Historia pochodzenia rasy mastif pirenejski
Historia mastifa pirenejskiego sięga korzeniami w głęboką starożytność i jest ściśle związana z Królestwem Aragonii, na północy współczesnej Hiszpanii. Przez wieki te potężne psy były niezastąpionymi pomocnikami pasterzy w Pirenejach. Ich głównym zadaniem była ochrona stad owiec przed drapieżnikami, takimi jak wilki i niedźwiedzie. Psy towarzyszyły stadom podczas sezonowych wędrówek z górskich pastwisk do dolin i z powrotem. Były to wyłącznie psy pracujące i nikt nie zajmował się ich celowym rozmnażaniem — ceniono jedynie cechy użytkowe, wytrzymałość i nieustraszoność.
Pierwsza wzmianka o tych psach na wystawie pochodzi z 1890 roku, kiedy to kilku przedstawicieli rasy pokazano w Madrycie. Jednak prawdziwe zainteresowanie rasą i jej celowe rozmnażanie rozpoczęły się później. Pierwszy wzorzec rasy został przyjęty w 1946 roku, ale opisywał raczej mastifa hiszpańskiego, włączając w to również typ pirenejski.
Okres powojenny i wojna domowa w Hiszpanii stały się dla rasy prawdziwą katastrofą. Kryzys gospodarczy, upadek pasterstwa i zniknięcie dużych drapieżników doprowadziły do gwałtownego spadku zapotrzebowania na duże psy stróżujące. Utrzymywanie takiego giganta stało się zbyt drogie, a rasa znalazła się na skraju całkowitego wyginięcia.
Odrodzenie rozpoczęło się w latach 70. XX wieku dzięki grupie entuzjastów. Starannie poszukiwali ocalałych przedstawicieli rasy w górskich rejonach Hiszpanii, aby odbudować populację. W 1977 roku powstał Hiszpański Klub Mastifa Pirenejskiego (Club del Mastín del Pirineo de España), który zjednoczył hodowców z różnych krajów. Dzięki ich wysiłkom w 1981 roku wzorzec rasy został zmieniony i zaktualizowany przez Królewskie Towarzystwo Kynologiczne Hiszpanii, a w 1982 roku rasa otrzymała oficjalne uznanie Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI).
Jak wygląda mastif pirenejski: opis wyglądu
Mastif pirenejski to pies gigantycznych rozmiarów, imponujący swoją mocą i harmonią. Mimo swoich gabarytów, nie powinien sprawiać wrażenia niezdarnego czy ospałego. To muskularny, proporcjonalnie zbudowany pies o masywnym kośćcu.
- Głowa: Duża, długa i masywna, ale proporcjonalna do tułowia. Czaszka szeroka, lekko zaokrąglona. Stop płynny, niezbyt wyraźny.
- Kufa: Szeroka u nasady, stopniowo zwężająca się do nosa. Grzbiet nosa prosty. Nos duży, czarny.
- Oczy: Niewielkie, migdałowe, przeważnie ciemnoorzechowe lub bursztynowe. Spojrzenie inteligentne, szlachetne i nieco smutne. Obowiązkowa czarna pigmentacja powiek.
- Uszy: Wiszące, trójkątne, średniej wielkości, osadzone powyżej linii oczu. W spoczynku ściśle przylegają do policzków.
- Szyja: Potężna, muskularna, z charakterystycznym podwójnym podgardlem (fałdy skóry).
- Tułów: Prostokątny, mocny. Grzbiet prosty, silny. Klatka piersiowa szeroka i głęboka.
- Kończyny: Proste, równoległe, o potężnym kośćcu i dobrze rozwiniętej muskulaturze. Łapy „kocie”, zwarte. Często występują podwójne wilcze pazury, zarówno na przednich, jak i tylnych łapach.
- Ogon: Gruby u nasady, średnio osadzony. W spoczynku opuszczony, w ruchu unosi się w kształcie szabli.
- Sierść: Gęsta, zwarta, średniej długości (6–9 cm). Na łopatkach, szyi, brzuchu i tylnej stronie kończyn sierść dłuższa. Podszerstek gęsty.
- Umaszczenie: Podstawowy kolor to czysto biały. Na nim rozmieszczone są wyraźnie odgraniczone plamy szarego, złocisto-żółtego, brązowego, czarnego lub rudego koloru. Zawsze pożądana jest symetryczna „maska” na głowie. Uszy zawsze są plamiste. Koniec ogona i łapy — białe. Czysto białe lub trójkolorowe umaszczenie jest uważane za niepożądane.
