Historia pochodzenia rasy Shar Pei
Shar Pei to jedna z najstarszych ras psów, której historia liczy tysiąclecia. Jej nazwa tłumaczy się z chińskiego jako „piaskowa skóra” (沙皮, shā pí), co bardzo trafnie opisuje unikalną teksturę sierści – krótką, szorstką i kłującą w dotyku. Ojczyzną rasy są południowe prowincje Chin, graniczące z Tybetem. Badania genetyczne potwierdziły, że wiek rasy wynosi nie mniej niż 3000 lat.
Pierwsze wzmianki i wizerunki psów przypominających współczesne Shar Pei datowane są na okres dynastii Han (206 r. p.n.e. – 220 r. n.e.). Archeolodzy odnajdywali gliniane figurki „pomarszczonych” psów w grobowcach chińskiej arystokracji. Psy te były wszechstronnymi pomocnikami chłopów: strzegły domostw, polowały na zwierzynę, a nawet były wykorzystywane jako psy bojowe, choć ich główną rolą zawsze była funkcja stróża. Ich fałdy skórne służyły jako rodzaj „zbroi”, chroniąc przed poważnymi obrażeniami podczas starć z innymi zwierzętami.
Uważa się, że Shar Pei ma wspólnych przodków z inną znaną chińską rasą – Chow Chow. Świadczy o tym unikalna wspólna cecha – niebiesko-czarny język. Przez długi czas Shar Pei były rozpowszechnione wyłącznie w Chinach. Jednak w XX wieku rasę czekały trudne czasy. Wraz z dojściem do władzy partii komunistycznej pod przewodnictwem Mao Zedonga, posiadanie zwierząt domowych zostało ogłoszone „burżuazyjnym luksusem”. Rozpoczęło się masowe niszczenie psów w całym kraju. Druga wojna światowa i późniejsza polityka władz postawiły Shar Pei na skraju całkowitego wyginięcia.
Odrodzenie rasy rozpoczęło się w latach 70. XX wieku dzięki wysiłkom entuzjasty z Hongkongu, Matgo Low. Zwrócił się on do amerykańskich hodowców psów za pośrednictwem czasopism z prośbą o pomoc w uratowaniu „ostatnich chińskich Shar Pei”. Jego apel spotkał się z odzewem i kilka psów zostało wywiezionych do USA. Te osiem osobników stało się podstawą do odbudowy populacji. Dzięki swojemu egzotycznemu wyglądowi rasa szybko zyskała popularność. W 1976 roku zatwierdzono pierwszy standard rasy, a w 1978 roku Shar Pei został nawet wpisany do Księgi Rekordów Guinnessa jako najrzadsza rasa na świecie. Dziś, na szczęście, Shar Pei nie są już rzadkością i należą do najpopularniejszych psów w wielu krajach.
Jak wygląda Shar Pei: standard i opis wyglądu
Shar Pei to kompaktowy, mocny pies średniej wielkości, o kwadratowej sylwetce i unikalnych cechach, których nie sposób pomylić z inną rasą. Jego wygląd łączy w sobie siłę, godność i egzotykę.
- Głowa: Duża w stosunku do ciała, z szeroką, płaską czaszką. Pysk szeroki od nasady do końca nosa, kształtem przypominający pysk hipopotama. Charakterystyczną cechą są „poduszeczki” na pysku.
- Fałdy: U szczeniąt fałdy skóry pokrywają całe ciało. U dorosłych psów (po roku) nadmierna ilość fałd na ciele jest niepożądana. Powinny one pozostawać głównie na głowie, szyi i kłębie.
- Język: Język, podniebienie, dziąsła i wargi powinny być niebieskawo-czarne. Dopuszczalny jest różowy język z plamami, ale całkowicie różowy jest wadą dyskwalifikującą.
- Oczy: Ciemne, migdałowe, o ponurym, surowym wyrazie. Z powodu głębokich fałd skórnych oczy mogą wydawać się małe.
- Uszy: Bardzo małe, grube, trójkątne, wysoko osadzone, końcówki skierowane w stronę oczu i ściśle przylegające do czaszki. Stojące uszy są poważną wadą.
- Ciało: Mocne, z krótkim i silnym grzbietem. Linia grzbietu lekko opada za kłębem, a następnie ponownie wznosi się do lędźwi. Klatka piersiowa szeroka i głęboka.
- Ogon: Gruby i okrągły u nasady, zwężający się ku końcowi. Bardzo wysoko osadzony. Może być ciasno zwinięty w pierścień i leżeć na grzbiecie lub z boku.
- Kończyny: Przednie kończyny proste, mocne. Tylne – umięśnione i potężne. Fałdy na kończynach u dorosłych psów są niepożądane.
Typy sierści i umaszczenie Shar Pei
Sierść Shar Pei to jedna z jego kluczowych cech. Jest krótka, szorstka, szczeciniasta i nie posiada podszerstka. Istnieją dwa główne typy sierści:
- «Horse» (końska): Bardzo krótka (do 1 cm), szorstka i kłująca. Uważana za bardziej tradycyjny typ.
- «Brush» (szczotkowa): Nieco dłuższa (od 1 do 2,5 cm), bardziej miękka w dotyku, ale nadal bez podszerstka.
Standard rasy dopuszcza każde jednolite umaszczenie, z wyjątkiem białego. Najczęściej spotykane kolory: rudy, płowy, kremowy, czarny, czekoladowy, izabelowy, niebieski, liliowy. Często na grzbiecie i uszach występuje ciemniejsze zabarwienie podstawowego tonu.
