Historia pochodzenia samojedów
Historia samojeda liczy sobie tysiące lat i jest ściśle związana z koczowniczymi plemionami Samojedów (współcześni Nieńcy, Ency, Nganasanie), którzy zamieszkiwali olbrzymie tereny Syberii i północnej Rosji. Te psy nie były tylko zwierzętami, lecz pełnoprawnymi członkami plemienia. Pełniły mnóstwo funkcji: pomagały pasć renifery, ciągnęły sanie, polowały, a nawet ogrzewały swoich właścicieli i ich dzieci w zimne polarne noce, śpiąc z nimi w czumach. Dzięki tak bliskiej interakcji z człowiekiem u rasy wykształcił się unikalny, przyjazny i zorientowany na rodzinę charakter.
Pod koniec XIX - na początku XX wieku na te wytrzymałe białe psy zwrócili uwagę europejscy badacze Arktyki. Brytyjski zoolog Ernest Kilburn-Scott w 1889 roku sprowadził kilka przedstawicieli rasy do Anglii. To właśnie on i jego żona Clara stali się głównymi entuzjastami i założycielami zachodniej linii hodowlanej. Zorganizowali pierwszą hodowlę „Farningham” i włożyli ogromny wysiłek w popularyzację rasy. Samojedy brały udział w wielu ekspedycjach polarnych, w tym w podróżach Fridtjofa Nansena i Roalda Amundsena, demonstrując swoją niezwykłą wytrzymałość i siłę. Pierwszy oficjalny wzorzec rasy został spisany w Wielkiej Brytanii w 1909 roku, i od tego czasu te „uśmiechnięte psy” zaczęły podbijać serca ludzi na całym świecie.
Jak wygląda samojed: wzorzec rasy
Samojed to elegancki, ale potężny, średniej wielkości szpic arktyczny. Sprawia wrażenie siły, wytrzymałości, gracji i pewności siebie. Jego wygląd jest idealnie przystosowany do surowych warunków klimatycznych.
- Głowa: Klinowata, mocna, z szeroką czaszką. Kufa obszerna, głęboka, stopniowo zwężająca się ku nosowi, ale nie szpiczasta.
- Oczy: Migdałowate, ciemnobrązowe, o skośnym cięciu. Szeroko rozstawione. Wyraz oczu - żywy i inteligentny. Czarna obwódka oczu tworzy kontrast z białą sierścią.
- Uszy: Niewielkie, grube, trójkątne z lekko zaokrąglonymi końcówkami. Wysoko osadzone, ruchliwe.
- Wargi i „uśmiech”: Wargi czarne, ściśle przylegające. Charakterystyczna cecha rasy - „uśmiech samojeda”, który tworzy się dzięki połączeniu kształtu oczu i lekko uniesionych kącików ust. Ta cecha ma praktyczne znaczenie - zapobiega ściekaniu śliny, która mogłaby zamarzać na mrozie.
- Tułów: Kompaktowy, mocny, nieco dłuższy niż wysokość w kłębie. Grzbiet umięśniony, średniej długości. Klatka piersiowa głęboka i szeroka.
- Ogon: Wysoko osadzony, puszysty. Kiedy pies jest aktywny lub czujny, ogon jest zarzucony na grzbiet lub na bok. W spoczynku może być opuszczony.
- Kończyny: Proste, równoległe, z mocnym kośćcem i dobrze rozwiniętą muskulaturą. Łapy owalne, z gęstą sierścią między palcami, co chroni przed zimnem.
Sierść i umaszczenie
Sierść samojeda - to jego główna chluba i ochrona. Jest podwójna, gęsta i zwarta. Składa się z krótkiego, miękkiego podszerstka i dłuższego, sztywniejszego włosa okrywowego. Taka struktura zapewnia doskonałą termoizolację. Wokół szyi i na łopatkach sierść tworzy puszysty „kołnierz”, szczególnie u samców. Umaszczenie może być czysto białe, kremowe lub białe z niewielkimi biszkoptowymi (jasno-płowymi) znaczeniami.
