Historia pochodzenia rasy Biały owczarek szwajcarski
Historia Białego owczarka szwajcarskiego (BOS) jest ściśle spleciona z historią owczarka niemieckiego. Pod koniec XIX i na początku XX wieku, gdy Max von Stephanitz tworzył podwaliny rasy owczarek niemiecki, białe umaszczenie było jednym z wariantów, choć nie najczęstszym. Dziadek pierwszego zarejestrowanego owczarka niemieckiego, „Horanda von Grafrath”, był biały. Jednak w latach 30. XX wieku w Niemczech białe umaszczenie zaczęto uważać za wadę, łącząc je z różnymi problemami zdrowotnymi (choć brakowało na to dowodów naukowych), a psy o tym kolorze wykluczono z hodowli. Niektóre źródła twierdzą, że przyczyną była próba „udoskonalenia” rasy, a biały kolor kojarzono z albinizmem, który jest anomalią genetyczną, chociaż BOS nie są albinosami (mają ciemne oczy oraz pigmentację nosa i warg).
Na szczęście białe owczarki przetrwały w USA i Kanadzie, dokąd zostały wcześniej sprowadzone. To właśnie tam, w Ameryce Północnej, kontynuowano ich hodowlę jako „białych owczarków niemieckich” i cieszyły się one dużą popularnością. Ceniono je za cechy użytkowe, inteligencję oraz łagodniejszy charakter w porównaniu z niektórymi liniami owczarków niemieckich. Na początku lat 70. XX wieku pierwsze białe owczarki zostały sprowadzone do Szwajcarii. Amerykański pies o imieniu Lobo, urodzony 5 marca 1966 roku, jest uważany za jednego z założycieli rasy w Europie. Jego potomkowie, a także inne importowane psy, stały się podstawą celowej hodowli białych owczarków jako odrębnej rasy. To właśnie Szwajcaria wzięła na siebie odpowiedzialność za standaryzację i promowanie rasy na arenie międzynarodowej, co doprowadziło do jej obecnej nazwy.
W czerwcu 1991 roku rasa została zarejestrowana w Szwajcarskiej Księdze Rodowodowej (SHSB) jako Berger Blanc Suisse (Biały owczarek szwajcarski). Stopniowo rasa zyskiwała uznanie w innych krajach europejskich. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) wstępnie uznała rasę w 2002 roku, a pełne uznanie nastąpiło w 2011 roku. W Polsce Białe owczarki szwajcarskie pojawiły się stosunkowo niedawno, ale szybko zdobywają serca Polaków swoją urodą, inteligencją i oddaniem, skutecznie konkurując z innymi popularnymi owczarkami, takimi jak owczarek australijski.
Jak wygląda Biały owczarek szwajcarski: szczegółowy opis wyglądu
Biały owczarek szwajcarski to silny, umięśniony pies średniej wielkości, o eleganckich i harmonijnych konturach ciała, przypominający klasycznego owczarka niemieckiego, ale zawsze o wyłącznie białym umaszczeniu. Sprawia wrażenie żywego, czujnego i zrównoważonego zwierzęcia.
Głowa jest proporcjonalna do tułowia, w kształcie klina, sucha i o wyraźnym zarysie. Czaszka jest lekko zaokrąglona, z niewielką bruzdą pośrodkową. Przejście od czoła do kufy (stop) jest łagodne, ale zauważalne. Kufa jest średniej długości, mocna, stopniowo zwęża się ku nosowi. Grzbiet nosa jest prosty.
Nos jest średniej wielkości, czarnego koloru (pożądany). Dopuszczalny jest jaśniejszy nos lub „śnieżny nos” (sezonowe rozjaśnienie pigmentu), ale preferowany jest czarny.
Wargi są suche, przylegające, czarne.
Zgryz jest nożycowy, mocny, z pełnym uzębieniem (42 zęby zgodnie ze wzorem zębowym).
Oczy są średniej wielkości, w kształcie migdała, osadzone lekko skośnie. Kolor oczu – od ciemnobrązowego do brązowego. Powieki są przylegające, z czarną obwódką. Wyraz oczu jest żywy, inteligentny i uważny. Błękitne lub bardzo jasne oczy są wadą dyskwalifikującą.
Uszy są stojące, wysoko osadzone, skierowane do przodu, równoległe do siebie. Mają kształt wydłużonego trójkąta z lekko zaokrąglonymi końcami. W ruchu lub w spoczynku pies może kłaść uszy do tyłu.
Szyja jest średniej długości, umięśniona, bez podgardla, płynnie przechodzi w kłąb.
Tułów jest mocny, lekko wydłużony (stosunek długości tułowia do wysokości w kłębie wynosi około 10:8.5).
Kłąb jest dobrze zaznaczony.
Grzbiet jest prosty i mocny.
Lędźwie są silne, umięśnione.
Zad jest długi, średniej szerokości, lekko opadający w kierunku nasady ogona. W przeciwieństwie do niektórych linii długowłosych owczarków niemieckich, u BOS zad nie powinien być nadmiernie ścięty.
Klatka piersiowa jest owalna, głęboka (sięga łokci), ale nie za szeroka. Przedpiersie jest dobrze rozwinięte.
Brzuch jest umiarkowanie podciągnięty.
Ogon jest w kształcie szabli, puszysty, nisko osadzony, sięgający co najmniej stawu skokowego. W spoczynku zwisa prosto lub jest lekko wygięty. W ruchu lub w stanie pobudzenia unosi się wyżej, ale nie powyżej linii grzbietu.
Kończyny są silne, umięśnione, o mocnym kośćcu. Kończyny przednie są proste, widziane od przodu równoległe. Kończyny tylne, widziane od tyłu, są proste i równoległe, a z boku – dobrze kątowane. Łapy są owalne, zwarte, z ciasno zebranymi palcami. Opuszki są mocne, czarne. Pazury ciemne, najlepiej czarne.
Sierść może występować w dwóch typach:
- Odmiana krótkowłosa (Stockhaar): gęsta, przylegająca, prosta sierść okrywowa z obfitym podszerstkiem. Długość włosa okrywowego jest średnia.
- Odmiana długowłosa (Langstockhaar): długa, prosta sierść okrywowa z obfitym podszerstkiem. Na uszach, kufie i przedniej stronie kończyn sierść jest krótsza. Na szyi tworzy wyraźną „grzywę”, a na tylnej stronie kończyn – „portki”. Ogon jest bardzo puszysty. Dopuszczalna jest nieznaczna falistość.
Umaszczenie – wyłącznie czysto białe. Skóra jest ciemna, co dobrze widać pod białą sierścią, zwłaszcza na brzuchu i wewnętrznej stronie ud.
Ruch BOS jest rytmiczny, wydajny, z dobrym napędem z kończyn tylnych i swobodnym wykrokiem kończyn przednich. Lekki, płynny kłus.
