Historia rasy
Historia sznaucera średniego to fascynująca podróż w czasie, która zaczyna się na długo przed powstaniem oficjalnej kynologii. Dokładne pochodzenie psów tej rasy wciąż pozostaje przedmiotem dyskusji, ale większość kynologów zgadza się, że pojawiły się one na terenach dzisiejszej Bawarii i Wirtembergii wiele wieków temu.
Już w XV wieku na płótnach wielu znanych malarzy, w tym Albrechta Dürera i Lucasa Cranacha Starszego, pojawiały się psy niezwykle przypominające współczesne sznaucery. Świadczy to o tym, że typ pinczera szorstkowłosego (bo tak je początkowo nazywano) był ukształtowany i popularny wśród ludności średniowiecznej Europy.
Od pinczera stajennego do współczesnego sznaucera
Co ciekawe, początkowo sznaucery i pinczer niemiecki były uważane za jedną rasę, różniącą się jedynie strukturą sierści. Gładkowłose szczenięta zostawały pinczerami, a szorstkowłose - sznaucerami. W 1836 roku jeden z niemieckich naukowców opisał te psy pod nazwą „pinczer szorstkowłosy”.
Nazwa „Sznaucer” przyjęła się nieco później i pochodzi od niemieckiego słowa „Schnauze”, oznaczającego „pysk” lub „wąsy”. To właśnie bujne wąsy i broda stały się wizytówką, która wyróżniała je spośród innych psów. Istnieje legenda, że pierwszy pies, który wygrał wystawę pod nowym imieniem, wabił się właśnie „Schnauzer”.
Przypuszcza się, że w kształtowaniu genotypu brały udział czarny pudel niemiecki, szpic wilczy oraz szorstkowłose teriery. Taka „wybuchowa mieszanka” dała światu psa o unikalnym zestawie cech: inteligencji pudla, wytrzymałości szpica i nieustraszoności teriera.
W 1880 roku stworzono pierwszy wzorzec, a w 1895 roku w Kolonii powstał „Klub Pinczera i Sznaucera”, co stało się oficjalnym uznaniem podziału ras. W tamtych czasach sznaucery były typowymi „robolami”. Nazywano je „psami stajennymi”, ponieważ:
- Strzegły koni w gospodarstwach i dyliżansach. Sznaucery miały unikalną zdolność uspokajania koni.
- Towarzyszyły powozom, biegnąc obok kół dziesiątki kilometrów. W razie niebezpieczeństwa głośnym szczekaniem ostrzegały przed zbójami.
- Były niezrównanymi szczurołapami. Właśnie dlatego ich pysk tak gęsto zarósł sierścią - to naturalna ochrona przed ukąszeniami gryzoni.
Warto zaznaczyć, że to właśnie sznaucer średni stał się protoplastą całej grupy ras. Od niego drogą selekcji wyhodowano potężnego psa, jakim jest sznaucer olbrzym (do pracy z bydłem i służby w policji), a także małego kompana, jakim jest sznaucer miniaturowy - do walki z gryzoniami w domach. Krew sznaucera średniego płynie również w żyłach tak potężnego psa jak czarny terier rosyjski, który odziedziczył po niemieckim przodku szorstką sierść i zrównoważony charkter.
Jak wygląda Sznaucer średni: opis wyglądu
Sznaucer to pies średniej wielkości o kwadratowej budowie. Oznacza to, że wysokość psa w kłębie jest mniej więcej równa długości jego tułowia. Wygląda na krępego, ale nie grubego; eleganckiego, ale nie delikatnego. To ucieleśnienie siły i energii.
Głowa i pysk
Głowa sznaucera jest duża, podłużna, pasująca do mocnej budowy psa. Całkowita długość głowy (od czubka nosa do guza potylicznego) stanowi połowę długości linii grzbietu (od kłębu do nasady ogona). Czoło jest płaskie, bez zmarszczek, równoległe do grzbietu nosa. Przejście od czoła do kufy (stop) jest wyraźnie zaznaczone, szczególnie dzięki krzaczastym brwiom.
Kufa ma kształt tępego klina. Grzbiet nosa jest prosty, trufla nosowa zawsze czarna, niezależnie od umaszczenia, z szerokimi nozdrzami. Wargi czarne, suche, ściśle przylegające do szczęk, kąciki ust nie zwisają. Szczęki mocne, zgryz nożycowy, pełny (42 zęby).
Oczy średniej wielkości, owalne, osadzone prosto, ciemnego koloru, o żywym i ciekawskim wyrazie. Uszy wysoko osadzone, w kształcie litery V, wiszące na chrząstce, przylegające do policzków. Wcześniej uszy często kopiowano, nadając im ostry kształt, ale obecnie w większości krajów Europy jest to zabronione, więc naturalne uszy są normą.
Korpus i kończyny
Szyja mocna, umięśniona, szlachetnie wygięta, płynnie przechodząca w kłąb. Skóra na gardle ściśle przylega, nie tworząc podgardla. Linia górna lekko opadająca od kłębu do zadu. Grzbiet krótki, mocny i sprężysty. Lędźwie krótkie i głębokie, co sprawia, że pies jest zwarty.
Klatka piersiowa umiarkowanie szeroka, owalna w przekroju, głęboka (sięga łokci). Przednią część klatki piersiowej wizualnie formuje wystająca rękojeść mostka. Ogon wysoko osadzony. Naturalny ogon ma kształt szablasty lub sierpowaty. Kopiowanie ogona, podobnie jak uszu, w wielu krajach jest już zakazane.
Kończyny proste, równoległe, o mocnym kośćcu i rozwiniętej muskulaturze. Łapy krótkie, okrągłe („kocie”), ze zwartymi palcami, czarnymi pazurami i sprężystymi opuszkami. Ruchy sznaucera to osobna przyjemność estetyczna: są zamaszyste, swobodne i eleganckie.
Sierść i umaszczenie
Sierść sznaucera to jego zbroja. Powinna być druciana, szorstka i gęsta. Składa się z gęstego podszerstka i niezbyt krótkiego włosa okrywowego, który ściśle przylega do ciała. Na czole i uszach sierść jest krótsza. Cechą charakterystyczną rasy jest dłuższa sierść na pysku, tworząca twarde wąsy i brodę, a także krzaczaste brwi, lekko zacieniające oczy.
Oficjalnie uznawane są dwa umaszczenia:
- „Pieprz i sól” (Pepper and Salt): To unikalne umaszczenie, trudne do pomylenia z innym. Powstaje z naprzemiennych jasnych i ciemnych stref na każdym włosie. Ogólny ton może wahać się od ciemnoszarego żelaza do srebrzystego. Obowiązkowa jest ciemna maska na pysku.
- Czysto czarny: Głęboka czerń „kruczego skrzydła” bez żadnych domieszek innego koloru. Podszerstek również musi być czarny.
