowych po czarne), o żywym i inteligentnym wyrazie. Powieki ciemne.
- Uszy: Wysoko osadzone, średniej wielkości, trójkątne, wiszące i przylegające do policzków. W przeszłości bywały kopiowane, ale obecnie jest to w większości krajów zabronione i niezgodne ze wzorcem.
- Szyja: Harmonijnie połączona z głową i tułowiem, średniej długości, umięśniona, bez podgardla.
- Tułów: Linia grzbietu prosta. Kłąb dobrze zaznaczony. Grzbiet prosty lub lekko opadający, mocny. Lędźwie krótkie, szerokie i muskularne. Zad lekko opadający. Klatka piersiowa głęboka i szeroka, sięgająca do łokci. Żebra dobrze wysklepione. Brzuch umiarkowanie podkasany.
- Ogon: Wysoko osadzony, zwężający się ku końcowi, sięga do stawu skokowego. W spoczynku zwisa, może być lekko zagięty na końcu. W ruchu lub przy pobudzeniu unosi się, ale nie zakręca się nad grzbietem. Niektóre szczenięta mogą rodzić się z krótkim ogonem (naturalny bobtail).
- Kończyny: Przednie proste, równoległe, o mocnym kośćcu i dobrze rozwiniętej muskulaturze. Łapy okrągłe, z mocnymi, czarnymi opuszkami i twardymi, ciemnymi pazurami. Kończyny tylne również mocne, muskularne, z dobrze zaznaczonymi kątami stawów skokowych.
- Sierść: Bardzo charakterystyczna cecha rasy. Długa, prosta lub lekko falista, dość szorstka w dotyku, przypominająca kozią sierść. Podszerstek nie występuje lub jest bardzo słabo rozwinięty. Na głowie sierść tworzy gęste brwi, wąsy i brodę. Sierść jest równomiernie rozmieszczona na całym ciele, włączając przestrzeń między palcami.
- Umaszczenie: Najczęściej spotykane umaszczenia to żółte, kasztanowe, szare (w różnych odcieniach, od jasnego do ciemnego), płowe, wilczaste (mieszanka włosów szarych, czarnych i płowych) oraz czarne. Często występują podpalania w kolorze rudym, brązowym lub płomiennym na kufie, piersi, kończynach i pod ogonem. Dopuszczalne są małe białe znaczenia na piersi.
