Historia rasy
Sikoku to jedna z japońskich wysp, uważana za jedną z najpiękniejszych i najbardziej dzikich pod względem przyrodniczym. Słynie z malowniczych rzek, gór i gęstych lasów, a także z licznych zamków i świętych świątyń. Znajdują się tu rozległe tereny rolnicze, a wybrzeże usiane jest wioskami rybackimi. To właśnie tutaj, w odizolowanych górskich rejonach, kilka wieków temu ukształtowały się wspaniałe psy, które miejscowi mieszkańcy (matagi - tradycyjni myśliwi) zaczęli wykorzystywać do polowań na grubą zwierzynę, przede wszystkim na dziki, a także do ochrony domostw.
Historycznie ułożyło się tak, że ze względu na trudną dostępność terenu, rasa rozwijała się w czystości, bez domieszek krwi innych psów. Hodowlą zajmowano się w różnych rejonach prefektury Kochi, takich jak: Awa, Hata, Hongawa. Doprowadziło to do powstania różnych linii rasy:
- Linia Hongawa: Uważana za najczystszą i najbardziej dziką. Psy te żyły w najbardziej oddalonych regionach górskich, dlatego zachowały najbardziej „wilczy” wygląd i lekką budowę ciała.
- Linia Hata: Psy masywniejsze, z szerszymi czaszkami, które prawdopodobnie w przeszłości miały niewielki wpływ innych ras.
- Linia Awa: Obecnie ta linia praktycznie zniknęła lub rozpuściła się w innych.
Współczesną nazwę Shikoku rasa otrzymała dopiero w 1937 roku, kiedy to została oficjalnie uznana za „Pomnik żywej przyrody” i skarb narodowy Japonii. Wcześniej psy te często nazywano „Tosa-ken”, co wprowadzało zamieszanie z bojową rasą Tosa Inu. Co ciekawe, wielu kynologów uważa Shikoku za bezpośredniego potomka wymarłych japońskich wilków ze względu na fenomenalne podobieństwo zewnętrzne, choć genetycznie to wciąż pies.
Jak wygląda Shikoku: standardy i opis wyglądu
Shikoku to kompaktowy pies średniej wielkości, o proporcjonalnej budowie, z mocnym kośćcem i dobrze rozwiniętą muskulaturą. W odróżnieniu od zachodnich ras, piękno Shikoku to piękno funkcjonalne. Nie ma tu nic zbędnego, wszystko jest przystosowane do szybkiego biegu po górach i starć z drapieżnikami.
Głowa i pysk
Głowa jest dość duża, pasująca do korpusu. Czaszka szeroka, czoło płaskie. Przejście od czoła do kufy (stop) słabo zaznaczone, ale widoczne. Kufa lekko zwęża się ku nosowi, ma kształt klina. Grzbiet nosa jest prosty, co stanowi ważną cechę rasy. Nos zawsze czarny. Wargi ściśle przylegające, nieobwisłe. Oczy nieduże, w kształcie migdała lub trójkąta, szeroko rozstawione, ciemnobrązowe. Spojrzenie ma specyficzny wschodni wyraz - uważny, nieco nieufny i przenikliwy.
Tułów i kończyny
Uszy stojące, małe, trójkątne, ostro zakończone, lekko pochylone do przodu, co nadaje psu skupiony wygląd. Szyja mocna, gruba, bez podgardla. Grzbiet prosty, szeroki i silny. Kłąb dobrze rozwinięty, wysoki. Lędźwie szerokie, umięśnione. Klatka piersiowa głęboka (sięga łokci), szeroka, z dobrze wysklepionymi żebrami dla dużej objętości płuc. Brzuch dobrze podkasany, co tworzy elegancką sylwetkę.
Kończyny proste, równoległe względem siebie, mocne i umięśnione. Kątowanie umiarkowane, co pozwala psu poruszać się oszczędnym kłusem. Łapy silne, „kocie”, ze zwartymi palcami; opuszki twarde i sprężyste, pazury ciemne (czasem czarne). Ogon wysoko osadzony, gruby, noszony nad grzbietem, zakręcony w pierścień lub sierpowaty (ten drugi wariant spotykany rzadziej, ale dopuszczalny).
Sierść i umaszczenie
Sierść jest podwójna: włos okrywowy szorstki i prosty, podszerstek miękki i barzdo gęsty. Na ogonie włos jest dłuższy, tworzy „szczotkę”. Główną cechą rasy jest umaszczenie „sezamowe”. To równomierna mieszanka białych, rudych i czarnych włosów. Istnieją trzy warianty:
- Sezam (Sesame): Równomierna mieszanka czarnych i białych włosów z rudym odcieniem.
- Czarny sezam (Black Sesame): Przewaga czarnych włosów nad białymi. Wygląda na najciemniejszy.
- Czerwony sezam (Red Sesame): Tło podstawowe rude, zmieszane z czarnymi włosami.
Obowiązkowa jest obecność „urajiro” - białawych znaczeń na bokach kufy, policzkach, pod żuchwą, na szyi, klatce piersiowej, brzuchu, po wewnętrznej stronie ogona i nóg.
