Historia rasy
Volpino Italiano to rasa o bardzo starożytnych korzeniach, której historia sięga tysiącleci. To nie jest po prostu kolejny piesek ozdobny, ale bezpośredni potomek szpiców europejskich, które istniały w centralnym regionie naszego kontynentu już w epoce brązu. Wizerunki podobnych psów odkryto na przedmiotach sztuki etruskiej i ceramice datowanej na IX wiek p.n.e. Oznacza to, że przodkowie współczesnego Volpino biegali po Półwyspie Apenińskim jeszcze przed rozkwitem Cesarstwa Rzymskiego.
Wyjątkowość Volpino polega na jego uniwersalności klasowej. We Włoszech nazywano go psem „Kwirynału i wozów”. Oznacza to, że rasa była równie popularna w luksusowych pałacach rzymskiej arystokracji, jak i na podwórkach zwykłych chłopów oraz woźniców. Chłopi cenili je za niesamowitą czujność. Podczas gdy wielkie mastify spały lub odpoczywały, małe szpice zawsze w porę ostrzegały głośnym szczekaniem o zbliżaniu się obcych, budząc dużych ochroniarzy. Ta praca w tandemie była gwarancją bezpieczeństwa gospodarstw.
Ciekawostka historyczna: Wiadomo, że wielki rzeźbiarz, malarz i poeta epoki renesansu Michał Anioł Buonarroti miał psa właśnie tej rasy. Istnieją świadectwa, że mały szpic był wiernym towarzyszem mistrza podczas prac nad freskami w Kaplicy Sykstyńskiej, siedząc na poduszce i obserwując twórcę.
Oficjalne uznanie rasa „Volpino Italiano” otrzymała na początku XX wieku. W 1901 roku rasa została wpisana do księgi rodowodowej, a wzorzec zatwierdzono w 1903 roku. Jednak po II wojnie światowej, z nieznanych przyczyn - być może z powodu trudności ekonomicznych lub mody na zagraniczne rasy - zainteresowanie tymi psami zaczęło gwałtownie spadać. Rasa znalazła się na skraju całkowitego fizycznego zniknięcia.
Sytuacja stała się krytyczna w 1965 roku, kiedy we włoskiej księdze rodowodowej zapisano zaledwie 5 psów czystej rasy. Rasa była faktycznie uważana za wymarłą. Ratunek przyszedł dzięki entuzjazmowi kynologów Enrico Franceschettiego i Solaro. W ramach projektu „Odrodzenie” (Lanci) zaczęli szukać typowych przedstawicieli rasy, ktorzy zachowali się na odległych farmach i we wsiach, gdzie moda na „miejskie” psy nie wpłynęła na lokalne tradycje.
Wybierali oni mocne i zdrowe psy, które zachowały cechy użytkowe i odpowiedni eksterier. Populacja została uratowana dosłownie w ostatniej chwili. Niestety, obecnie na świecie nie ma zbyt wielu przedstawicieli tej rasy - według różnych szacunków około 3–4 tysięcy osobników. Jednak zainteresowanie tymi wspaniałymi psami zaczyna się odradzać, pojawiają się hodowle nie tylko we Włoszech, ale także w Skandynawii, USA i Wielkiej Brytanii.
Jak wygląda Volpino Italiano: opis wyglądu
Volpino Italiano to kompaktowy pies o kwadratowym formacie. Oznacza to, że wysokość psa w kłębie jest prawie równa długości jego tułowia. Taka budowa zapewnia harmonię ruchów i typową dla szpiców „zwartość”. Ważne jest, aby zauważyć, że nie jest to rasa karłowata z oznakami degeneracji, ale pomniejszona kopia normalnego psa o mocnym kośćcu.
Głowa i pysk: Głowa ma kształt piramidy, długość pyska jest nieco mniejsza niż długość czaszki (stosunek około 4:6). Czaszka jest zaokrąglona, czoło lekko wypukłe, przełom czołowy (stop) jest dość wyraźnie zaznaczony. Grzbiet nosa jest prosty, a sam pyszczek spiczasty, co nadaje mu ten charakterystyczny „lisi” wyraz. Wargi ściśle przylegają do zębów, mają czarną pigmentację, kąciki ust nie są opuszczone.
Oczy i uszy: Oczy średniej wielkości, szeroko otwarte, okrągłe. Kolor oczu - ciemna ochra, co nadaje spojrzeniu głębi i inteligencji. Cechą charakterystyczną są czarne powieki, które tworzą efekt „makijażu”. Uszy są wysoko osadzone, położone blisko siebie, mają trójkątny kształt i zawsze stoją pionowo. Długość ucha wynosi około połowy długości głowy.
Tułów: Szyja średniej długości, dumnie noszona, pokryta gęstą kryzą. Grzbiet prosty, lędźwie krótkie i mocne. Klatka piersiowa głęboka, sięgająca łokci, żebra dobrze wysklepione. Brzuch umiarkowanie podciągnięty, ale nie tak mocno jak u chartów. Ogon osadzony wysoko, zarzucony na grzbiet i noszony zwinięty w pierścień. Długość ogona jest taka, że po wyprostowaniu sięga stawów skokowych, ale zawsze jest noszony zwinięty. Ogon jest bardzo gęsto pokryty długą sierścią.
Kończyny: Przednie i tylne kończyny są proste, równoległe względem siebie, z umiarkowanym kątowaniem. Łapy („kocie”) są niewielkie, owalne, ze ściśle zwartymi palcami. Opuszki i pazury obowiązkowo czarne (u białych psów tworzy to piękny kontrast).
Sierść i umaszczenie: Sierść to główna ozdoba Volpino. Jest bardzo gęsta, długa, prosta i szorstka w dotyku (włos okrywowy). Dzięki gęstemu podszerstkowi włos okrywowy nie przylega do ciała, ale sterczy, otulając psa niczym mufka. Na szyi sierść tworzy puszysty kołnierz. Tekstura włosa powinna być szklista, błyszcząca.
Dopuszczalne umaszczenia:
- Jednolity biały - najbardziej rozpowszechniony i ceniony za „mleczną” biel.
- Jednolity rudy (czerwony) - przypomina umaszczenie jelenia, rzadziej spotykany, ale bardzo efektowny.
- Kolor szampański (jasnopłowy) jest dopuszczalny, ale uważany za mniej pożądany.
Ważne, by nie mylić Volpino z innymi podobnymi rasami. Przykładowo, Pomeranian (Szpic miniaturowy) ma bardziej „zabawkowy” wygląd i często jest mniejszy, a Szpic japoński (Nihon Supittsu) jest zazwyczaj większy od Volpino i występuje wyłącznie w białym umaszczeniu. Często mylony jest też z rasą Szpic niemiecki mały (Kleinspitz).
