Kot singapurski — Historia i wzorzec

Szczegółowa historia rasy kot singapurski

Historia pochodzenia kota singapurskiego owiana jest pewnymi kontrowersjami i intrygami, ale ogólnie przyjęta wersja wiąże jej powstanie z amerykańskimi hodowcami Tommy i Halem Meadow. Przez długi czas koty podobne do współczesnych singapur żyły na ulicach i w systemach kanalizacyjnych miasta-państwa Singapur, przez co zyskały lokalną nazwę „drain cats” (koty z rynsztoka) lub „Kucinta” (słowo utworzone z malajskich słów „kucing” – kot i „cinta” – miłość).

W 1975 roku Tommy Meadow, która pracowała w Singapurze, przywiozła do USA trzy koty lokalnego pochodzenia (dwa kocury i jedną kotkę) o charakterystycznym pręgowanym umaszczeniu sepia agouti. Te koty – Tess, Tickle i Pus – stały się podstawą nowej rasy. Później, w 1980 roku, do programu hodowlanego dołączono jeszcze jedną kotkę, Chico, przywiezioną z Singapuru. Dzięki celowej pracy hodowlanej, która trwała około piętnastu lat, udało się utrwalić unikalny typ małego, eleganckiego, ale mocnego kota o charakterystycznym umaszczeniu i wyrazistych oczach.

Jednak później pojawiły się spory dotyczące prawdziwego pochodzenia pierwszych kotów. Odkryto dokumenty, które sugerowały, że koty przywiezione przez Meadow w 1975 roku mogły urodzić się w USA z połączenia kotów abisyńskich i kotów burmskich, a dopiero potem zostały wywiezione do Singapuru, a następnie „sprowadzone z powrotem” jako lokalne. Pomimo tych kontrowersji, badania genetyczne potwierdziły odrębność singapur od ras burmskich i abisyńskich, choć wskazują na szerszą pulę genetyczną, niż wcześniej sądzono. CFA przeprowadziła dochodzenie i, nie znajdując naruszeń zasad, pozwoliła rasie zachować swój status.

Niezależnie od wszystkich perypetii, Singapura została uznana przez TICA w 1982 roku i przez CFA w 1988 roku. W 1991 roku rząd Singapuru uznał te koty za „żywy skarb narodowy” i wykorzystał je jako talizman turystyczny. Dziś kot singapurski to rzadka i cenna rasa, która podbija serca swoim unikalnym połączeniem miniaturowości, piękna i wspaniałego charakteru.

Wzorzec rasy singapura: szczegółowy opis wyglądu

Kot singapurski zachwyca harmonijnym połączeniem miniaturowości i mocnej budowy ciała. To nie jest po prostu małe, ale proporcjonalnie zbudowane zwierzę z dobrze rozwiniętą muskulaturą.

1. Ogólne wrażenie: Mały lub średnio-mały kot, ale o zaskakująco mocnym i muskularnym ciele. Waga nie jest decydującym czynnikiem, najważniejsze są proporcje i ogólna harmonia.
2. Głowa: Okrągła, z szerokim pyskiem średniej długości i tępym nosem. Wyraźne poduszeczki wąsów oraz mocna, dobrze rozwinięta broda. Czaszka okrągła z przodu i z tyłu, ale ma płaski obszar przed uszami.
3. Uszy: Duże, głębokie u nasady, szerokie i otwarte. Osadzone niezbyt blisko siebie, z lekkim zewnętrznym nachyleniem. Wewnętrzna część pokryta rzadką sierścią.
4. Oczy: Duże, w kształcie migdałów, szeroko otwarte, ale nie wyłupiaste. Osadzone lekko skośnie, w odległości nie mniejszej niż szerokość jednego oka. Kolor oczu może być orzechowy, zielony lub żółty, bez preferencji dla konkretnego odcienia. Ważne, aby kolor był czysty i jasny. Oczy obwiedzione ciemną linią.
5. Tułów: Średniej długości, mocny, muskularny, z dobrze rozwiniętą klatką piersiową. Grzbiet lekko wygięty. Kończyny silne, muskularne, zwężające się ku małym, owalnym łapkom.
6. Ogon: Niezbyt krótki, smukły, ale niezbyt cienki, z tępym końcem. Długość powinna być taka, aby ogon sięgał ramienia, jeśli zostanie ostrożnie ułożony wzdłuż ciała.
7. Sierść: Bardzo krótka, cienka, ściśle przylegająca do ciała, jedwabista w dotyku. Podszycie praktycznie nie istnieje. Pomimo krótkości, sierść musi być wystarczająco długa, aby wykazywać ticking (kilka ciemnych i jasnych pasm na każdym włosie).
8. Umaszczenie i wzór: Jedyne uznane umaszczenie – sepia agouti. Podstawowy kolor – stara kość słoniowa z ciepłymi odcieniami. Ticking – ciemnobrązowy. Każdy włos ma co najmniej dwa pasma tickingu: jasne u nasady i ciemne na końcu. Brzuch, klatka piersiowa, wewnętrzna strona łap i broda mają jaśniejszy odcień, podobny do niefarbowanego muślinu. Możliwe ciemne linie od wewnętrznego kącika oka oraz ciemne znaczenia na zewnętrznej stronie przednich łap i wzdłuż kręgosłupa. Końcówka ogona ciemna. Nos – łososiowo-różowy z ciemną obwódką. Poduszeczki łap – różowo-brązowe.