Historia pochodzenia kota tonkijskiego
Historia rasy kot tonkijski to fascynująca opowieść o celowej hodowli i dążeniu do stworzenia idealnego towarzysza. Chociaż oficjalne uznanie rasa zyskała dopiero w drugiej połowie XX wieku, jej korzenie sięgają głębiej.
Od Wong Mau do uznania rasy
Wszystko zaczęło się w 1930 roku, kiedy dr Joseph C. Thompson przywiózł z Rangunu (Birma, obecnie Yangon, Mjanma) do San Francisco niezwykłą kotkę o imieniu Wong Mau. Miała ona cieplejszy, brązowy kolor ciała i ciemniejsze znaczenia niż tradycyjne koty syjamskie. Początkowo uważano ją po prostu za odmianę kota syjamskiego, przodka między innymi współczesnego kota tajskiego. Jednak to właśnie Wong Mau stała się protoplastką nie tylko współczesnych kotów burmskich, ale uważa się również, że odegrała kluczową rolę w kształtowaniu puli genowej tonkińczyków. Krzyżowanie Wong Mau z kotami syjamskimi dało kocięta trzech typów: podobne do syjamskich (z kontrastowymi znaczeniami), podobne do burmskich (ciemniejsze) oraz typu pośredniego – właśnie ten typ stał się podstawą przyszłej rasy tonkijskiej.
Rola kanadyjskich hodowców
Prawdziwa, celowa praca nad stworzeniem rasy tonkijskiej rozpoczęła się w latach 60. XX wieku w Kanadzie. Hodowczyni Margaret Conroy i jej koleżanka Jane Barletta niezależnie od siebie postanowiły skrzyżować koty syjamskie i burmskie. Ich celem było uzyskanie kota, który łączyłby elegancję i niebieskie oczy syjama z mocniejszą budową ciała i łagodnym charakterem burmy. Dążyły do stworzenia zwierzęcia o umaszczeniu „pośrednim” (które później nazwano „mink”) i charakterystycznym akwamarynowym kolorze oczu.
Ich wysiłki zakończyły się sukcesem. Nowa rasa, którą początkowo nazywano „złotym syjamem”, szybko zdobyła popularność dzięki swojemu atrakcyjnemu wyglądowi i wspaniałemu charakterowi. Nazwę „Tonkijski” rasa otrzymała później, na cześć Zatoki Tonkińskiej w Azji Południowo-Wschodniej, chociaż bezpośredniego związku z tym regionem rasa nie ma – nazwa miała stworzyć egzotyczny wizerunek, podobny do syjamskich i burmskich przodków.
Kanadyjskie Stowarzyszenie Miłośników Kotów (CCA) jako pierwsze uznało rasę w 1971 roku. Następnie uznały ją inne duże organizacje felinologiczne, w tym Stowarzyszenie Miłośników Kotów (CFA) w USA, choć początkowo tylko w umaszczeniu mink. Z czasem standardy zostały rozszerzone, obejmując również umaszczenia point i solid (sepia), uznając w ten sposób całe spektrum dziedzictwa genetycznego rasy.
Jak wygląda kot tonkijski: standardy rasy
Kot tonkijski to ucieleśnienie harmonii i elegancji. Jest „złotym środkiem” między smukłym, lekkim kotem syjamskim a bardziej krępym, zaokrąglonym kotem burmskim. Standardy rasy opisują idealnego tonkińczyka jako dobrze zbalansowane, umięśnione zwierzę średniej wielkości.
Ogólny opis
Ciało średniej długości, z dobrze rozwiniętą muskulaturą, ale nie toporne. Klatka piersiowa zaokrąglona, grzbiet lekko wzniesiony ku tyłowi. Kot sprawia wrażenie cięższego, niż na to wygląda, co świadczy o jego mocnej budowie. Samce są zazwyczaj zauważalnie większe i masywniejsze od samic.
Głowa i pysk
Głowa ma kształt zmodyfikowanego klina o miękko zaokrąglonych konturach. Jest nieco dłuższa niż szersza. Pysk zaokrąglony, z wyraźnymi poduszkami wąsów i lekkim stopem na poziomie oczu. Profil z lekkim załamaniem. Podbródek mocny, tworzy pionową linię z czubkiem nosa.
Uszy
Uszy średniej wielkości, szerokie u nasady, z owalnymi końcówkami. Są osadzone dość szeroko, kontynuując linie klina głowy.
Oczy: akwamarynowe spojrzenie
Oczy – jedna z najbardziej wyrazistych cech tonkińczyka. Mają migdałowaty kształt, są lekko skośne, osadzone dość szeroko. Górna linia oka jest migdałowata, dolna – bardziej zaokrąglona. Kolor oczu zależy od typu umaszczenia:
- Mink: Charakterystyczny akwamarynowy kolor (niebiesko-zielony). To wizytówka rasy.
- Point: Nasycony niebieski kolor, jak u kotów syjamskich.
- Solid/Sepia: Zielonkawo-złoty lub żółto-zielony kolor, jak u kotów burmskich.
Najbardziej ceniony jest właśnie jasny, nasycony akwamarynowy kolor oczu u kotów o umaszczeniu mink.
Tułów i kończyny
Kończyny proporcjonalne do tułowia, dość smukłe, ale z dobrze rozwiniętymi mięśniami. Tylne łapy nieco dłuższe od przednich. Łapki owalne, średniej wielkości.
Ogon
Ogon średniej grubości u nasady, stopniowo zwężający się ku końcowi. Jego długość jest mniej więcej równa długości tułowia (od barków do zadu).
Sierść: unikalna tekstura
Sierść tonkińczyka jest krótka, delikatna, ściśle przylegająca do ciała, niezwykle miękka i jedwabista w dotyku, z wyraźnym naturalnym połyskiem. Podszerstek praktycznie nie występuje. Jej teksturę często porównuje się do futra norki.
Umaszczenie tonkijskie: trzy typy
Wyjątkowość rasy tonkijskiej polega na tym, że wykazuje ona trzy typy umaszczenia, które są wynikiem połączenia genów umaszczenia syjamskiego (colorpoint) i burmskiego (sepia):
| Typ umaszczenia | Opis | Kolor oczu | Kontrast |
|---|---|---|---|
| Point | Jasne ciało z wyraźnie zaznaczonymi, znacznie ciemniejszymi znaczeniami (pointy) na pysku, uszach, łapach i ogonie. Największy kontrast między podstawowym kolorem ciała a pointami. | Niebieski | Wysoki |
| Mink | Podstawowy kolor ciała cieplejszy i bardziej nasycony niż u pointa. Znaczenia wyraźnie ciemniejsze od podstawowego koloru, ale kontrast mniej wyraźny niż u pointa. Przejście między kolorami łagodniejsze. | Akwamarynowy | Średni |
| Solid / Sepia | Najciemniejszy wariant. Podstawowy kolor ciała nasycony, znaczenia tylko nieznacznie ciemniejsze lub prawie nieróżniące się od podstawowego koloru. Minimalny kontrast. | Zielonkawo-złoty / Żółto-zielony | Niski |
Te trzy typy umaszczenia mogą występować w różnych kolorach, z których główne to:
- Naturalny (Natural): Ciepły brąz (u minków i solidów) lub jasnobeżowy (u pointów) z ciemnobrązowymi znaczeniami.
- Szampański (Champagne): Beżowy lub w kolorze skóry bawolej (u minków i solidów) lub kremowy (u pointów) ze średniobrązowymi znaczeniami.
- Niebieski (Blue): Chłodny szaroniebieski (u minków i solidów) lub lodowobiały (u pointów) z łupkowo-szarymi znaczeniami.
- Platynowy (Platinum): Blady srebrzystoszary (u minków i solidów) lub perłowobiały (u pointów) z liliowo-szarymi znaczeniami.
Istnieją również inne, mniej popularne warianty kolorystyczne, takie jak miodowy, rudy, kremowy, szylkretowy.
